2022 My June Bride

Chapter II

nasa tonong nagpapaawa.

"didn't I support you?! in all your needs!? is-snt my money not enough!? Or is my d**k? I gave you what you want!" sabay hagis ng mga pera sa mukha ni Celeste. Namumula sa galit na sigaw ni John.

takot na takot si Aling Celeste.

"By the way, where are all my money!?? that I sent you!? Bawing tanong ni John

“Ha?” napatigil na reaksyon na sabi ni Celeste.

“For bringing you home… that’s the last money. " sabay bawing Tanong ni John na parang magwawala sa galit…

“Celeste! don’t tell me that I cannot trust you anymore?” sabi ni John na nagdududa sa pag-ubos ng pera.

"John it's in our b-bank!? what kind of question is that!??" Nanginginig na tanong ni Celeste… Natatakot sya dahil ubos na ito.

"Alright?! I'm leaving you! anyways if my DNA test did not match with my son is fine! I'm taking him away with you!” nakadilat nakatitig na diretso sa asawa. “I will bring my son in America just me and Hunio!" pasarkastikong sabi ni John.

Nagulat si Aling Celeste bigla nitong hinila ang damit ng asawa. Muling kinuha ni John ang dala-dalang bag...

"Eh- eh! No!! don’t touch me! Ah-ah!?” nagsisipagkalabugan na ang kanilang kwarto ng dahil sa bumagsak na mga gamit.

Biglang luhod hila ni Celeste si John nagmamakakaawa sa lalake

“Please-please wait! John please what is that you said? tell me what is your priority huh!? Don’t you dare care for our family? I'm begging you John don't leave! don't leave me...!" pakiusap ni Celeste habang hila ang damit ng asawa

Hila hila ni John ang bag kasama si Celeste napapalabas ng kanilang bahay.

“don’t you dare to touch me thrash?! Get out to my way!” tinanggal ni John ang kamay ni Celeste sa laylayan ng uniporme nito. Halos mapasubsob sa lupa si Celeste ng tangalin ni John ang kanyang mga kamay sa damit nito “And by the way. What are you talking about a family?!” sigaw ni John na parang nantataboy ng aso tumakbo si Aling Celeste sa labas para unahan ang asawa humingi ng saklolo sa anak sa pag-iisip na aalis na ito...

Mabilis na tumakbo si Celeste upang harangan ang asawa "anak! tulungan mo ako! iiwan ako ng Daddy mo! anak mahal na mahal ko kayo ng daddy mo..” sigaw niya sa anak nagmamakaawa…

“sabihin mo sa daddy mo na isama ako! kasama ka pakiusap anak mamamatay ako! kapag iniwan nyo ako!” sigaw na iyak niya...

“Celeste!! Could you speak in English, I don’t understand you!!! Are you sh! *&ng me here?”

Ang kanilang mga kapitbahay at mga aso ng kapitbahay ay nag-iingayan na rin… naalarma sa tila gulo na nakikita sa kalsada. Patuloy na naglakad si John papunta sa anak.

“Ano ba ‘yan? Siguro isa nanaman ‘yan sa mga customer ni Aling Celeste?”

“hayan nagkaroon din ng katapat?”

“Nakita mo naman gabi-gabing nagpaparty!”

“Buhay p****i nga naman?” bulungan ng kapitbahay nakikinig at nanonood sa eksena nila. Nakangisi rin ang mga iba tila inienjoy ang panonood sa kanila.

“Wait! John stop! please look!” nakaluhod na hila pa rin ang laylayan ng damit ni John…

“L-listen to meeee! Honey! Pleaseee! I can explain…” hila ni Celeste ang bag ni John.

“What else you’re going to explain!? I don’t need you! could you please! leave us alone thrash?” napahintong sabi ni John pagkatapos noon ay nagpatuloy ito sa paglalakad.

“Oh, give me a chance please… John, I’m begging you!” paluhod nyang sinasabi sumesenyas na may luhod na nagaganap kitang kita ng mga kapitbahay ang ganitong eksena sa harap ng bahay nila

“no-no Celeste please don’t do that you don’t belong you cannot help me in my son’s future please let go of me…” paalis na tinanggal ni John ang mga kamay ni Celeste sa pagkakapit nito…

Nagpatuloy na si John para abutin ang kamay ng anak hinatak ang braso ng nakaharang na si Celeste paggalaw ng bahagya ay nakita ni John na nakatutok ang hawak nitong tsokolate na parang isang baril. Nakatutok ito sa kanya subalit isa lamang itong tsokolate nakatingin ng masama si Hunio

“One more move than I shoot you dad! how could you dad! why are you hurting my mother are you accusing her of looking after your money?" Sagot ni Hunio.

