Chapter 11
1037 Words
Kinabukasan matapos ang magulong gabing iyon sa café, nagising si Lila na may kakaibang kabog sa dibdib. Magulo ang kumot sa kanyang kama, ngunit kahit pa nakahiga siya nang matagal, tila hindi pa rin nawawala ang init na iniwan ng presensya ni Adrian.
Para bang may apoy na naiwan sa kanyang balat.
Umupo siya sa gilid ng kama habang hawak ang kanyang cellphone. Doon niya napansin ang sunod-sunod na mensahe mula kay Adrian na ipinadala magdamag—mga mensaheng may halong panunukso at kakaibang lambing na nagdulot ng sabay na kaba at pananabik sa kanya.
“Good morning, beautiful. Sana hanggang ngayon iniisip mo pa rin ang nangyari kagabi.”
Namilog ang mga mata ni Lila. Bahagyang uminit ang kanyang pisngi habang nagta-type ng sagot.
“Oo… hindi ko mapigilang isipin iyon—at ikaw.”
Halos agad ding dumating ang tugon.
“Good. Iyon mismo ang gusto ko. At ngayong gabi… itutuloy natin.”
Mas lalong bumilis ang t***k ng kanyang puso. Hindi niya maipaliwanag kung excitement ba iyon o takot. Ngunit isang bagay ang malinaw sa kanya—hindi na lang basta pisikal ang paghila ni Adrian sa kanya.
Unti-unti na itong pumapasok sa kanyang isipan.
Sa bawat alaala.
Sa bawat reaksyon ng kanyang katawan.
Pagdating niya sa trabaho, halos hindi makapag-focus si Lila. Sa tuwing sisilip siya sa cellphone, tila lumulundag ang kanyang puso. Isang simpleng notification lang ay sapat na para magdulot ng kakaibang kilig at kaba.
Paulit-ulit niyang naaalala ang mga sandali nila ni Adrian.
Ang mapang-akit nitong mga halik.
Ang banayad ngunit makahulugang pagdampi ng mga kamay nito.
At ang paraan kung paano tila alam ni Adrian ang bawat reaksyon niya bago pa man niya ito ipakita.
Ngunit sa likod ng pananabik, may isang maliit na tanong na paulit-ulit na kumakagat sa kanyang isip.
Paano kung dumating ang oras na hindi na niya kayang kontrolin ang lahat ng ito?
Pagsapit ng gabi, muli niyang natagpuan ang sarili na naglalakad papunta sa café.
Mas mabigat ang bawat hakbang.
Mas mabilis ang t***k ng kanyang puso.
Alam niyang naroon si Adrian.
Naghihintay.
At kahit may halong takot, hindi niya maitatanggi ang kakaibang excitement na bumabalot sa kanya.
Pagpasok niya sa café, agad niyang nakita ito sa pamilyar nilang sulok.
Nakatayo ito nang bahagya nang makita siya.
Ang mga mata nito ay nakapako agad sa kanya—malalim, matindi, at puno ng parehong mapanganib na kumpiyansa na unti-unti niyang nakikilala… at hinahanap.
“Dumating ka,” mahina nitong sabi.
Ang presensya nito ay tila pumuno sa buong espasyo.
Magnetic.
Nakakahila.
“Ako… kailangan kong pumunta,” amin ni Lila. Bahagyang nanginginig ang kanyang boses habang lumalapit.
Ngumiti si Adrian—isang ngiting may bahid ng misteryo.
“Mabuti,” bulong nito. “Dahil ngayong gabi… mas lalalim pa ang lahat.”
Napakunot ang noo ni Lila.
“Mas lalalim?”
Lumapit nang bahagya si Adrian hanggang halos maramdaman niya ang init ng katawan nito.
“Ngayong gabi,” mahinang sabi nito, “malalaman natin kung ano ang mangyayari kapag nagbanggaan ang pagnanasa… at kontrol.”
