My Husband's Secret Affair : Book Two (MATURE CONTENT)

Chapter 17 Nursery

Pikit mata akong huminga. Sobrang pagod ako from work. Then aabutan ko siya dito ng walang paalam?

Sabagay nga naman. This is his.

Naisip ko na lang I am so worried about the set up. He will stay with me and he will annoy me.

Kinakailangan ko na ba mag-lock in sa bedroom everytime he is home?

I shook my head to stop thinking about these thoughts. I am thinking too much. Mabait naman si Ree. Maybe nadala lang ako ng pagod sa work.

Wala na akong magagawa kong didito nga siya. But I think Lia should know.

Pumasok ako sa kwarto ko and I locked the door.

Kaagad kong hinanap ang phone ko to call Lia. I need to tell her what is going on here. Her fiancé is getting more different. For sure pwede ko na siyang istorbohin ngayon.

Her phone keeps on ringing pero hindi sinasagot.

I dropped the call and sat down on the my bed. I took a deep breath to calm myself. Suddenly something bothered me when I heard my stomach rumbles. Yes it rumbled like a roaring lion.

Hinawakan ko ang tiyan ko. I remember there is this little angel inside waiting to be fed.

“My love are you hungry?” tanging nasambit ko sa aking anak sa loob ng aking sinapupunan. I know gutom na siya dahil kanina ko pa gusto kumain.

“I need to eat now.” Napatingala ako sa ceiling. Thinking na nagluto si Ree. Is it okay to eat? Kahit na inaway ko siya?

Napalunok ako ng aking laway. Nagugutom na talaga ako.

Kaya naman nagbihis ako ng mabilis at bumaba. Narating ko ang dining area at nadoon siya sitting alone like he’s waiting for me to come down.

Hinarap ko siya ng maupo ako sa hapag. I can smell the food. Natatakam na ako. Hindi ako umimik dahil hindi ko alam ang sasabihin ko.

“Are you hungry?” ang tanong niya.

I looked at him na walang emosyon. Gusto kong sabihin oo gutom na gutom na. Bakit naman kasi sumusulpot lang ito ng basta-basta? But I chose to keep myself silent.

“If you worry too much about me, then cut it off, preggo.” Utos nito sa akin.

“I am here only to make sure you will be fine.” Ang paliwanag niya muli.

Napasinghap ako dahil hindi ko din maintindihan ang gumugulo sa isip ko. I hate each time na ganito ang gestures niya. He reminds me of Jeff.

Bakit naman kasi parang may nakikita akong si Jeff siya minsan? Baka lang naman napaglilihian ko ang isang ‘to? But tapos na ako maglihi. Or maybe I long for my husband kaya gusto ko awayin ang isang ‘to. Pero hindi. I still need to speak to Lia kahit na ano pa ang mangyari.

Maybe destructed lang ako lately kaya siya ang nababalingan ko ng inis.

“Come on now!” ang sabi niya. He lifted the spoon at kumuha ng pagkain saka nito inilapag sa pinggan ko.

“Wait! Kaya ko.” Pagpipigil ko sa kaniya sabay hawak sa pulsuhan niya na huwag na ituloy ang paglalagay ng pagkain.

“I know how to make myself comfortable.” Ang sabi ko sa kaniya upang itigil nito ang pagsisilbi sa akin.

He stopped and returned the spoon on his plate. He crossed his fingers and leaned his elbows on the table.

“By the way, Lia is coming home soon.” Ang magandang balita na narinig ko mula sa bibig niya.

I felt like nabunutan ako ng malalim na tinik sa dibdib. Pinagpawisan ako kanina. Now I feel cooled. Maybe one reason na nandito siya is to wait for her to come home too. Okay! Abswelto ka na. Hindi na kita pag-iisipan ng masama.

Interesado akong malaman kaagad kung kailan na ang uwing iyon.

“Kailan daw?” ang tanong ko. My voice can be heard in excitement.

“She booked her ticket. Maybe after two months.” Ang sagot niya.

Napaawang ang labi ko. Akala ko in two days or two weeks.

“What?” saad ko.

“Yes! Sabi niya she will just leave the company to Lucas for a while.” Ang kwento nito.

“Lucas?” ang pag-uulit ko sa nauutal na pagbigkas. Nakakapanghina ng tuhod. That is the worst thing I heard today. Much worse than he said he’s staying with me.

“So you mean Lucas is home?” ang tanong ko sa kaniya.

Tumango-tango siya.

“Yes! Didn’t Lia told you?” ang tanong niya.

Napailing ako at natahimik sa loob ng ilang segundo.

Biglang nakaramdam ako ng pangamba sa loob ko. I don’t know why? But I felt like I am living here so alone at nandoon na naman si Lucas sa Pinas at malapit kay Jeff. All I thought I am so willing to let go. But upon knowing he is there and free to see my husband ay gusto kong maluha sa bagay na hindi ako sigurado.

“Are you okay?” ang biglang basag ni Ree sa aking pananahimik.

“No!” ang bigla kong sagot. Ikinukubli ko pa ang aking totoong nararamdaman.

