My Husband's Secret Affair : Book Two (MATURE CONTENT)

Chapter 22 Hello Baby

Habang nag-drive ako ay tumawag ako sa mommy ko. She’s here for a vacation. I am sure she will help us. I am in dire need of her help.

Ang sabi niya ay magkita na lang kami sa hospital. Doon na lang daw niya kami hihintayin.

Nanginignig ang katawan ko sa pagkataranta na marating ang ospital. Hindi ko maisagad ang metro dahil na din buntis ang karga ko. She’s breathing. But she keeps on bleeding. Wala na kong pakialam kung mag-mantsa ang upuan ng sasakyan. Pwede kong papalitan kahit anong oras. Pero ang buhay niya at ng anak niya ang higit na mahalaga. She can’t lose her child.

Ilang sandali pa ay narating namin ang ospital. Mabilis naman kaming inalalayan papasok sa emergency room.

Hinarang na ako ng staffs dahil gusto ko siyang samahan sa loob. My last glance of her bago pa man siya ipinasok sa emergency room, she looks so pale. Napahawak ako sa ulo ko sa pagsisisi na iniwan ko siya ng ilang araw. Maling-mali ang ginawa ko. I shouldn’t have confessed. Balisa akong naupo sa gilid. Nakayuko at nakasandal ang mga siko sa tuhod. Hindi ko alam kung sa paanong paraan ko mapakakalma ang aking sarili.

All of these, looks exacly the same when I rushed Kassy myself. Nagbabalik ang mga alaalang kay sakit. I am crossing my fingers as I blow the tension I feel.

Biglang dumating ang mommy ko.

“Ree, son!” ang tawag niya sa akin. Naupo siya sa tabi ko. Nasa likod pala niya si Aya sumusunod. Hindi ko alam na magkasama silang dalawa.

I wanted to hold on my tears but it’s too heavy to endure. Napapahilamos ako ng aking mukha ng paulit-ulit.

I cried and I don’t care.

Naramdaman ko ang pag-akbay ng braso ng mommy sa aking likod. Napasandal ako sa kaniya. This is the first time I cried this hard in front of her.

“Son calm down.” Sabay tapik nito sa balikat ko.

“She’ll be fine.” Bulong niya sa akin.

“She’s strong and I am sure she will make it.” Ang saad ng mommy upang mapanatag ang loob ko.

“I am always a failure, Mom.” Ang hikbi ko. Dinig sa himig ko ang pagsisisi.

“You are not!” mariin na sabi ni mom.

“You did the right thing.” Ang sabi pa niya.

“You saved them.” She said.

“I never wanted this to happen to her.” Ang sabi ko pa. Napapailing ako habang nakayuko at nagbagsakan ang luha mula sa aking mga mata.

“Enough now, son. Let’s wait for the staffs to tell us about her condition.” Ang pagpapahinahon niya sa akin.

“Let’s pray for her and the baby.” Ang dagdag pa niya.

Naghintay kami ng ilang minuto. May lumapit sa amin na staff marahil isa siya sa mga nag-assist kay Lesley sa loob.

“Hello are you the folks of the lady inside?” ang tanong nito.

Tumayo kami ni mom mula sa aming kinauupuan.

“Yes! We are with her. How is she and the baby?” ang tanong ng mom sa kaniya.

“Well it is good you brought her here ealier. But we need to bring the patient to the operating room now.” Ang sabi niya.

“Yes do what is necessary, please!” ang tugon naman ni mom. Hindi ako nakapagsalita sa pangamba.

“Her bag of water raptured and she’s bleeding.” Paliwanag nito.

“We have to perform necessary operation to save both the mother and the baby.” Ang sabi ng babae na humarap sa amin.

Hindi ko na alam kung alin sa mga sinabi niya ang naintindihan ko. Si mommy ang higit na nakakaalam at nakipag-usap sa kaniya. Napapahugot ako ng paghinga. Para na akong tanga sa dahilang balisang-balisa ako.

Ilang sandali pa ay binalikan ako ng mommy ko. She explained to me clearly kung ano ang nangyari. Kusa na nagrapture ang bag water niya kahit hindi pa niya expected delivery date ngayong araw. Dapat ay sa susunod pang linggo. Pero marahil na stress daw siya kaya napaaga ang labor niya.

Napaisip ako na baka sa panahon na nagsiwalat ako sa kaniya ay may iniinda na itong kirot sa katawan niya. Ni hindi ko man lang inisip ang kalagayan niya. Ang laki kong tanga talaga. So foolish to look at myself and never thought of what she would feel about it.