Napahands up si John sa anak na aktong nagkukunwaring takot…

"We-wait!? A minute? look! how could you behave in this way Hunio! There you are Celeste this is it! how could you use my son against me! It's obviously! you just love to have my money... then even want to kill me!?" subalit sa isipan ni John ay humanga sya sa anak na isang matapang… sa sulok ng kanyang isipan ay lalo syang naging eager na kunin ito.

"This is such a shame! Hunio, your mom is not a good wife! son she kept you away from me! I’m not against you even you want to kill me but see!? you don't even know me?!..." naiiritang sabi ni John…

"Look! John I'd been a good mother with our son won't you please give me a chance?”

“Could you please! Shut up! you f@%#g b#@t our son! Then he must know that I’m his father!”

“I-i can explain, and I will change... trust me! I will do whatever you want!" pero mukhang bruha at puro mantsa ng liquid eyeliner si Celeste nasira na pati ayos ng buhok. Na kanina lamang ay gandang ganda sa sarili nyang awra.

“No no no it can't be! tell me how you can pay me huh?" sabi ni John. Ngayon ay umiiyak na si Aling Celeste dahil sa takot na mawalan ng sustento…

"Anak sabihin mo sa daddy mo na inalagaan kita ng husto anak diko na alam ang gagawin ko kung iiwan nyo ako…' nakikiusap nitong sabi sa anak... kaya lamang ay tila tulala si Hunio sa nakikitang pagtatalo ng magulang dahil alam nya bilang bata ang kakulangan ng kanyang mga magulang...

"Is that true!?" nakangising sabi ng ama ni Hunio pero hindi naiintindihan ng gaano ang asawa… Napansin naman ni John na maayos ang anak.

"Alright!" napabuntong hininga na nasa arroganteng tono na halatang niloloko lamang si Celeste "starting today after 2days we will leave this country..."

“And please f**k off your mouth b*#@t? stop explaining prove it!”

Kinabukasan din ng araw na iyon ay naiyak rin si Loring sa di pag-aakalang dahilan ng pag-alis na pamilyang Kline. Maiiwan syang buntis maiiwan syang nag-iisa hindi rin nya alam ang kanyang gagawin. Bagamat walang magagalit na magulang ay wala syang alam na mahihingian ng tulong. Inampon lamang sya ng isa sa mga kapitbahay nila Aling Pacita…

"Ate buntis po ako! huhuhu...” pag-amin na sabi ni Loring

“Ha? Ano? Paano? Sino’ng may gawa nyan!?

Ikaw talaga Loring napakalandi mo talaga?! Ang bata mo pa!” takang tanong ni Aling Celeste.

"Eh, sino pa eh, di ang nobyo ko pong si Pablo... ginawa po naming dalawa Huhuhu..." Mangiyak ngiyak nyang sabi na pinupunasan ang gilid ng mata."

"Eh, bakit ka umiiyak?"

"Si Pablo po kase ayaw na po nya sakennn eh, huhuhu… baka di napo nya ako kayang panindigan?"

"nahuli ko po syang may kasamang iba pinuntahan ko po sya pero nahuli ko po sya... ang mga walang hiyang yon!?"

"Oh, anong nangyari sa’yo… bakit puro ka galos?”

“Eh, kase po ate nakipagbuno po ako pinagmumura nya po kase ako at si Pablo pinagtabuyan po ako… huhuhu… sa galit ko...” humahagulgol nyang pag-iyak sumbong kay Celeste…

“sinipa ko po yung babae…”

“Diyos kong bata ka! bakit mo naman ginawa ‘yon?! Alam mong buntis ka?! Diyos ko paano na lang kung malaglag yang dinadala mo?

“Kasi naman po ate niloloko pala ako ni Pablo… pinamimili ko nga po kung sino sa aming dalawa… di nakasagot!? At tumatawa pa? sa galit ko sinapak ko yung babae…”

“Hay naku bata ka! Bibigyan mo pa ako ng problema.”