“Oh! Did I said something wrong?” ang tanong pa niya.

“Bakit ba bumalik pa siya?” mahihimigan ang gigil sa aking tinig. Hindi ko na napigilan ang emosyon ko.

“Les?” he looked at me as he wonder why I suddenly bit my lip.

Gusto kong pigilan na may masabi pa.

“Are you worried about Lucas?” ang tanong pa niya.

Can’t he see? I am!

“Pwede ba ako mag-travel pauwi ng Pinas bukas?” ang tanong ko sa kaniya.

Nagulat siya dahil bakas sa mukha niya ‘yon.

“Hey, Les?” he said.

“Gusto ko na umuwi.” Ang sabi ko pa sa kaawa-awang tinig.

“No.” Turan niya.

“Bawal ka mag-travel sa sitwasyon mong ‘yan.” Ang pagtutol niya.

“Masyadong malayo.” Ang dagdag pa niya.

“Wala kang kasama.” Saad nito.

“You’re right!” pag-sang-ayon ko sa kaniya.

“But I cannot stand it anymore thinking na nasa malapit lang siya.” Ang paliwanag ko pa.

“Teka lang. Matagal na rin naman since wala nang namamagitan kay Lucas at Jeff.” Ang paliwanag nito.

“How sure are you?” ang tanong ko pa at nagsalubong ang aking kilay. Kailan pa siya naging sigurado?

“I think ,so.” Ang sabi niya.

Napapikit ako and remained silent for my thoughts kept me quiet.

“Hey calm down.” Pagpapakalma niya.

“You’re baby is waiting now, kumain ka na muna.” Pagpapaalala nito.

“Ang sabi ni Aya hindi ka pa kumakain.” Sumbong niya.

“Please! Kumain ka. May ipapakita ako sa’yo after we eat.”Pagpapakalma niya sa akin.

“Ano?” pa-maktol kong saad sa kaniya. Hindi ko kaagad naayos ang tono ng aking pananalita.

“Basta! You will love it for sure.” Ang sabi niya ng nakangiti. Maybe he wanted to make me feel at ease now.

Kumain kami. Kahit magulo ang isip ko ay naparami pa din ang kain ko. Masyado yatang relax ang anak ko dahil malakas pa din ako kumain sa kabila ng pagkadismaya ko na malaman that Lucas is home.

Iniligpit ko ang aming mga pinagkainan. After all ako pa din ang mas nakakaalam ng pagsasaayos ng bahay dahil bisita na lang siya dito.

He wanted to do the dishes pero sabi ko ako na lang. So he lets me.

After then tinawag niya ako.

“Come upstairs!” ang yaya nito habang nakatayo sa mula sa aking likuran. Napalingon ako dahil abala ako sa pagsalansan ng mga nahugasan ng pinggan.

“Ano ba ‘yon? You can tell me now kung ano ang meron doon.” Ang sabi ko sa kaniya. I hate surprises.

“Basta! Come and see yourself.” Sabay tango na nagyayaya sa akin.

So I followed him. He unlocked Lia’s bedroom. My heart beat rumbles and it beats so fast.

He opened it at pumasok siya upang buksan ang ilaw. I am so amazed to see it so bright inside. Ang naaalala ko this isn’t like this before. He modified the bedroom and converted into a nursery room.

“Tara pasok!” ang sabi niya.

As I step closer and take a look inside, my eyes were so amazed sa dami na ng gamit ng baby sa loob. The wooden crib is coated in white and there are toys hanging para maaliw ang baby kapag nakahiga lang. There is a rocking chair beside the window. There is a bookshelf on the side too. This is not what I thought I’d see here.

Ang buong akala ko kwarto ito ni Lia. But he took everything out at pinalitan ng para sa bata. I wonder when did he started to do this? When I was at work? Why did I not tried to check on Lia’s room? Naging abala talaga ako.

I was pinned on my foot beside the door and I cannot say a word but kept my mouth open in amusement.

He’s smiling. Ang saya niya to show me all these.

“Do you like it?” ang tanong niya.

Napatango ako.

“Oo!” ang sabi ko. Hindi ko na naitago ang tuwa. He made me feel so excited for my baby.

“So may pangalan na ba ang baby?” ang tanong niya.

“Pinag-iisipan ko pa.” ang sagot ko.

“Woudn’t you want to ask me? A suggestion?” ang sabi niya.

Natawa ako ng bahagya.

“Of course not. This is my first born. I want to give her a beautiful name.” Paliwanag ko.

Tumango na lang siya.

“Not long enough and there she will fall asleep listening to her favorite lullabies.” Ang sabi niya.

Napakagat labi akong tumango. Hindi ko na mapigil ang mapangiti. Mas lalo akong nasasabik sa aking anak na malapit ko nang mailuwal.

“Can I stay here tonight?” ang tanong niya.

Nagtaas ang kilay ko. As I see the whole bedroom is all set for a nursey. Saan siya matutulog since pinatanggal niya ang bed ni Lia.

“Or maybe I will sleep downstairs.” Ang sabi niya.