Nabuhayan ako ng loob nang sabihin ng mommy na may heartbeat pa ang baby. Pero kailangan na ilabas agad upang maiwasan na maubos ang amniotic fluids sa loob.

My mom explained to me the procedure very well to calm me down. Naintindihan ko at may tiwala ako sa kakayahan ng mga humawak kay Lesley ngayon.

She asked me to sign a waiver for Lesley. I know I am not her husband but I presented myself para maisagawa na kaagad ang necessary procedure to save them.

It took more than an hour bago tuluyang inilabas siya sa operating room. Waiting is never easy. Wala akong ginawa kung hindi ang humugot ng malalim na paghinga.

I saw her lying on a stretcher. Wala ang baby sa kaniyang tabi. She’s asleep. Maybe may bisa pa ang anesthesia sa kaniya. Nakakabit pa ang oxygen mask sa kaniya. Idederetso daw muna siya sa recovery room bago tuluyan na ipasok sa room na kinuha namin.

Sana hindi naging mahirap sa kaniya ang procedure. Ang sabi ng nag-assist na nurse sa kaniya ay hintayin lang daw na magising at hayaan muna magpahinga. She shouldn’t move within eight hours since her operation. Kailangan daw upang hindi siya mahilo kapag bumangon. Besides may tahi pa ito at iniiwasan ang tendency na magdurugo ang sugat niya.

Kaya hindi ko siya maiiwan sa mga oras na iyon. Baka marami siyang kakailanganin and there is nobody she can call on. I will not leave her again.

Umuunat ang leeg ko kung saan naroon ang baby. Inaasahan kong masilayan na siya ngayon dahil tapos na ang operation.

Nagbukas ang pinto ng operating room and there I saw a crib moving out. There is that angel wrapped in a white cloth crying so loud. Hindi ko lubos malaman kung ano ang gagawin ng magawi na siya sa harapan ko. I stopped the crib passing in front of me. Nakiusap ako sa staff na huwag muna ilayo. I want to look at her.

Napailing ako sa sobrang saya na safe din siya. Kung may nangyari sa dalawang ito ay hindi ko mapapatawad ang sarili ko sa kahibangan ko.

“Sir congratulations you’re now a dad!” ang sabi ng staff. Hindi ko mintindihan ang galak sa loob ko. Hindi ko siya dugo. Hindi ko siya anak. But why do I feel so happy when I saw her?

“Can I hold her?” ang paalam ko sa staff.

“Not yet, sir.” Ang paalala niya. Oo nga pala kailangan ko pa magsuot ng protective gown upang masiguro na ligtas siya sa kung anuman na pwede magpahamak sa kaniya.

“It’s okay!” ang sabi ko na lang.

Lumapit ang mommy sa tabi ko na nakatingin sa kaniya habang umiiyak.

“Oh look at you little munchkin. Ang puti niya.” Ang sabi ng mommy. Nararamdaman ko din ang kaligayahan niya. Mukhang nasabik din siya magkaapo.

“She looks so pretty. Ang tangos ng ilong. Ang gwapo siguro ng tatay niyan?” ang bulong ng mommy.

Napatango ako sa pagsang-ayon. Hindi ‘yon kababaliwan ni Lucas kung hindi gwapo.

“What is her name, son? My sinabi ba si Lesley?” ang tanong niya sa akin.

Biglang natigilan ako. Hindi ko alam kung ano ang gusto niya ipangalan dito.

“I don’t know yet, mom.” Ang sabi ko.

“Then we’ll wait for Lesley to wake up.” Ang diga nito.

“Excuse me, maam and sir. I will now take the baby at the nursery.” Ang sabi ng staff.

Sumunod ako dito. Gusto ko masiguro na maayos ang kalalagyan niya doon sa loob. Tamang makikita naman ito sa loob dahil sa clear glass wall naman ang paligid ng nursery room para sa mga newborn babies.

Hours had past at nandoon lang ako nakatambay sa labas ng nursery. Tila ako ay takot na mawala ito sa aking paningin.

Dumating si Aya at tumabi sa akin na nakaupo sa harap ng room.

“Hindi mawawala ‘yan. Kumain ka muna.” Ang paalala nito.

“Hindi ako gutom, Aya.” Ang sabi ko.

“Ako ang magbabantay dito kung iyan ang iniisip mo.” Ang alok niya. Tila alam nila kung bakit ako naririto. I have lived years in regret ng mawala ang mag-ina ko. And now I can see them. Parang gusto ko na igugol ang panahon ko sa kanila upang makabawi sa aking mag-ina.

