Malayang nakaabot ang tubig-dagat sa mga binti ni Bettina. Nakayapak sa buhanginan ang walang sapin niyang mga paa. Tama lang ang hampas ng alon sa balat, pati na ang pinaghalong init at lamig ng tubig. Her eyes darted to the magnificent beauty in front of her. The water was so clear and the long stretch of horizon felt so calming to the nerves.
Yes, everything was calm and peaceful. Siya lang itong hindi makahanap ng tamang kapayapaan.
Ilang sandali pa ay lulubog ulit ang araw. Kung ilang beses na niyang inaantabayanan ang paghalik ng araw sa dagat ay hindi na niya mabilang pa. The setting sun always made her contemplate on a lot of things, mistakes included.
Katatapos lang na tumawag ni May. Kung anu-ano ang ibinabalita. May mga sent photos din ito sa kanya. Those were photos of her