"Oh, sige sige dahil ikaw ang nag-alaga kay Hunio maiwan ka dito... ipagkakatiwala ko na sa’yo itong bahay namin. Di ko na mahaharap problema mo paalis na kasi kami. Ikaw naman kasi sana pinag-aralan mo ang mag-ingat. Humingi ka na lang ng tulong kila Aling Pacita. Tutal pinababantayan ni Hunio itong si Maryam. Pasalamat ka mayaman ako… hahay!!! buhay nga naman kung sisuwertehin ka nga naman. Hay nako!!!" Napahinto sa pag-iyak si Loring ng dahil sa narinig…

“Ang yabang talaga! Masyadong ginagamit si Hunio!” bulong na sabi ni Loring.

“anong sabi mo?!” tanong ni Aling Celeste

“Ah, wala po! Ang sabi ko po ay sa lahat po ng sakripisyo nyo para sa anak nyo ay sa wakas aasenso na kayong mag-ina… ah-ah dati na po kayong mayaman pala…” paiwas na sabi ni Loring

“ano ka ba Loring noon pa man ay mayaman na ako! kaya tigilan mo ang paghuhusga mo Loring!”

“Hay sa wakas mayaman na ako! Yessss!!! Mayaman na mayaman na ako hahaha…” malakas niyang sigaw na nakataas pa ang dalawang braso na masayang-masaya at excited na parang nanalo ng premyo naglakad palabas sa kusina… naupo sa kanilang sala habang humihithit ng sigarilyo ay nakataas ang mga paa, feeling Donya!

“Oy! Loring wag mo sasabihin “to ha?”

“Ang alin po?” ‘hindi ko naman sya hinuhusgahan eh, kitang kita naman kung ano talaga sya’ tanong ni Loring

“naninigarilyo ako? strikto kase si John akala kase noon si Maria Clara ako…”

“Maria Clara raw oh?! Syempre sa gandang ito na napaka ganda ko hindi na ako iiwanan ni John…” pagyayabang ni Celeste “mahal na mahal talaga ako ni John… eh, nagtrabaho nga ako sa Club diba? Hindi ko talaga makakalimutan na sa t’wing lasing ‘yan ay tinatawag akong Maria Clara? Ahhhh! hehehe... sa nakakaaliw na lugar ng mga kalalakihan!” mariing pag-amin nya sabi sa kasambahay.

“haha… baka Magdalena!” bulong ni Loring habang gumagawa ng salad para sa amo… ‘anu ba’yan proud na proud pa? hay naku nakakainis naman! Ang yabang!’

“Huwag ka maingay! di mo kase ako ginaya kung gusto mo rin pala ang maglandi sana naghanap ka sa akin ng puti…” dagdag na sabi ni Celeste.

“Wala naman pong alam si Boss John eh, saka di nya po tayo naiintindihan…” mahinang sabi ni Loring…

‘bakit nga naman nya gagayahin si Celeste eh, di nya alam kung san nanggagaling ang mga pera nito? Mainam pa sa Baryo Mahusay maghanap na lang ng mga gwapo!’

“Hay...” hinga niyang malalim. Nagdadalantao si Loring wala naman silang maiiwan sa bahay na iyon kundi sya lang. Narinig na usapan ni Loring sa Daddy ni Hunio.

Sa pagkakasabi noon ay nabuhayan ng loob na tila may mahihingian na sya ng tulong. Mas minabuti na lamang ni Loring ang manahimik para may maaasahan sya. Laking pasasalamat din niya dahil bumait si Aling Celeste. Sila na rin daw tutulong sa kaniya para makapanganak dahil ipinangako daw nya ito sa asawa na iiwasan ang kagaspangan ng ugali. Pagkaraan ng isang araw bago magbibyahe na patungong airport, nakahanda na ang sasakyan ng pamilya Kline sa harap ng kanilang bahay. Isa-isa nila itong binubuhat busy ang buong pamilya nila sa kanilang pag-eempake kaya hindi napansin ni Aling Celeste kung nasaan si Hunio…

"huhuhu… Hunio susulat ka ha... wag mo sana ako kakalimutan ha… baka ipagpalit mo na ako sa ibang makikilala mo doon? Huniooo! mamimiss kita!!" habang nakayakap sa kaibigan.

