“SYDNEY, let’s go home,” malungkot na yakag sa kanya ng Tita niya nang magsimulang magsialisan ang mga taong nakilibing. Tila nanlulumong hinagod-hagod nito ang likod niya as if trying to pacify her and to make her feel better.
Wala sa sariling napasulyap siya rito. Sa kabila ng suot niyang dark sunglasses ay kitang-kita niya mamasa-masa at namumulang mga mata nito. Kanina pa ito panay sa kaiiyak. She must have broken hearted for losing her own twin sister.
“Mauna na kayo Tita, I just wanted to stay here for a little bit longer,” saad niya at ibinalik ang tingin sa magkatabing lapida ng mga magulang.
“Are you sure about that hija?” nag-aalalang tanong nito at bahagyang napatingala sa madilim na kalangitan na tila nagbabadya ng ulan. Tila pati ang kalangitan ay dinadamayan siya
