Dangerous Gentlemen II: The Damned

GOOD LUCK?

THIRD PERSON'S POV:

"I can't get to her," naguguluhang sabi ni Carreau and withdraw the spirts he sent to corrupt the woman unconsciously lying on top of her bed while sleeping.

Napakunot ang noo ni Pythius habang inoobserbahan ang babae na pabaling-baling ang ulo ko na tila nananaginip ng hindi maganda. "She's having a nightmare." puna niya.

Carreau smiled nang bigla na lamang siyang may maalala. When it comes to dreams, Mara is the right demon for the job. Carreau closed his eyes and chanted incomprehensible words while his hands are doing a rhythmic motion. "Mara," he called out to her.

The tree started to dance along with the cold wind that blew. From the darkness of on the corner, Mara arrived in her original form. "What made you interrupt me from my meal?" malamig na tanong nito na halatang hindi nagustuhan ang biglang pagtawag sa kaniya.

Napasunod ang tingin ni Mara nang nilingon ni Carreau ang babaeng natutulog sa loob ng kwarto. A devilish smiled immediately formed on her lips when he saw the innocent woman in her sleep. "Looks like you prepared something for me."

Mara turned into a black shadow and crept inside the window of Krystina who is still unconscious. Mara who's now back in her original form approached Krystina slowly while thinking of what hell she wants her to dream. Mara is the demon of nightmare. Her power is to break down the barrier between the dream world and physical world. She can even make someone dream even when the person is awake.

Mara sat beside Krystina at pinadaan ang isang daliri niya sa pisngi nito. Krystina have the kind of beauty that made her feel envious of her. She was also beautiful when she was alive. Hate and disgust started to build inside Mara when Krystina made her remember her forgotten life. The life that she ought to forget.

"Poor you," Malamig na sabi niya at muling pinalantas ang hintuturo niya sa pisngi ni Krystina before she turned into her demon form. Nagsimulang bumagal ang paghinga ni Krystina nang dumagan sa tiyan niya si Mara na ngayon ay naging isang maliit na nilalang na may mahaba at matulis na ngipin habang sa tuktok naman ng ulo nito ay isang pares ng sungay. Ang balat niya na kanina ay makinis, ngayon ay naging itim at puno ng balahibo. Ang mukha naman niya ay naging katulad ng hayop na malaki ang mata.

Mara sat on top of Krystina while attempting to break through her mind and into her dreams. Krystina breath heavier when her nightmare began, pero hindi iyon gawa ni Mara. "Impossible!" Mara though to herself when all she could see is darkness inside Krystina's mind. She couldn't even make her dream.

Mara tried one more time pero kagaya kanina ay bigo ito na gawin ang nais na gawin. Mara turned to look at both Pythius and Carreau's who has been watching her. She fake a smile and acted like she succeeded. Umalis na siya sa taas ni Krystina and went out of her room just like how she went in.

"Are you leaving?" walang emosyon na tanong ni Pythius.

"I thought she would make a good meal but she is not," defensive na sabi ni Mara and started walking away hanggang sa tuluyan na siyang nawala sa pananaw ng dalawang demonyo.

"Useless," Carreau's muttered under his breath. Simula pa lang ay alam na nila na hindi umepekto ang kapangyarihan ni Mara sa babae. Her face says it all.

"Interesting," Pythius said habang puno ng kuryosidad na pinapanood si Krystina na hanggang ngayon ay nananaginip pa rin ng masama. She is having a bad dream without the influence of someone else but of her own mind. "Anong gagawin natin ngayon?" kalmadong tanong ni Pythius at nilingo si Carreaus na halatang interesado rin sa babae.

This is the first time they encountered someone who have this kind of resistance to their power. "Do you think she's sent from Nirvana?" hindi sigurado si Pythius kung siya ngaba ang kausap ni Carreaus o sarili nito.

Pythius looked back to the woman who's obviously having a difficult time. "Maybe," tipid na sabi niya bago iyon dinugtungan. "Maybe not." Tuluyan na siyang tumalikod at naglakad habang si Carreaus naman ay naiwang nahihiwagaan pa rin sa babae.