"Maryam hindi rin kita makakalimutan pati si Tiya Pacita wag ka mag-alala palagi kang kasama sa isip ko…" medyo lumayo ng onti si Hunio sa pagkakayakap sa kaibigan.

"Hunio! bakit mo ba ako iiwan? May nagawa ba akong masama sa’yo? mabait naman ako sa'yo diba?" sabi ni Maryam na umiiyak

"Hindi ko alam ang alam ko babalik din daw kami sabi ni Papa..."

“Ah, ganun ba? malapit ba yung pupuntahan mo? pupuntahan din kita doon! Huhuhuhu…" sabay papunas punas sa kanyang mga mata.

Maaga ng mga alas nueve ng umaga medyo papuno na ng laman ang kanilang gamit sa kanilang buhat buhat na sasakyan. Maaga pa daw sila para hindi maiiwan sa flight excited na si Aling Celeste. Hindi ito lumalayo sa kanilang sasakyan baka raw ito maiwan sa flight.

“Eroplano!”

“America!”

“America!” ang madalas nyang bulong at di siya makapakali…

“Teka nasan na ba si Hunio?” halos ibang tao pala ang kasama ni Aling Celeste ang kasama niyang nag eempake... ‘baka naiwanan na sya pero hinde ito ang sasakyan na maghahatid sa kanila sa airport.’ Napatingin tuloy sya sa sa sakyan.

“nasaan naba ang anak ko?” takang tanong niya ng mapansing nag-iisa sya sa harap ng kanilang sasakyan. Hinahanap nya ang taong pinamahalaga sa kanya.

‘Ah, baka nasa Mahusay lang ‘yon ah, hindi ako pwede umalis dito! baka maiwan ako!’ pag-aalala ni Celeste.

"O, sige na Hunio! baka maiwan ka pa ingat ka nalang palagi doon ha. Gabayan ka nawa ng Diyos!" sabi ni Aling Pacita

“Nay, naman! Saglit lang po maaga pa naman eh!!”

“Maryam! Hahanapin na sya sa kanila!”

“Nay, saglit po!” pigil ng dalagita

“Maryam anak ano kaba? Wag na matigas ang ulo… Hayaan mo sya at magkikita din kayo!” pigil ni Aling Pacita.

“...Tara na sa bahay nila! Maryam wag ka mag-alala Maryam magtiwala ka kay Hunio dika lolokohin nyan! Hey! Don’t forget about us!" sabing bilin ng nobyo ni ate Loring…

“Ingles ka pa dyan!? Tulungan mo magbuhat yung bata!" utos ni ate Loring kay kuya Pablo na nakasimangot. Sabay pabagsak na iniabot ng biglaan ang Malaki at mabigat na supot...

“Ay ano ‘to? Medyo mabigat ah? Abah! Syempre naman Loring Stateside na ang Hunio! Pasalubong na lang ha!” nakangiti kay Hunio habang buhat ang madaming dalahin.

“Okay po.” sagot ni Hunio na pahikbi hikbi.

“Basta hintayin mo ako Maryam...” pagpapaalam ni Hunio

“Paano ba ‘yan? Eh, di tara na!?” habang buhat na ni Pablo lahat ng mga pabaon para kay Hunio.

"dalhin mo'to lahat iho... walang ganyan sa Amerika!" bilin ni Aling Pacita habang hawak ang balot ng mga pagkain. Naglakad na sila palapit sa bahay nila Hunio.

"Mamimiss ka namin lahat dito sa Barrio Mahusay! Paalam mahal ko!" sabi ni ate Loring Habang binubuhat papasok ang mga gamit sa kanilang sasakyan…

"sige po Tiya Pacita mag-iingat po kayo huhuhuhu...." iyak na pagkasabi nya "wag mo kami alalahanin Hunio.." naluluha na rin si Aling Pacita.. Wala din nagawa ang magkaibigan kundi ang mag-iyakan nalang... ang magiging tulay nila ay si Ate Loring. Ngunit bago sila magkahiwalay ay nangako silang magkikita muli pero bago pa iyon mangyari mainam naman na may kababaang loob ang Mama ni Hunio. Tinanggap ang mga pabaong dala ng nanay ni Maryam... Medyo naningiwi si Aling Celeste na nakapamewang, nakataas kilay tinitignan mula ulo hanggang paa napansin niya si Aling Pacita na mas maganda kaysa sa kanya, isang mestiza Espanyol kase si Aling Pacita. Subalit hindi sila ganoon kayaman dahil isa na syang byuda... Pag-alis na iyon ng pamilya Kline ay natuwa naman ang ama ni Hunio para kay Maryam na palabigay ng kung anu-anong mga regalo pabaon katulad ng mga mangga at pagkain na galing Pilipinas.

