Chapter 22
Chapter 22: Mga Hindi Nakikitang Tukso Kumikislap ang mga ilaw ng lungsod sa mga naiwang tubig sa kalsada habang naglalakad si Lila papunta sa café. Katatapos lang ng ulan, at sariwa ang amoy ng hangin. Ngunit mas malakas ang ingay ng kanyang isip—puno ng alaala ni Adrian. Ang paraan ng paghawak nito, ang bigat ng titig, at ang bawat halik na matagal na nananatili sa kanyang pakiramdam. Ngayong gabi, ramdam niyang may kakaiba. Parang may bagong yugto na magbubukas—mas malalim, mas mapanganib. Kumirot ang kanyang tiyan sa halo ng kaba at pananabik. Pagpasok niya, sinalubong siya ng mainit na liwanag ng café. Nasa dati nilang pwesto si Adrian, tahimik na nakamasid sa paligid—hanggang sa tumigil ang tingin nito sa kanya. Agad niyang naramdaman ang hatak. Mabigat. Halos hindi makahinga. “
- Writer
