Naglakad si Ning patungo sa kusina para sana kumuha ng tubig, pero dahil sa sobrang kaba at dahil madilim ang hallway, hindi niya napansin ang gilid ng carpet. Sa isang iglap, muling bumalik ang sumpa ng kanyang pagiging lampa.
"Ay, kabayo!" tili ni Ning nang matisod siya.
Dahil mabilis ang reflexes ni Rax, agad siyang humakbang palapit para saluhin ang dalaga. Pero sa kamalasan—o marahil ay sa swerte—sa halip na maalalayan lang ang braso ni Ning, pareho silang nawalan ng balanse. Sumandal si Rax sa pader habang si Ning naman ay diretsong sumubsob sa dibdib nito, ang magkabilang kamay ng dalaga ay napakapit sa leeg ni Rax para hindi tuluyang matumba.
Tila tumigil ang mundo ni Luningning, para siyang nakalutang sa alapaap.
Ramdam ni Ning ang malakas at mabilis na pagtibok ng puso ni Rax