Hawak-hawak pa nito ang hugis pinya na balut-balot ng dyaryo tila hinuhulaan pa nito ang mga bagay na nakabalot papuntang Amerika. Sa harapan naman niya habang inaabot ang mga padala ay nakaharang si Aling Celeste.

“Here Mr. Kline you try to eat this in Amerika! Ok? Hope you will like it" bilin ni Aling Pacita sabay abot sa pabaon na kakanin.

“Come on let’s go now!” sigaw ng Papa ni Hunio na natapos nang mag-lipat ng mga bagahe sa kanilang sasakyan…

"Mamimiss ka namin lahat dito sa Barrio Mahusay! Paalam mahal ko!" sabi ni Ate Loring Habang binubuhat papasok ang mga gamit sa kaniyang sasakyan...

"sige po Tiya Pacita mag-iingat po kayo huhuhu..." iyak na pagkasabi nya "wag mo kami alalahanin Hunio..." umakyat na si Hunio sa kanilang sasakyang Jeepney nakatanaw sa bintana ng kanilang sasakyan si Hunio at sumisenyas ng paalam at nagpapalipad halik...

“Ate Loring wag mo kakalimutan usapan natin ha!” sigaw niyang bilin kay Loring... Hawak pigil ni Aling Pacita si Maryam sa balikat na naluluha na rin sa nakatanaw na si Hunio. Nag-aalala sya na baka tumakbo ito at magpilit na sumama sa kaibigan o kundi naman ay mapigilan si Hunio sa pag-alis.

“babalik rin ako!” sabi ni Hunio na naiiyak at sabay pasok ng ulo sa kanilang sasakyan.

Wala din nagawa ang magkaibigan kundi ang mag-iyakan nalang...

Pagkaraan ng isang buwan magmula ng sila ay magkawalay may mga gabi pa rin na palaging umiiyak si Maryam at pati rin sa pagtulog ay palagi itong humihikbi sa

“Ang anak ko…” tanging sambit ni Aling Pacita habang minamasdan itong nahihimbing sa pagtulog... wala na kaseng kalaro si Maryam kulang na ang mga araw nila sa kanilang bahay. Nakasanayan na nito na hindi lumabas kapag wala ang matalik na kaibigan maski ipinangako ni Hunio na magbabalik sya ay naroon pa rin ang pagkaawa nya sa anak tila nagkaroon ng konting lungkot sa isipan ang anak ngingiti lamang ito kapag nakakakita ng eroplano na lumilipad sa himpapawid... naulila na sa ama si Maryam limang taon na ang nakakaraan ngayon naman ay isinama sa Amerika si Hunio. Nag-iisip tuloy kung paano nya matutulungan ang anak sa biglaang pag-alis ng kababata nito.

Sinikap ni Aling Pacita na tulungan ang anak na makalimot sa pagiging malapit nito sa kaibigan. May mga ibang bata ang nag-aaya rin para makipaglaro kay Maryam pero hindi nya pinapansin ang mga ito… Sinubukan rin niyang ipatawas ito. Nag-aalala sya na baka may sakit na hindi na kase ito gumagaling “anak bakit ba ganyan ka? Hindi mo na ba ako mahal. Anak nandito pa ako ano ba ang gusto mo? Anak ano ang sabi sa’yo ng kaibigan mo di ba babalik sya?” tila nagtatampo na si Aling Pacita kay Maryam dahil palaging si Hunio na lang ang laman ng isipan nito. Palagi itong tulala at ayaw na magpapapasok sa skwelahan. Hindi na rin ito naghihilig maligo at pumayat ito.

Magmula ng makaalis sila Hunio sa kanilang lugar ay walang pinagbago ang pagkakaibigan nilang dalawa kaya nga lamang isang araw ay nagtatampo na si Maryam sa kanyang nanay. Dahilan sa mga ipinangako ni Aling Pacita na palagi silang makikibalita sa kung anumang meron sa kaibigan sa ibang bansa. Kaya naman bahagyang nagsabi ito na humingi ng address nila sa America para magpapadala ng kani- kaniyang mga sulat kaso wala… Hindi pinigilan ni Aling Pacita na mag-hintay umasa sa pangako ng kaibigan hindi naman nya mapigilan sarili nya na hindi maglihim sa anak hindi na sila halos nagkikibuan ng anak.