“There is a small room there. Pwede na pala ako doon.” Ang sabi niya.

“Huh? May kwarto sa ibaba?” ang tanong ko.

“Yes there is.” Sagot niya.

Ilang buwan na ako dito pero wala akong nakitang isa pang pintuan.

“Then bakit dito mo inakyat ang luggage mo?” ang tanong ko.

Nagkunot ang noo niya.

“Luggage?” ang tanong nito.

“I see, I almost forgot.” Aniya.

“Let me get it.” Lumabas siya ng kwarto at ipinasok ang lunggage.

He put it on the floor and opened it.

Pagbukas nito ay may mga toys doon na hindi pa nailalabas sa lalagyan nito.

All I thought it’s his things. My bad. I thought he’s really moving for good. Baka mali ako. Baka ibig lang niya sabihin na ‘til I give birth lang ay nandito siya. Well fine! Okay na sa akin. I can feel somehow na masaya siya at paparating na ang baby ko. Maybe he misses his baby with kassy.

Napakadamot ko kung ipagtatabuyan ko siya. I realized now he never left me kahit busy din siya. And besides siya na lang ang mapagkakatiwalaan ko for now to take care of me while half of legs is sinked to the ground.

“I am sorry!” ang sabi ko.

Nag-angat ito ng tingin sa akin.

“I thought you’re moving here for good.” Ang sabi ko pa.

“Kaya nga kita kinakausap kanina.” Ang singit niya.

“My mom talked to me days ago. Kaya ko naisipan na ayusin itong bedroom for your baby.” Ang kwento niya.

“Well I thanked her for helping me get hardworking people she trusts” natatawa niyang sabi.

“Talaga?” ang tanong ko pa. I slowly bended myself to pick a toy pero hindi ko naituloy dahil iniabot niya sa akin ang isang brown bear stuffed toy.

“You bought all these?” ang tanong ko.

Umiling siya pero biglang nagbago ang direksiyon ng kaniyang ulo. Tumango ito kaagad ng may maisip. Marahil may naisip.

“These are my angel’s stuffs I kept at home. But I think it is time for me to let go. I want to see these played by a real child.” Ang sabi niya. I can feel sadness in his words. Parang naipit ang puso ko.

Is he really sad? Hanggang ngayon kaya ay naalala pa din niya si Kassy?

“Ree thank you at sa baby ko.” Ang putol kong sabi.

“Don’t speak anymore. It’s all right.” Ang matapang niyang sinabi. He stand up and looked around the ceiling.

“Anything you want to change or anything?” ang tanong nito.

“Wala! Okay na ako sa ginawa mo.” Ang sabi ko na lang.

“O huwag ka na umuwi ng Pilipinas. Stay here and live your life happy.” Paalala niya.

Bigla tuloy naisip ko si Jeff. What if magkasama kami? Will he be as excited as Ree?

Ano kaya ang pakiramdam n ‘on? In my heart I am missing a big part of him na alam kong kahit kailan ay hindi mahihigitan.

“Kung gusto mo na matulog. You may go and rest.” Ang sabi niya.

Tumango naman ako. Tama siya naghahanap na ako ng higaan.

“Maraming salamat.” Ang sabi ko sa masayang naluluhang mga mata. Ang kaninang pait sa aking dibdib ngayon ay napalitan ng kagiliwan dahil sa nasasabik akong masilayan na ang aking anak.

“You will always be welcome.” Ang sabi niya.

Iniwan ko siya doon. I head to my bed.

It is time to rest.

But as I layed myself in bed ay lalo kong naiisip si Jeff. How is he? Alam ko ang account niya. Alam ko ang contact details niya. Pero ano ang sasabihin ko? I promised not to bother him. Pero I keep on missing him.

Nasa dibdib ko lang ang phone ko.

The suddenly it vibrates.

So I checked on it kung ano ang notification na ‘yon.

“There is another account trying to call me?” Nagtataka kong bigkas.

I answered it right away. I listened to the receiver but I can hear nothing from there.

So I dropped the call. Pero sabi ko baka mahalaga ‘yon. Kaya ako na ang tumawag. The next attempt ay hindi ko na ma-contact.

So hinayaan ko. Hanggang sa may pumasok ba mensahe dito. I saw two rings binded in each other.

“Sandali.” Ang sambit ko.

“This is my ring and Jeff.” Ang nagtataka kong bigkas. Naglulukot ang nook o kasabay ng pagsalubong ng kilay ko.

Kilala ko ang singsing ko. I remember the last night we talked in his room. I took it off my finger and left in on the documents I signed.

Nais ko pa sanang tawagan ang account na nagpadala but it turned me down na hindi ko na siya maaring magambala. Buti na lang kaagad na naipasok ang photo sa aking files. Baka sakaling may makita pa ako sa photo kung susuriin ko ng maigi. O bakan naman mali ako sa inisiip ko.

Bigla na lang ako natigil sa pag-iisip ng lumabas ang message notification ni Sam sa aking phone screen.

I opened it immediately to check.

“Ate something came up and I sold my shares. I have given up the business.” Ang sabi ni Sam.