Deep Dark Secrets: Sekyu Series - R18

GIGIL

Pagkarating namin sa hotel bandang hapon, isa‑isa nang bumaba ang barkada ko mula sa service—bagsak sa kama ang plano ng karamihan pagkatapos ng buong‑araw na lecture. Pero ako? Pakiramdam ko, hindi pag‑idlip ang magpapahupa sa bangis na kumukulo sa loob ko.

Pagpasok ko sa lobby, unang tumama sa akin ang halimuyak ng bagong linis na sahig—pero mas matindi ang dagundong sa dibdib ko nang makita ko si Tisoy sa guard podium. Naka‑button‑up pa rin ang polo niya, pero nakabukas na ang unang dalawa, kaya kita ang pawis na kumikislap sa clavicle niya. Malapit na raw matapos ang shift niya; si Kuya Arnold naman, naka‑off duty daw. Timing? Pwedeng masolo si Tisoy!

"Tol," bati niya, may bahagyang ngiti na parang nanunukso, "maaga kayong nakabalik."

Hindi pa ako nakakaganti ng salita, kinuha na niya ang hotel log sheet at kunwaring may itinatala. Sa ilalim ng mesa, dumapo ang kamay niya sa balakang ko—mabilis, walang nakakakita. Sapat para mag‑init ang balat ko kahit medyo mahangin sa labas.

"Five minutes na lang 'to," bulong niya, hindi inalis ang tingin sa papel. "Kita tayo sa dati?"

Tumikhim lang ako, pero humagibis ang pulso ko. Tinapik ko nang marahan ang gilid ng notebook niya—para kunwaring may gusto lang akong ipa‑sign—sabay bulong: "Sige. Wag kang magpahalata, magbibihis lang ako."

Pagkapasok ko sa kwarto, abala na agad ang mga kaklase ko sa pag-aayos—mukhang lalabas na naman. Weekend na kasi. Kanina pa pala nila pinaplano 'to, pero sa totoo lang? Um-oo lang ako nang walang tanong habang nasa convention. Wala akong na-absorb.

Coding lecture? Plans after? San tayo pupunta? Tangina, parang autopilot lang ako buong araw.

Ngayon lang ako natauhan. Habang nagsusuklay na sila't naghahagis ng pabango sa ere, doon ko lang narealize: Gimik night pala ngayon. Bar. Inuman. Happy-happy.

At eto ako, nakatayo lang sa isang tabi, sinusubukang magpanggap na interested—kahit ang totoo, may iba akong inaabangan.

"Tol, tara na! Gimik na tayo, may sikat na bar dito, solid daw ang crowd!" sigaw ng isa habang abala sa pagpili ng outfit.

"Libre na daw ni sir sa entrance, may connection!" dagdag pa ng isa, tuwang-tuwa.

Kung dati pa 'to, unang-una akong nag-volunteer. Gabi. Ilaw. Inuman. Babae. Dati, sapat na 'yon para magising ang dugo ko.

Pero ngayon?

Napatingin lang ako sa kanila, sabay ngiting pagod. "Pass muna ako, mga pre. Sobrang pagod na 'ko. Baka mahimatay pa 'ko sa dance floor, sayang pogi points."

Tinawanan nila ako, pero hindi na nila pinilit.

Humiga ako sa kama, pinikit ang mata, kunyari nagpapahinga... pero sa totoo lang?

Putangina. Tumanggi na 'ko sa happy-happy? Ako 'to? Tama pa ba 'to?

Ang dating 'ako' na laging game sa kahit anong kabaliwan... ngayon, mas pinili ang kama—hindi para matulog, kundi para hintayin si Tisoy.

Bigla akong nagbago ng plano.

Imbes na hintayin pa siya sa dati o pasimpleng bumaba, naisip kong mas madali kung siya na lang ang umakyat. Mas private. Hindi delikado. Mas nakakagigil.

Kaya habang abala pa sa pagpili ng polo at pabango ang mga kaklase ko, palihim kong kinuha ang phone ko at nag-type.

Leo: Room 317. Akyat ka in 15 minutes. Para sure.

Tisoy: Copy!

Isang simpleng text lang, pero may kabog sa dibdib ko.

Alam kong sa oras na tumapak siya sa kwartong 'to, wala nang atrasan. At sa pagitan ng bawat minutong lumilipas, lalong umiinit ang panggigigil ko sa loob ko.

Tangina. Mas pinili ko 'to kaysa sa gimik?

Mas pinili ko ang libog kaysa alak?

Putangina, Tisoy. Ano bang meron ka't kaya mong baguhin lahat ng plano ko ng ganito kadali?

Tahimik ang corridor. Binuksan ko lang sandali ang pinto para i-check kung parating na si Tisoy, hawak ko na rin ang spare key card just in case. Pero bago ko pa maisara ulit, bumukas ang elevator sa dulo. At ayun siya. Wala na ang uniform niya—t‑shirt na lang na hapit, backpack sa balikat. Kita agad ang bahagyang pamamaga ng braso't dibdib niya, parang kumakawala ang init sa ilalim ng tela.

Habang papalapit siya, mabagal ang lakad pero diretso ang tingin; ramdam kong dumarampi sa akin ang bawat hakbang niya kahit may ilang metro pa. Nang halos magtama na kami, yumuko siya nang bahagya para ibulong, "Tol, ok lang ba talaga dito ngayon?"

"Wala sila ngayon, walang istorbo," sagot ko, sabay swipe ng card. Bumukas ang pinto. Humablot ako sa strap ng backpack niya at hinila ko siya papasok bago pa may makakita.