Carreaus smiled to himself when a feeling of excitement rose inside him habang iniisip kung ano ang gagawin niya sa babae. "Finally, after all these years." nakangising sabi niya habang titig na titig kay Krystina na kulang na lang ay lapain niya ito. He pressed his palm on Krystina's window and licked her image on the glass with his slither like tongue before he finally retreated and went back to the land of the abode along with Pythius.

In his mind, he is already plotting of things that he will do to be the one to drag the woman to hell.

From the dark corner, another creature of the night went out of the shadows. Kanina pa siya nandoon at pinanood lang ang mga demonyong kagaya niya na subukan ang kapangyarihan nila sa babaeng natutulog. The Satan looked at Krystina with his cold eyes yet deep within those orbs lies a curiosity of how this mere human have an immunity to their powers.

The Satan turned into a black smoke at sa isang iglap lang ay nag-teleport ito papunta sa loob ng kwarto ni Krystina. He slowly approached her while watching her and her heavy breathes. Punong-puno ito ng pawis habang naninigas ang katawan na tila nanlalaban.

The Satan stood beside Krystina and raised his hand in attempt to touch her and read her mind. Immediately, Krystina's hand reached for his as if there's a magnet that pulled their hands together. All of Krystina's nightmare vanished into thin air as soon as her hand touched his. For the first time in this life of his, the Satan was frozen on his ground while looking at the woman who's eyes are staring directly at him.

"Impossible!" He exclaimed.

KRYSTINA'S POV:

"H-H-He-e-elp" I manage to whisper. From the corner of my eyes, I saw a man suddenly appeared. I can't really comprehend what he looks like dahil naduduling na ako sa kulang ng hangin sa baga ko. He slowly came close to me while observing me. For the first time for a while, I was able to raise my hand and grasp his arm.

"Help me!" I cried and look at him. I was stunned when I saw the man who have the same surprise look on his face while looking at my hand.

The darkness all around the room started to vanish as my perception of reality slowly coming into me. Patagal ng patagal ay mas lalong nagiging klaro sa paningin ko ang lalaking nakatayo ngayon sa tabi ng kama ko habang nakatingin sa akin.

"Impossible!" He said in his deep ground voice which sent chills into my spine but unexplainably soothed me.

"W-Who are you?" habol ang hininga na tanong ko. Nilibot ko ang tingin ko sa paligid para tignan kung saan siya posibleng dumaan pero nakasarado pa rin ang pinto ng kwarto ko, pati na rin ang bintana. Natigilan ako nang makita ko ang bahid ng malaking kamay na tila may humawak sa bintana.

Panic started to take over me. Wala sa sariling binitawan ko ang lalaki na ngayon ay walang emosyon na nakatingin lang sa akin. "Paano ka nakapasok dito? anong kailangan mo sa akin?!" nahihintakutang tanong ko and was about to crawl back nang mabilis niyang hinawakan ang noo ko.

"Sleep," he muttered under his breath. Papalag pa sana ako nang bigla na lamang akong nakaramdam ng antok.

"H-Hindi!" I tried resisting but my body won't cooperate. Kahit na pilit kong buksan ang mga mata ko ay hirap na hirap ako dahil ang bigat niyon. I saw the man watch me fall asleep. Hindi ko na alam kung ano ang sunod na nangyari dahil tuluyan na akong nakatulog.

Marahas akong napabalikwas ng bangon kinabukasan. Nahihintakutang nilibot ko ang tingin sa paligid habang yakap-yakap ko ang kumot sa dibdib ko. There is nothing unusual in my room. Kung ano ang itsura niyon bago ako makatulog ay ganoon pa rin.

'Wait, why am I even panicking?' kunot-noong tanong ko sa sarili ko. Natigilan ako at sinuri ng tingin ang sarili ko. Wala naman akong nararamdamang kakaiba maliban na lang sa hindi maipaliwanag na kaba na bigla ko na lamang naramdaman nang magising ako.

"Anong nangyari?" naguguluhang tanong ko sa sarili and tried to remember what happened last night. Ang huling naalala ko lang ay umuwi ako pagkatapos ay naligo, nagtimpla ng gatas, nahiga sa kama at nagbasa ng libro habang umiinom ng gatas hanggang sa makaramdam ako ng antok at nakatulog. Pagkatapos ay... pagkatapos.

