Falling for That Badboy

Chapter 14

I HESITANTLY opened my eyes. A white ceiling appeared on my sight and a smell of medicine registered to my nose.

Tinignan ko ang palibot ko, at duon ko napagtanto na nasa ospital ako. Napahinga ako ng malalim, wala namang kung anu anong nakakabit sa katawan ko. Ibig sabihin, hindi naman malala ang lagay ko.

I rested my body on the soft mattress. Until i heard the creaking of the door and a face of Luke appered. I frowned. What is he doing here?

Nag-angat ito ng tingin at nagmamadaling lumapit patungo sa akin ng makitang gising na ako. Halata ang kaginhawahan sa pagmumukha nito ng makitang gising na ako.

“Hey, you're awake.”he uttered as he caressed my head. And my heart instantly beats faster because of that. “Okay na ba ang pakiramdam mo? Wala 'bang masakit sayo? Ang ulo mo masakit pa rin ba?”sunud-sunod na tanong niya.

I can't help myself but to smile before shaking my head. “Hindi na. Ayos na ako.”malumanay na sagot ko naman sa kanya.

He breathe.

“Mabuti na lang. I'm worried because of you.”

“I'm sorry.”i uttered.

He stayed silent, then i got shock when he held my hand tight. He is looking at my eyes , while still holding my hands.

“I was so worried”he confessed. The way he said it, it seems like he's in pain and suffering.

Napatingin ako sa kamay niyang nakahawak sa akin. Bakit imbes na makaramdam ako ng pagka-ilang dahil sa bigla bigla niyang paghawak sa kamay ko, mas nangingibabaw ang saya sa puso ko. Pakiramdam ko, sanay na sanay ako na hawak niya ang kamay ko at ganito kami sa isa't isa.

Pakiramdam ko natural na 'to sakin. Pero nakakapagtaka, dahil hindi naman kami ganito. This is the first time that he did this to me, kaya bakit ganito ang nararamdaman ko?

“Hey. Ayos ka lang ba?”naibalik ko ang paningin ko sa kanya nang magtanong ito ulit.

Tinanguan ko lang naman ito bilang sagot. “Yeah. I‘m fine.”i said. “By the way, sila Mommy? Nasaan sila?”tanong ko naman. Kanina ko pa kasi napapansin na hindi ko pa nakikita ang parents ko.

“Pinauwi ko muna sila.”he said.

I frowned. “Pumayag silang iwan ako sayo?”gulat na tanong ko naman.

He nods then he grins.

“Katiwa-tiwala naman kasi ako”he said proudly.

I can't stop my eyes from rolling.

“Really huh? Ang yabang mo”komento ko naman.

He just reply a chuckle, then afterwards he ask me. “Gutom ka na? Gusto 'mong kumain?

I nod. “Oo”then i tap my tummy. “It‘s growling already”i said then laughed.

He laughed too, then he stand. “Okay. Wait here. I‘ll get you something to eat”paalam niya naman na tinanguan ko lang. Matapos nun ay agad na din itong tumalikod at naglakad palabas ng kwarto.

Nang tuluyan siyang makaalis, napatitig na lang ako sa kisame ng kwarto. While i‘m asleep and blacked out, there‘s this dream again.

A dream that i—myself confessing my feelings towards Luke inside a Bar. I don't know why but i can feel something towards that dream. Pakiramdam ko, hindi lang siya basta panaginip.

And also, these past few days andami kong napapanaginipan tungkol kay Luke. He's always in my dreams, at kung hindi ang panaginip sa Bar ang napapanaginipan ko, it's either we're together—happy and enjoying each others company.

I sighed. At sakto naman na narinig ko ang pagbukas ng pintuan, na nakakuha ng atensyon ko. Nakita ko si Luke na may bitbit na tray na naglalaman ng iba't ibang klaseng pagkain.

He put the tray at the table beside the hospital bed. Then he look at me. “Kaya mo na bang bumangon? Or i‘ll feed you?”he ask.