Lalo pang bumilis ang t***k ng puso ni Lila.
Umupo sila sa mesa habang binabalot sila ng madilim at tahimik na ilaw ng café, parang sarili nilang maliit na mundo.
Tumingin si Adrian sa kanya, diretso sa mga mata.
“Lila,” mababa nitong sabi, “sumuko ka na sa mga bagay na hindi mo akalaing kaya mong gawin.”
Napigil ang kanyang hininga.
“At ngayon,” dagdag nito, “may mga bunga iyon.”
“Bunga?” mahina niyang tanong.
Dahan-dahang hinawakan ni Adrian ang kanyang kamay. Bahagyang gumalaw ang mga daliri nito sa ibabaw ng kanya.
“Ang bawat reaksyon mo… bawat t***k ng puso mo… bawat panginginig ng katawan mo kagabi,” bulong nito. “May binago na iyon.”
Napakagat siya sa labi.
“Hindi ka na pwedeng bumalik sa dati,” dagdag nito.
Naramdaman ni Lila ang higpit sa kanyang dibdib.
Gusto niyang umatras.
Gusto niyang pigilan ang sarili.
Ngunit tila may sariling isip ang kanyang katawan habang bahagya pa siyang lumalapit.
“Adrian… hindi ko alam kung kaya ko ito,” mahina niyang sabi.
Lumapit ito hanggang halos magdikit ang kanilang mga labi.
“Kaya mo,” bulong nito. “Dahil gusto mo rin ito.”
Napapikit siya sandali.
“I… I do,” mahina niyang sabi.
Ngumiti si Adrian habang hinigpitan ang hawak sa kanyang kamay.
“Nanginginig ka,” bulong nito.
Hinaplos nito ang likod ng kanyang kamay gamit ang hinlalaki.
“At gusto kong makita ang bawat reaksyon mo. Bawat t***k ng puso. Bawat kilig.”
“I… hindi ko—” hingal niya.
“Kaya mo,” sagot nito sa mahinang boses habang dumampi ang labi nito sa kanyang tainga. “Dahil gusto mo na rin ito.”
Napapikit si Lila.
“I… oo,” bulong niya.
Isang mapanganib na ngiti ang sumilay sa labi ni Adrian habang bahagyang idinikit ang noo nito sa kanya.
“Mabuti,” sabi nito. “Dahil ngayon… mararamdaman mo ang lahat.”
Lalong bumigat ang kanyang paghinga.
Parang nagising ang bawat nerbiyos sa kanyang katawan.
Doon niya tuluyang naunawaan—hindi na lamang pisikal ang paghila ni Adrian sa kanya.
Pumasok na ito sa kanyang damdamin.
Sa kanyang isip.
Sa kanyang buong pagkatao.
Biglang bumukas ang pinto ng café at may grupo ng mga taong pumasok habang malakas na nagtatawanan.
Bahagyang natigilan si Lila.
Nagdilim ang tingin ni Adrian.
“Manatili ka lang malapit,” bulong nito habang bahagyang pumuwesto sa harap niya, tila pinoprotektahan siya mula sa mga tao sa paligid.
Isang simpleng galaw lang iyon, ngunit sapat para ipaalala sa kanya ang tensyon at ang mapanganib na lapit nilang dalawa.
Nang muling tumahimik ang paligid, sumandal si Adrian sa upuan habang nakatingin pa rin sa kanya.
“Alam mo, Lila,” mahina nitong sabi, “ang pagnanasa ay hindi lang sandali.”
Isa itong puwersa.
“At kapag naramdaman mo na ito…” dagdag niya.
“Wala nang balikan.”
Muling bumilis ang t***k ng puso ni Lila.
Sa pagkakataong iyon, alam niyang tama si Adrian.
Hindi na niya kayang itanggi.
Nahulog na siya sa gitna ng bagyong ito.
At ngayon
Siya na mismo ang nasa gitna ng landas nito.
- Writer
