My Husband's Secret Affair : Book Two (MATURE CONTENT)

Chapter 8 Alone

I sat down for a while. I know Ree’s gonna stay a bit. I do not want to spoil his moment. Maybe he will miss her too. Of course he will. Surely, he will miss her.

Naging abala ang mga mata ko sa pagtitingin sa mga tao na dumadaan sa aking harapan. Lahat sila ay may kani-kaniyang destinasyon. Lahat sila ay may kani-kaniyang mga dinaramdam. I know this man before me has a lot to say but he conceals them all.

Ilang sandali pa ang aking paghihintay sa kaniya na lumingon sa akin. Ang nasa isip ko ay baka pwede na mauna akong uuwi. I’d rather ride a taxi. But I guess hiindi rin niya hahayaan na I will go alone.

Napasandal ako sa upuan. I think I am hungry. Gusto ko ng ice cream na may tomotoe cherries. I know sounds weird pero gusto ko bigla kumain ng maasim at matamis.

Gusto ko na magpaalam kay Ree. Tumayo ako mula sa aking kinalalagyan.

Biglang lumingon siya sa akin at iniharap ang kaniyang sarili.

“Are you tired, Lesley?” ang tanong niya. Biglang natigilan ako dahil ako dapat ang may sasabihin.

“A bit.” Sabay senyas ng daliring hintuturo at hinlalaki na unti. Pagod at gutom na ako.

“I wish to wait for her plane to leave.” Ang sabi niya.

Tumango ako kaagad.

“Maybe I should wait outside.” Sabay turo ko.

“In that café—“ itinuro ko ang café na isang international store.

“Okay then. Doon na kita sunduin.” Ang sabi niya.

Kaya namaN ay naglakad ako papalayo mula sa kaniyang kinaroroonan.

I need to eat something. I feel like nakakahilo.

Naghintay ako ng halos isang oras bago tuluyang lumipad ang eroplano na sinakyan ni Lia. Tuloy na talaga ang kaniyang pag-uwi sa kaniyang pamilya. And here we are my dear, naiwan tayong dalawa. But I needed to be strong and live my life here with you. Ito ang mga salitang aking nasambit sa aking isipan habang nakapikit ang aking mga mata.

Biglang may tumikhim sa aking harapan. Iminulat ko kaagad ang aking mga mata.

“Are you sleepy?” ang tanong ni Ree.

Maagap akong umiling at tumayo kaagad.

I felt like my head swayed on my side. Parang inaanod ang aking buong katawad. Baka lang dahil sa mabilis ang aking paggalaw.

Humakbang ako hanggang sa nasa tabi ko na siya.

“Okay na ako. Uuwi na ba tayo?” ang tanong ko sa kaniya.

“Yes! Were going home.” Ang sabi nito.

Naiilang man ako but I got to go with him.

Narating namin ang parking lot. He opened the door of his car for me. At sa unahan niya ako pinasasakay. Biglang isinara niya ito.

“Bawal ka nga pala sa unahan.” Ang sabi niya.

Binuksan nito ang sa likod na bahagi kung saan ako kanina nakapwesto.

Yumuko ko upang makaakyat. Nagulat na lang ako ng humawak siya sa braso ko so I can have a support na makaakyat ako ng maayos. Naupo na ako doon and I said,

“thank you, Ree.” Ang sambit ko sa kaniya.

Umikot siya sabay na bukas ng pinto sa may driver’s seat. Pumasok siya at naglock ng kaniyang seat belt. He pushed start on the engine and he glanced at me.

“Are you hungry? Do you want to eat something?” ang tanong nito sa akin.

Umiling ako. Uuwi na lang ako. Magluluto na lng.” Ang sabi ko pa.

“Okay—ihatid na kita.” Ang sabi niya.

He switched the stereo on this time. Maybe he wants to put his self at ease na wala dito ang babaeng mahal niya.

“Les would you like to eat something special?” ang tanong niya.

“Special? Like what?” ang tanong ko. Kung ako lng talaga ice cream at tomatoe cherries lang ay okay na ako.

“Anything you want to eat?” ang tanong niya.

“Can we drop by somewhere? I want ice cream and fresh tomatoe cherries.” Ang sabi ko. Napatawa siya ng bahagya.