I quicky shook my head. “No need. I cab manage”sabi ko bago bumangon, “Nakakahiya naman sayo e.”ani ko pa naman habang may ngiting sinusupil.

Naramdaman ko naman ang pag-upo ni Luke sa kama, at ramdam ko din ang titig nito sakin na naging dahilan para makaramdam ako ng kung ano na naman sa puso ko.

“Ngayon lang kita maaalagaan e, at gusto 'ko ring makabawi sayo.”he said, na ikinalingon ko sa kanya.

And now, i can read the emotion he‘s having right now. Longing.

I confusingly faced him, and stared at his face. Sinuri ko ang mukha niya, mula sa mata nito, sa matangos nitong ilong pababa sa mga mapupula nitong labi. Detalyadong detalyado at sigurado na siya talaga ang nasa panaginip ko.

Naguguluhan tuloy ako. Is he a part of my past?

“Luke”i called his name, and it bring him back to his senses. He blink a couple of times, before answering me.

“Yes?”

I paused for a long period, then i released a deep breath before asking him.

“Did we met before?”i ask him, at hindi nakatakas sakin ang panlalaki sa mga mata nito at paninigas ng katawan nito.

Mas lalo tuloy napuno ng pagtataka ang utak ko. Bakit ganito ang reaksyon niya? Did i hit a bulls eye? Na-meet ko na ba talaga siya before pa sa campus?

“Luke, answer me.”i said,again.

He consecutively released a deep breaths. Then he stood. “Lalabas muna ak—”

“—No! You'll stay here.”i hissed. “Iniiwasan mo ba ang tanong 'kong iyon? May mali ba sa tanong ko? Luke!?”tuluy tuloy ko namang tanong.

“Bat mo ba tinatanong ang bagay na 'yan, Ryleige.”he asked me back. Ryleige. Why do my heart beats insanely fast again by just hearing him say my full name?

“Because i can feel something fishy about it.”i honestly said.

He look at me. “There‘s nothing fis—”

“I don't believe you!”i cut him off. “If there's nothing, then you won't go out and stay here with me , answering my question if we have met before.”

He frowned, then sighed and look at me with lonely eyes. “Bakit ba pumasok ang ideyang yan sa utak mo?”

“Kasi lagi kang nasa panaginip ko”i confessed.

His eyes widened, as his mouth hang.

He look so shock by what i said.

We remained like that for a couple of minutes, bago siya tuluyang nakabawi.

Ilang beses itong napapalunok, habang ang mga mata nito ay naglulumikot na para 'bang hindi ito mapakali at kinakabahan. Sa inaakto niya palang, alam ko na ang sagot sa tanong ko. Sigurado akong parte siya ng nakaraan ko.

Pero hindi ko naman siya nakikilala o naaalala na nakasama ko siya nuon. Depende na lang kung may sakit ako or may amnesia ako. Wala naman akong alam na na-aksidente o na-ospital ako e. Bukod sa wala akong maramdamang mali sa katawan ko, wala ring sinasabi sakin sila Mommy at Daddy nuon.

“Luke. Naguguluhan ako. I need answers. Bakit nasa panaginip kita? At bakit pakiramdam ko importante ka sakin? Bakit? Gusto 'kong malaman lahat! Lahat lahat Luke so please tell me everything!”pagmamakaawa ko naman habang isa-isang nagpapatakan ang mga luha mula sa mga mata ko.

Hindi ko na mapigilan ang emosyon na kumakawala sa akin.

Mabilis namang pinahid ni Luke ang mga luha ko gamit ang mga kamay niya.

“Shhh, stop crying Leige. Please.”he plead, while still wiping my tears.

Mabilis 'kong hinawakan ang mga kamay niya na nasa pisngi ko, habang nakatitig sa mga mata niya.

“Tell me everything, Luke. I wanna know everything!”i pleaded. Ayoko nang ipagpaliban ang lahat. Alam 'kong parte na siya ng nakaraan ko, at gusto kong alamin kung bakit hindi ko siya maalala.

He smiled at me, while a lone tear fell from his eyes.

“Okay. I‘ll tell you everything”