Morphene POV
Hinawakan ako ni Zed sa braso dahilan para mapatingin ako sa kaniya.
"O-ok lang po. Naiintindihan kita. Cause you have a reason why you do those thing. " marahan niyang sabi sakin na lalong nagpaluha sa akin.
"H-hindi ka galit anak? " tanong ko sa kaniya.
Umiling siya at mariing ngumiti.
" Hindi po Mom. "
Napayakap ako kay Zed dahil sa sinabi niya at tuluyang umiyak, ngunit yung iyak ng kasiyahan. I never expected of it. Akala ko, kasusuklaman niya ako. Akala ko, isusumpa niya ako sa ginawa kong pag-iwan sa kaniya sa gubat noon.
"Pero dalawang tao ang kinamumuhian ko sa ngayon. " wika niya ng harapin ko siya. Unti-unting sumeryoso ang mukha niya.
"Z-zed..." Nasabi ko sa kaniya at hinawakan ang kamay niya. Hindi ko mapigilang mapakunot ng noo sa sinabi niya. Dalawa?
