Temptation's Game

Chapter 17

Bahagyang amoy ng kape at basang kalsada ang bumungad kay Lila pagpasok niya sa café. Katatapos lang ng ulan at malamig ang hangin, pero halos hindi niya iyon napansin. Ang bawat hakbang niya papalapit kay Adrian ay parang laban sa pagitan ng katwiran at ng damdaming matagal na niyang pinipigilan.

Hindi na niya maikakaila—malakas ang hatak ng lalaki sa kanya. Parang may magnet na humihila sa kanya palapit, isang puwersang mahirap labanan.

Pagpasok niya, agad niya itong nakita sa paborito nilang sulok. Nakatitig ito sa paligid, ngunit nang makita siya ay agad na nagtagpo ang kanilang mga mata.

Napasinghap siya sa lalim ng tingin nito.

Hindi tumayo si Adrian upang salubungin siya. Nanatili lang itong nakaupo, tila sinasadya ang tensyong namamagitan sa kanila.

“Dumating ka,” mahina nitong sabi, mababa at kontrolado ang boses.

Napayuko si Lila, naramdaman ang pamumula ng kanyang pisngi.

“Ako… kailangan kong pumunta,” mahina niyang sagot habang bumibilis ang t***k ng kanyang puso.

Ngumiti si Adrian—isang ngiting may kakaibang dilim at kumpiyansa.

“Maganda,” sabi nito. “Dahil ngayong gabi… nasa gilid tayo ng kontrol. Pagnanasa, panganib, at tiwala—lahat magsasabay.”

Bahagyang kumabog ang dibdib ni Lila.

“Handa ka bang malaman kung hanggang saan tayo aabot?” tanong ni Adrian habang hindi inaalis ang tingin sa kanya.

“I… siguro,” bulong niya, kahit ramdam niyang may halo iyong kaba at pananabik.

Umupo siya sa tapat ng lalaki. Sa mahinang ilaw ng café, kitang-kita ang bawat emosyon sa kanilang mga mukha.

“Lila,” mahinang sabi ni Adrian, “ang mga hadlang ay hindi lang nasa labas. Nandito rin sila… sa pagitan natin. Sa mga sandaling nagdadalawang-isip tayo, sa mga salitang hindi natin sinasabi.”

Napahigpit ang kapit ni Lila sa gilid ng mesa.

“Ngayong gabi,” dagdag pa nito, “makikita mo kung ano ang mangyayari kapag nagtagpo ang tukso at ang kapalit nito.”

“Ako… susubukan ko,” bulong niya.

Dahan-dahang inabot ni Adrian ang kamay niya sa ibabaw ng mesa. Marahan nitong hinaplos ang kanyang mga daliri.

Parang may kuryenteng dumaloy sa buong katawan ni Lila.

“Magaling,” bulong nito. “Dahil ngayong gabi… bawat t***k ng puso mo, bawat tingin mo, bawat reaksyon mo—mahalaga.”

Naging tahimik ang paligid, ngunit ang tensyon sa pagitan nila ay halos mahawakan.

Bahagyang yumuko si Adrian at marahang idinikit ang kanyang labi sa labi ni Lila.

Isang maikli ngunit mapanuksong halik.

Napasinghap si Lila habang parang kumalat ang init sa kanyang katawan. Nang umatras ang lalaki ay nakangiti ito, tila kontento sa reaksyon niya.

“Simula pa lang iyon,” bulong nito. “Ngayong gabi… susubukan natin ang mga hangganan.”

Biglang bumukas ang pinto ng café.

Napalingon si Lila at agad na nanikip ang kanyang sikmura nang makita kung sino ang pumasok—isang taong konektado sa mga problemang matagal nang binanggit ni Adrian.

Sumeryoso ang mukha ni Adrian habang saglit na tumingin sa bagong dating. Pagkatapos ay ibinalik nito ang tingin kay Lila.

“Kita mo?” mahinang sabi nito. “Nasa paligid lang ang mga hadlang. Pero hindi ibig sabihin na hindi natin sila kayang lampasan… nang magkasama.”

Muling hinawakan ni Adrian ang kamay ni Lila, mas mahigpit ngayon.

“Nanginginig ka,” bulong nito habang hinahaplos ang likod ng kanyang kamay.

“Ako… hindi ko alam kung kaya ko,” nanginginig na sagot ni Lila.

Lumapit si Adrian hanggang halos magdikit ang kanilang noo.

“Kaya mo,” sabi nito nang mahina. “Dahil gusto mo rin.”

Napapikit si Lila.

“I… gusto ko,” mahina niyang pag-amin.

Ang natitirang oras ng gabi ay parang isang tahimik na sayaw ng mga sulyap, mahihinang haplos, at mga bulong na tanging sila lang ang nakakarinig. Bawat sandali ay puno ng tensyon at kahulugan.

At habang tumatagal, unti-unting napagtanto ni Lila na hindi lang ang kanyang katawan ang sumusuko kay Adrian—pati ang kanyang isip at puso.

Muli siyang hinalikan ni Adrian, mas marahan ngunit mas malalim ang pakiramdam. Parang may pangakong nakatago sa bawat sandali.

Nang bahagya silang maghiwalay, mahina itong nagsalita laban sa kanyang labi.

“Hindi pa tapos ang bagyo, Lila. Sa bawat hadlang… lalo lang itong lalakas.”

Mabilis ang t***k ng puso ni Lila habang nakatingin sa kanya.

Alam niyang tama ito.

Wala nang babalik sa dati.

Nang matapos ang gabi, halos wala nang tao sa café. Ngunit nananatili pa rin ang tensyon sa bawat tingin at bawat magkadikit na daliri nila.

Habang naglalakad pauwi si Lila, parang umaalingawngaw pa rin sa kanyang isip ang lahat ng nangyari.

Hindi pa nawawala ang mga hadlang.

Naghihintay lamang sila.

Ngunit sa sandaling iyon, hinayaan niya ang sarili na maramdaman ang kakaibang kilig at katiyakan na ang koneksyon nila ni Adrian ay mas malakas kaysa sa anumang problema.

Umabot na sa mapanganib ngunit nakakaakit na rurok ang bagyo.

At ngayon, alam na ni Lila—handa na siyang harapin iyon.

Buong puso. Buong isip. At buong pagkatao.