“Is that what they say cravings? Preggo how would you eat sweet and sour flavors together?” ang tanong nito sa akin.

“Is it not good for me?” ang tanong ko. Kahit paano ay may alam siya sa good diet ng isang buntis. Maliban kasi na chef siya sa Alpha – Royale Hotel and Casino, isang pinakakilalang hotel dito. Doon din ako nagtatrabaho dahil ipinasok niya ako as receptionist.

I know nakakapagod ang work ko pero five hours a day lang naman ang shift ko. According to Lia she intentionally asked Ree to do something about my schedule in work.

Malaki ang utang na loob ko sa kanilang dalawa.

“Les by the way. Tomorrow daanan kita before I go to work.” Ang sabi niya.

Tumingin ako sa salamin at doon nangungusap ang aming mga mata. Nakuha ko ang ibig niyang ipabatid na isasabay niya ako papasok ng trbaho.

“Ree huwag na. Kaya ko naman magpunta. Ilang mga linggo na din naman akong nandito kaya kabisado ko na ang mga daan at pasikot-sikot.

Tumigil kami sa isang convenience store. He unbuckled his seat belt.

“Wait here.” Ang sabi niya. Bumaba siya ng sasakyan. Pingmamasdan ko siyang pumasok doon. Medyo natagalan ito bago lumabas. Ilang sandali pa ay may bitbit na ito palabas ng store. May dala itong supot. Binuksan niya ang pinto ng sasakyan saka pumasok at inilapag niya sa upuan na nasa unahan ang kaniyang dala-dala.

“Can I drop by before I go home?” ang hiling niya.

Bakit siya dadaan pa? Pwede naman na drop me off then drive home. Ang sagot ko sa isip ko.

“Let’s go home?” ang tanong niya. He drove a bit faster now. Malayo pa kasi ang bahay. Ilang sandali na alang at magdidilim na naman ang paligid. Kaya siguro I feel hungry now. Napapikit ako ng aking mga mata. Talagang hinihigop ng antok ang aking buong katawan. I wanted to go straight to bed now.

I think nakatulog ako dahil pagmulat ng mga mata ko ay nakita kong nakatingin na siya sa akin. The engine stopped. He smiled at me when he saw my eyes opened. I gazed outside the window and were home. I am home.

He went out the car and opened the door for me. Kinuha niya din ang bitbit kong bag so I can properly get off his car.

Paglabas ko ay iniabot din niya kaagad ang aking bag. I stand before him.

“Ree thank you sa paghatid. Pasok na ako.” Ang sabi ko sabay turo ng hinlalaki ko patungo sa bahay.

He opened the door sa passenger’s seat sa harap. He took that bag na may laman ng binili niya kanina sa loob ng convenience store. He shut the door and looked at me.

“Can I come inside?” ang paalam niya.

Napalunok ako ng aking laway. Ang gusto ko ay iwan na niya ako dito. I wanted to sleep. Nakakapagod ang bumiyahe ng matagal.

I bit my lower lip thinking about what I heard from him. How am I going to tell him in a nicer way? Ree umuwi ka na kasi inaantok ako? Or, you may go home now and take a rest! Or should I say, manawa ka naman sa labas ng bahay mo, umuwi ka na?

He clears his throat with a sound that distracts my silence.

His eyebrows were dancing I think. Waiting for me to say something.

Tumikhim na lang din ako. I feel cold already. I took a deep breath and finally I wanted to say those words I thought.

“Come in.” Ang biglang nasambit. Napapikit ako ng aking mga mata ng iiwas ko ang aking tingin sa kaniya.

Mali naman ang lumabas sa bibig ko. Hindi ko pwedeng bawiin nahihiya ako.

Pumasok kami sa bahay. He went straight into the kitchen. I was about to tell him not to but I remember that he used to do this noong nandito pa si Lia. That time, hindi ako naiilang sa kaniya. But this time that Lia is gone, tila nagkaroon ng distansiya sa pagitan namin.

I wanted to be alone. But Lia kept insisting to her fiancé na huwag akong pabayaan. So here is her romantic boyfriend trying to show me that he cares because her fiancé asked him to.

I went to the kitchen to see kung ano ang ginagawa niya.