“Go on, Ree. Naghihintay si Tita.” Ang wika ni Aya.

“It’s okay! Samahan mo na lang.” Ang utos ko.

“Come on! Hindi ka kumakain ilang araw na. Lakad na.” ang utos ni Aya sa akin.

Tumayo na lang ako. Kailangan ko din pala ng lakas ngayon. Paano ako mapakikinabangan ng dalawang ito kung hindi ko nga maalagaan ang sarili ko.

So I left Aya at pinuntahan ko ang mommy.

We went at the cafeteria kahit nagyayaya ito na sa labas kami kumain. I refused. I wanted to stay near them so I know kung ano ang nangyayari.

My mom stares at me.

“Why?” ang tanong ko sa kaniya. She smiles and stirred her coffee in a cup.

“I just can’t believ what am seeing right now, son.” Ang wika niya.

“Thank you for coming right away.” Ang saad ko.

“Of course I will always run for you, son.” Ang sabi niya.

“I am happy to see you now.” She said.

“Do Lia know she safely delivered the baby?” ang tanong ng mommy.

Nakalimutan ko na ipaalam sa fiancé ko na nanganak na ang kaibigan niya.

Napailing ako.

“I think I left my phone in the car.” Ang wika ko. Sa sobrang taranta ko kanina. Hindi ko na iyon naisip.

“Then call her later.” Ang sabi niya.

“Of course I will, mom.” Sagot ko naman.

“What are your plans now?” ang tanong ng mommy.

“What plans?” tanong ko.

“Plans for your future, son. You’re getting older. Kailan ka magpapakasal? Kailangan ko din ng apo.” Ang biglang turan niya. Nakakapanibago ang mommy. Now she’s talking about apo. Bakit hindi sa kapatid ko humingi?

“Mom I have my plans. But it has been delayed. There is a right time for that.” Ang pagpapanatag ko sa isip niya.

“Good to know you did.” Ang wika niya.

“Do Lesley’s husband know about his child?” ang tanong niya sa ‘kin.

Hindi ako sigurado pero ang alam ko itinago niya at hindi niya nais ipaalam. Kung kaya ay nagkibit ako ng aking balikat dahil wala akong maisasagot.

“If only he knows that his child is here. I guess he would do at all means, he will rush right away. Is he here too?” ang tanong ng mommy.

“I don’t know, mom. Magkasama man kami ni Lesley but she never tells me anything about her past.” Ang sabi ko. Totoo naman. Madalang kami mag-usap ng tungkol sa kaniya. Madalas si Lia ang bumabibig niya sa akin. Halos saulado ko na ang lahat ng mga kwentong iyon.

“So she seldom speaks about her life.” Saad niya.

“Exactly, mom.” Ang sabi ko.

“By the way I think we need to go back. Baka na-trans out na si Lesley sa private room.” Ang biglang singit ko.

“Okay!” pagsang-ayon ng mommy.

Bumalik kami at pinuntahan ko kaagad si Aya.

“Aya pa check naman kung nasa room na si Lesley.” Pakiusap ko sa kaniya.

“Okay!” hindi na tumutol at naglakad na si Aya.

Naiwan ako sa labas ng nursery. Biglang napansin ko na gumalaw ang baby. Nilapitan ko at pinagmasdan. Tila may hinahanap ang mga mata niya. Hindi ko mapigil ang mapangiti habang pinagmamasdan siya.

Kung ako na lang sana ang tatay mo.

Biglang may umakbay sa akin.

“Son umakyat na tayo. Nandoon na daw si Lesley.” Ang sabi ng mommy.

“Pero paano ang baby?” ang tanong ko.

“Come on, son. She will be fine.” Paalala ng mommy sa akin.

Hinihila niya ang braso ko na sumama. Gusto ko dalhin ang batang ito sa mommy niya.

“Oo na, mom. Sunod ako.” Ang sabi ko sa kaniya.

Umalis din ito agad at hindi na nagpumilit. Papalapit na sana ako sa kwarto ni Lesley pero hinarang ako ng staff.

KINAUMAGAHAN. Nagising ako na nasa harap ko ang crib at umiiyak ang baby. Mabilis akong tumayo na tila naalimpungatan.

Mabilis ko siyang nilapitan. Hindi pa pala ako nagpapalit mula kagabi.

“Hey!” ang tinig ni Lesley na pumukaw sa aking atensiyon. Mukhang nanghihina pa ito.