Mga ilang taon na ang nakalipas ng bigla na lang naisipan ni Maryam na linisin at ayusin ang sarili. Wala sa kanyang isipan na gawin ito. Siguro ay naisip rin nya na walang Hunio na darating kung malulungkot siya. Naglinis rin sya nagdadalaga na sya ana tila naglilikot na ang kaniyang isipan ng maisip niyang maglinis ng kanilang bahay. Tila isang pianistang pinagapang ni Maryam ang kanyang daliri sa isang aparador na yari sa nara. Mayroong tila isang bagay na pumasok sa isipan niya. Nakita niya ang isang antic na globo sa maliit na sulok ng aparador na para bang nakalimutan nya si Hunyo. ‘Siguro ay di ka nga talaga nagsasabi ng tutuo baka kase balang araw ay makakalimutan rin kita… dahil ang pagkakaibigan natin ay napakalapit pero napakalayo naman pala ng America? At ang lawak ng kontinente nito?’ Baka kaya hindi sya nito pinadadalhan ng sulat ay kay layo at antagal ng byinahe ng pamilya nito? nalungkot bigla si Maryam. Kunsabagay baka andami pa nyang sinakyan sabay niyakap nya ang kanyang sarili nagkibit balikat.

Napanguso siya ng maisip ang pag-iwan ng kanyang kaibigan ‘babalik rin sya...’ bulong ng kanyang isipan. Sa kanyang kyuryosidad ay hinila niya ang aparador para tignan ang likuran nito para mapunasan ang buong katawan ng aparador na yari sa kahoy ng bigla ay nakita niya ang mga puro alikabok na sobre na nakaaddress sa pangalan niya. Inayos muli ni Maryam ang kabinet ibinulsa ang mga sulat inumpisahan basahin ni Maryam ang mga sulat ng palihim.

Sa paglipas naman ng panahon ay walang ibang inaasahan si Maryam kundi ang mga sulat ng kaibigan. Kada taon ay pinadadalhan ng regalo ni Hunio sila Aling Loring at Maryam simula ng sila ay magkahiwalay si Maryam na hindi nya makakalimutang kaibigan na mula pagka bata ay dala lahat ng kanyang ala-ala. Sa mga nag-daang taon itinatago ng dalaga ang mga sulat ng kaibigan at sya rin namang nagbalik na sya sa dati nyang sigla…

Napansin ni Aling Pacita ang kasiglahan at mga pagbabago na kilos ng anak. Gumaganda rin ito at di gaya noon na palagi nakamukmok sa isang sulok ng kanilang bahay. Ngayon ay palagi na itong namamasyal sa bahay nila Hunio. Tuwing lingo pagkatapos nito tumulong sa paglalako sa palengke ay tumutulong rin ito sa pag-aalaga ng anak ni Aling Loring na si Utoy. Mistulang isang yaya ni Utoy si Maryam dahil habang nagpapalaki ng tiyan noon si Aling Loring tumutulong rin ito sa paglilinis ng bahay nila Hunio.

Kita ng ina ni Maryam ang ganda ng anak habang pinagmamasdan nya ito. Pansin niya ang masiglang kilos nito at sa mga bagay na minana sa kanyang hitsura. May itim na buhok, may magandang hubog ng katawan makinis na balat si Maryam sa ina isang half mestiza na may onting pekas. At kapag nagbibihis ito ay palaging ikinukunsulta sa kanya kung ano nga bagay na damit suot ito sa kanya. Bilugan ang pangangatawan at may mga mata siyang may natural na kapal, mapilantik na mga na pilik mata na noon pa may palagi ng gustong gusto ng mga nakakakita sa kanya at kulay light brown ang kulay ng eyeballs, may makapal din syang kilay at kapag nakatawa ay parang singkit o nakangiti ay nakakabighani. Maganda si Maryam subalit lubhang matapat sa kanyang paghihintay.