"Ugh!" I groaned frustratingly when I felt like there is something missing. My mind knows something that I cannot remember. Basta ang alam ko lang ang may kulang sa naalala ko.

Nagtataka man ay hinayaan ko na lamang iyon. "Siguro maaalala ko rin mamaya," I said to myself at tuluyan nang bumangon sa kama ko. For the first time in a while, I feel amazing. Ang gaan ng pakiramdam ko tapos wala rin akong maaalalang masamang panaginip kagabi.

"Today must be a good today for me."

Saglit lang akong naligo at nagbihis na para umalis. Papaalis na sana ako nang bigla na lamang nasira ang suot ko na heels. "Oh no!" nanlulumong sabi ko at inabot ang heels na suot ko. Umagang-umaga ay parang nasira kaagad ang mood ko. Ito pa naman ang paborito kong heels.

Malalim akong napabuntong hininga at kumuha na lang ng bagong heels para makaalis na ako. Bago ako lumabas ng bahay ay dumaan muna ako sa kusina para uminom ng tubig. Kumuha ako ng tasa mula sa lalagyan at nilagay iyon sa taas ng mesa. Saglit lang akong tumalikod para sana kumuha ng tubig nang mabigla ako sa lakas na tunog ng bagay na nabasag.

Nasindak ako nang makita ang tasa na kanina ay nilagay ko naman ng maayos sa mesa, ngayon ay basag na sa sahig. "Impossible," pabulong na sambit ko sa sarili. Sigurado ako na maayos ang pagkakalagay ko niyon at hindi nasa dulo kaya imposible talaga na mahulog iyon at mabasag.

'Is this a sign?' matigas akong napalunok habang nakatingin sa basag na baso.

Imbis na maaga sana akong makarating sa trabaho ay anong oras na akong nakaalis ng bahay. I was having a difficult time making a decision kung aalis ba ako o hindi. I am afraid that something bad might happen to me. Hindi talaga sana ako aalis ngunit may natanggap ako na mensahe mula sa isang nurse na may naghahanap daw sa akin na pasyente.

Binagalan ko ang pagpapatakbo ng sasakyan hanggang sa tuluyan iyong tumigil. Nasa harap ako ngayong ng stop light nang maisip ko i-search ang ibig sabihin ng naranasan ko ngayon.

"If you accidentally break some glass that means evil is leaving your house and good luck is going to come."

"Oh," nawala ang pagkakakunot ng noo ko nang mabasa iyon sa google. I am not the type of person who believe in this kind of things easily pero nakaramdam ako ng kaunting comfort sa nabasa.

*BEEEEP*

"Ay shet!" muntik ko nang matapon ang cellphone ko nang bigla na lamang pumito ang sasakyan sa likod ko. Doon ko lang napansin na go signal na pala sa stop light.

"Alright! Alright!" nagpa-panic na sabi ko nang sunod-sunod na pumito ang mga sasakyan sa likod ko nang hindi pa rin ako umaalis. I was about to hit the gas on full speed nang bigla na lamang may dumaan na itim na pusa at tumigil sa mismong harap ng sasakyan ko.

"Oh f**k!" I immediately tilted the wheel of my car and stepped on the break. I swear, the cat stared at me for a few seconds bago iyon mabilis na tumakbo paalis.

"What the hell was that?" naguguluhang sabi ko sa sarili.

"Hoy tangina! kanina ka pa aberya!" narinig kong mura sa akin ng mga driver sa kabilang sasakyan. Parang gusto ko na lamang lumubog sa kahihiyan nang nilampasan ako ng mga sasakyan na kanina ay nasa likod ko.

'Mukhang malas yata ang dala sa akin. Hindi good luck!' asar na sabi ko sa isip.

"Hayy nako!" naiiling na sabi ko at muli nang pinaandar ang sasakyan ko. Aapak pa lamang sana ako sa gas nang makarinig ako ng malakas na pito.

*BEEEEP!*

Malakas akong napasinghap nang makita ko ang malaking truck na paparating mula sa kabilang direksyon. Sa isang iglap lang ay mabilis niyong inararo ang mga sasakyan na kanina ay nasa likod ko.