“Hi!” bati ko sa kaniya.

“Tulog ka muna.” Ang sabi niya.

“Hindi na.” ang sabi ko.

“Sandali.” Natataranta akong naghanap ng pwede kong itakip sa aking dibdib. Gusto kong kargahin ang umiiyak na supling na ito.

“Can I lift her?” ang hiling ko kay Lesley.

“Of course!” ang bulong niya.

Inangat ko mula sa crib niya ang batang ito. She stopped crying.

“Nagpapalambing yata.” Ang sabi ko.

Naaliw ako ng kakatitig sa kaniya. Sabik na sabik na makahawak ng anghel.

Hindi ko napansin ang pamumuo ng aking luha.

“Ree? Ikaw ba ang nagdala sa akin?” ang tanong ni Lesley na pinipilit magsalita.

“Don’t talk yet. Magpahinga ka.” Ang sabi ko.

“Okay lang ako. Makirot lang ang lower abdomen ko. What happened?” ang tanong niya.

“Hindi mo ba maalala?” ang tanong ko.

“Saka na natin pag-usapan.” Ang sabi ko pa habang isinasayaw-sayaw ko ang batang karga ko sa mga braso ko.

Natawa si Lesley ng bahagya pero hindi niya itinuloy dahil pagngiwi ang siyang pumalit sa kaniyang tawa.

Nilapitan ko siya kaagad.

“Are you okay?” nag-alala ako.

“Masakit.” Ang sabi nito na humuhugot ng malalim na paghinga.

“I told you. Don’t talk!” ang mariin kong sabi.

“Nauuhaw ako.” Ang sabi niya.

“Bawal ka pa kahit fluids. No meal ka daw.” Ang paalala ko sa kaniya.

“Bakit?” tanong niya na nakakunot ang noo.

“Bawal nga!” ang pag-ulit ko.

“Nauuhaw ako, Ree!” pagpupumilit nito.

“Bawal nga daw. Kahit si mommy nagsabi eh bawal nga.” Ang pagtutol ko sa kagustuhan nya.

“Maawa ka naman. Tuyong-tuyo na ang lalamunan ko.” Ang pakiusap niya.

Hanggang sa may nagbukas ng pinto. Si Aya pala at may bitbit itong basket at boquet.

“Hi! Good morning, Mommy Les!” ang masayang bati ni Aya

“Hello baby Kesley!” ang bati ni Aya sa bata. Nagtaas ang kilay ko dahil hindi pa alam ni Lesley na ako ang nagbigay ng pangalan. Tinapakan ko ang paa nitong matabil kong pinsan.

“Aray!’ ang reklamo niya.

“Sabihin mo nga sa kaniya na bawal sya kumain o uminom ng tubig.” Ang utos k okay Aya baka sakali sa kaniya ito makinig.

“Naku! Bawal lang pagkain pero hindi bawal uminom.” Ang sabi naman ni Aya.

“Nauuhaw k aba, Les?” ang tanong ni Aya.

“Kanina pa ako nagmamakaawa sa kaniya. Kahit isang patak na lang sana ng tubig. Tuyong-tuyo na ang lalamunan ko.” Ang nakakaawang sumbong niya kay Aya.

“Ano ka ba naman, Ree? Patutuyuan mo talaga ‘to?” ang tanong ni Aya.

“Hindi nga kasi pwede!” ang pagpupumilit ko.

“Ree? A damp cotton will do. Ano ka ba naman?” ang sermon ng pinsan ko. Dati siyang nurse na hindi na nagpatuloy sa propesyon niya.

Tumawa si Aya.

“Ay wala kang kwentang bantay. Umuwi ka nga muna at maligo ka.” Ang wika nito.

Inasikaso niya ang hinihingi ni Lesley. Mabuti na lang at may maaasahan ako.

“Aya tinawag mong Kesley ang baby?” ang tanong nito kahit na hinang-hina pa.

“Oo. Hindi ba Kesley ang pangalan niya?” ang paglilinaw nito.

Nagkasalubong ang mga mata namin ni Lesley. Hindi ko ipinaalam sa kaniya ang desisyon na ginawa ko.

“Pag-usapan natin when you’re fully recovered.” Ang sabi ko.

Umiyak ulit si Kesley. Tila naghahanap ang bibig niya. Tumingin ako kay Aya.

Tumawa si Aya at lumapit sa amin.

“Akin na ‘yan. Gutom na oh! Naghahanap ng nanay ‘to.” Ang sabi niya.