Napakabilis ng panahon kaya naman pagkatapos ng kanilang paglalako tuwing lingo ay dumidiretso ito sa dating bahay ng kaibigan palagi syang nakaabang sa sulat nito. Alam na ni Maryam na may ipinadalang sulat si Hunio sa kanya kaya alam na rin ni Maryam ang mga bagay na itinatago ng nanay niya sa kanya.

Linggo naman ng umaga sa bahay nila Maryam ay nagpapatutog ito ng makaluma masayang musika. Habang binabasa ang sulat ng kaibigan inuulit ulit ay lalo syang nasisiyahan sa naririnig na liriko ng awitin. Sa twing darating ang sulat ay excited sya masayang masaya at tulad ng masayang kanta na kanyang naririnig ay inuulit ulit nya itong binabasa…

"You are my love light, this I know

And I'll never let you go

You my all, you are part of me

Once I was lost and now, I am found

Then you turned my world around

When I need you, I call your name?

'Cause I never knew love like this before

Opened my eyes

'Cause I never knew love like this." ang tugtugin na kanyang sinasabayan.. na hindi nya alam ang pamagat ngtugtugin subalit gusto nya ang liriko ng awitin na kanyang pinakikinggan. Inspirado si Maryam sa t’wing nakakarinig ng masasayang awitin...

'Dear Hunio,

Isinulat ko ang liham na ito ngayong tanghali. Kakakuha ko lamang nitong sulat sa bahay nyo kay Ate Loring. Kelan kaba uuwi? ang tagal na natin hindi nagkita miss na miss na kita anu ba ang hitsura ng lugar nyo dyan? balita ko'y lumalangoy ka daw sa nyebe? na parang oso... tutuo ba yun? malambot ba ang nyebe? hindi mo ba alam na paulit ulit kong binabasa ang mga sulat mo? hindi ko ito mapagsawaang basahin... alam mo ba ang kantang ito?'

'May musika kaba habang pinakikinggan dyan habang nagbabasa? Pero wala kanaman bang katabi? Kamusta na ba pamilya mo... salamat naman sa Diyos at panay ang pasubalit mo sa liham ko... miss na miss na talaga kita'

Nang matapos na magsulat ay nilawayan niya ang seal gum ng sobre. Pares ng madalas nyang ginagawa mula pagkabata ay sinubukan nya kung didikit ba ang sobre upang maisara. Gumagamit din sya ng kanin “ewan ko na lang kung di pa uubra ang kanin na’to…”

Pinasubalitan naman ni Hunio ang kanyang sulat na mayroong Christmas Card na tumutunog inaamoy pa ni Maryam na tuwang-tuwa sa twing may natatanggap na sulat galing kila Aling Loring ang sulat nyang "Wow! ang bango! amoy estate side! Nakangiti at malakas nyang binabasa ang sulat… nakadapa nyang binabasa ang sulat ng binate naiisip nya maano naman at sya lang naman ang nagbabasa ng sulat ni Hunio.

'Dear Maryam, kalakip ng aking sulat ay picture namin ng pamilya ko kasama namin si Snow Man! sana nandito ka rin kasama ko magbabatuhan tayo ng snowballs! habang binabasa ni Maryam ang sulat ay ang saya saya nya pakiramdam nya ay nasa langit sya sa twing babasahin nya ito ay lumalabas ang biloy sa kanyang mga pisngi... At nakikinig ng radio drama…

'Dear Maryam, I wonder about your last letter with me. You have no longer marking it of your kisses? I understand how you feelin’ right now but if you have doubts, pls. always remember that for you I will always be the same cos you love me for who I am...

Ang sagot naman na sulat ni Maryam para kay Hunio

‘Dear Blue Inspiration, you know who you are the friendship that we had was very memorable with me. At this hour I’m doing my stuff I'm looking at our old picture together. Hoping you will stay the same as I knew you before… When I'm thinking about you and the things, I know about you. It just made me glad as always… you are blue eyes...? and blonde...?

Hoping that until your hair turns into gray, we are still the best of friends. Other say you’re tall as giant or should I say you are just having long legs? Just like my favourite the daddy long legs of a popular anime yes! because you are tall!!! and now the one thing that I'm proud of? I'm focusing on myself COZ you are one of the reasons why I'm encouraging myself to pursue my life as its best... I know what your good at, as an inspiration made me strong, I love you! as a friend and if you are still single, I want to become your girlfriend I am still living and single... just kidding Hunio!

My full respect

Always,

me