Habang naglalakad sila papalapit sa pulang gate na iyon, hindi naiwasan ni Iran ang balikan ang mga alaalang ibinahagi sa kaniya noong una siyang tumapak sa bakurang iyon. Tandang-tanda niya pa na ang kulay noon ng gate ay parang tsokolate. Bagama’t ngayon ay nag-iba na ito ng kulay, masasabi pa rin niyang iyon parin ‘yon at mukhang hindi naman nagbago ang bakal na materyal. She glanced at the bungalow house at napangiti siya nang makitang ganoon pa rin iyon at mukhang inulit lamang ang kulay ng pader at bubong kung kaya’t hindi niya naiwasang makadama ng hapdi sa dibdib.
“A-Antonio? Nandito ka na?”
“Sandra, mahal.” Mabilis na binitawan ni Antonio Morales ang bitbit nitong mga bag at agad na niyakap ng mahigpit ang babae.
She could still remember how tears swiftly flowed in that beau