He’s preparing something. Napakunot ang noo ko. What is he thinking? Ipagluluto ba ako? Is this a part of the things to do that Lia asked him?

“Ree?” ang tawag kong nagtatanong sa kaniya. I was about to turn my back kasi aakyat na ako but something bothers me.

“Yes!” ang sagot naman niya.

“Wala ka bang ibang gagawin?” ang tanong ko.

“Why?” he asked.

“Gusto ko na sana magpahinga.” Ang sabi ko. I want him to be reminded that he should go.

Nagkibit siya ng balikat at tumango like he allows me to.

“Go ahead.” Ang sabi niya.

Napapikit ako ng aking mata. Ang hirap naman nito.

“I want you to go home and take a rest, Ree. Pagod ka din. Ayoko na abalahin ka pa. You may leave me here.” Ang mahinahon kong sabi.

“Okay—” ang sabi niya.

“I won’t stay long. You may rest upstairs. Hindi ako magiging abala sa’yo.” Ang sagot naman niya.

Umakyat na ako at hindi ko na siya nilingon.

I know I may have sound rude. But I think it isn’t okay for him to stay here with me. Hindi ako komportable na may kasama akong ibang tao. I know he have been so good to me. But for now ayoko siyang nandito. I can see Jeff in him. His ways, how he cares and those smiles he has.

Napapailing ako ng aking ulo. Tila hindi ko na kaya na hindi ko makita si Jeff. Bahagi bai to ng paglilihi ko?

Sana naman ay humupa na itong nararamdaman kong pangungulila sa kaniya.

Narating ko ang kwarto at binuksan ko ang pinto. This house makes me feel empty now. To think I will be living here alone. Napahiga ako sa aking kama. Ang sarap sa pakiramdam na naririto ako at nakahiga na.

Hindi ko namalayan ang oras at napahimbing ng aking tulog. It’s nine in the evening already when I looked at the clock. Lumingon-lingon ako sa paligid and I am in my room. I was thinking about the last thing I did bago ako naatulog kanina.

Dahan-dahan akong bumangon at lumabas ng aking kwarto. Hindi pa pala ako nagbibihis. Kaya naman bumalik ako to change my clothes. Pagkatapos ay bumaba na ako. I head into the kitchen to check. I remember nandito pala si Ree kanina.

I am surprised to see the kitchen empty. No litereally empty na walang laman. But empty na wala na siya doon.

Umagaw ng aking pansin ang mga nakalatag sa mesa. Nakabalot ang mga iyon. I opened them one by one. Napangiti ako sa mga nakita. He made me a salad, a mixed vegies and fruits. May steamed fish fillet at may sauce na ginaw niya din siguro.

Nakakatuwang isipin na pinaghanda ako ng makakain. I know this is all for the baby.

I am hungry kaya naman ay naupo ako at kumain. Hindi ko na nagawa pang tingnan sa sala kung naroon ba siya? All I want is to try these dish na niluto niya para sa akin.

Nag-enjoy ako sa sarap ng mga ito. Nakasandal ako sa upuan at ipinatong ang aking mga paa sa katabing upuan nito. I felt like I was enjoying every bite. Gutom na gutom ako.

But I never noticed someone staring at me.

“Thank you at nagustuhan mo.” He said.

Napahinto ako ng subo dahil nakilala ko ang tinig na iyon. He did not leave? Napalingon ako.

“Akala ko umuwi ka na?” umayos ako ng pagkakaupo at inilapag ko ang hawak kong kutsara.

Umiling siya.

“Pangit naman na iwanan kita at hindi magpaalam.” Ang sabi nito.

“Kumain ka na ba?” ang tanong ko sa kaniya.

“Of course. I did a little.” Ang sagot niya.

“Sabayan mo ako. Ang sarap ng luto mo.” Ang sabi ko pa. Tamang pambobola ba ito? Natawa na lang ako sa isip ko.

“Mauuna na ako.” Ang paalam niya.

“By the way anong oras nga ang shift mo bukas?” ang tanong nito.

“6 o’clock.” Ang sagot ko.

“Okay then I’ll fetch you. Just get ready on time.” Ang sabi pa niya.

Tumango na lang ako. There is no use of saying ayoko.

He then turned around. Tumayo ako. Ihahatid ko na lang siya sa labas.