Pagkalapat ng pinto, sumadsad agad si Tisoy sa pader, hawak ko pa rin ang strap ng bag niya. May isang hininga akong ninakaw para isandal ang noo ko sa sa kanya—humalo agad sa ilong ko ang amoy ng kanyang pabango at banayad na pawis, isang kombinasyong mas lalong nagpawala ng ulirat ko.

"Miss mo 'ko, tol?" tanong niya, medyo paos, sabay kapit sa collar ng polo kong unbutton na. Dumikit ang mga palad niya sa dibdib ko, dumulas pababa na parang sinusukat ang bawat pihit ng kalamnan.

Hindi na ako nakasagot; sinusubukan kong abutin ang panga niya't hinalikan—una'y marahan, tapos dumulas ang dila ko sa pagitan ng labi niya. Gumanti siya—basang-basa ang hininga, may impit na ungol na dumiretso sa sikmura ko, parang kuryenteng dumaloy pababa. Bagong sipilyo din si Tisoy, nag handa talaga siya. Napakapit siya sa sinturon ko, hinimas ang buckle; ako naman, sinapo ko ang bewang niya, hinila papalapit hanggang magdikit ang puson naming parehong naghihigpit sa pantalon.

"Tol, damang‑dama ko 'yan," bulong niya, nakapikit, halos nagmamalaki pero may panginginig sa boses. Hinilot niya nang mariin ang bukol ko gamit ang tuhod niya—diin at sabay himas. Tumalbog ang likod ko sa pintuan sa sobrang kiliti at sabik.

Umusad kami pabalik hanggang mahulog kaming dalawa sa kama, sapin lang ng puting kumot ang pagitan ng mga pawis naming kasuotan. Ibinaba ko ang backpack niya sa sahig nang hindi inaalis ang labi ko sa leeg niya—pinakawalan ko lang para bumulong:

"Alam mo ba kung gaano kita pinag‑nasaan buong araw?"

Hinila niya pataas ang shirt niya, sapat para lumitaw ang abs niya na bahagyang nanginginig. Hinimas ko iyon, paikot, hanggang umangat ang balakang niya na parang nanlilimos ng dagdag na haplos.

"A‑ang tagal ng shift ko," ungol niya, pilit hinuhubad ang damit ko habang nakahiga.

"Pinag‑init mo 'ko sa buong araw..." Sagot ko nang may tonong sabik at hayok.

Bumalikwas ako, ako naman ang umupo sa tuhod sa gilid ng kama. Tinitigan ko ang mukha niyang namumula, buhok niyang medyo naguluhan, at ang tiyan niyang humahabol sa hininga.

"Wala kang takas ngayon, Tisoy," sabi ko, dahan‑dahang sinisira ang butones ng slacks niya, isa‑isa, hindi padalus‑dalos. Bawat kaluskos ng zipper, parang pumipilantik sa pagitan naming dalawa.

Iniyuko niya ang ulo niya, nakagat ang labi. "Sigurado ka ba d'yan, tol? Baka... hindi na 'ko makalakad mamaya."

"Yan ang balak ko," bulong ko, sabay dampi ng labi ko sa pusod niya—maikli lang, sapat para mapa‑arko siya. Tinulak ko nang bahagya ang slacks at boxer‑brief niya pababa hanggang tuhod, walang patlang ang tingin ko sa mata niya. Pinaglaruan ko ang garter ng brief niya, paikot, paikot—inaasikaso ang paghahanda pero pinapatagal ang paghihintay.

Hinawakan niya ang pulso ko. "Tol... wag mo nang patagalin."

Itinukod ko ang kamay ko sa kama sa tabi ng ulo niya, binagsak ko ang buong bigat ko sa pagitan ng hita niya para maramdaman niya kung gaano ako katigas sa loob ng pantalon.

"Titiyakin kong mawalan ka ng hininga sa ginagawa ko." bulong ko sa mismong tainga niya, "bago pa ako pumasok kahit saan."

Nasarapan siya sa banta; napakapit siya sa batok ko at hinila ako pabalik sa halik—mas malalim, mas sabik, halos maubusan ng hangin. Ipinaikot niya ang dila niya na parang gusto niyang tikman ang bawat segundo ng pagkakabit naming dalawa.

Tumukod muna ako saglit, sabay kalas ng sinturon—nag-click ang buckle, dumulas ang balat na leather, tapos laglag ito sa sahig na may mahinang tunog. Binalik ko agad ang tingin sa kanya. Dahan-dahan kong tinanggal ang huling butones ng slacks niya, binuksan ang harapan ng boxer-brief. Pero hindi ko tuluyang hinubad—hinayaan ko lang itong bahagyang bumaba. Sapat lang para maramdaman namin ang init, pero hindi pa buo ang pagkakabuyangyang.

Hinaplos niya ang braso ko habang hingal.

"Tol, grabe ka... saglit lang, baka hindi ko na kayanin 'to..."

Ngisi lang ang tugon ko,

"Gusto kong marinig kung paano ka magmakaawa bago pa kita tuluyang pasukin."

Bumuntong‑hininga siya na parang hinigop ang buong silid, tumingin nang diretso sa'kin—mga mata niyang nangingilid sa kiliti at sabik.

"Kung gan'on..." bulong niya, bawat salita parang hinugot sa lalim ng pagnanasa. "Please, tol... ipasok mo na. Hindi ko na kaya." Saka kumindat.

Tinatak ko sa isip ang pilyong kindat niyang 'yon—dahil ngayong gabi, hindi lang basta pagsubok ang mangyayari sa'tin. Uubusin natin ang lahat, hanggang sa huling patak ng lakas, hanggang wala nang matira kundi ungol, hingal, at ang pangalan ng isa't isa.