My Husband's Secret Affair : Book Two (MATURE CONTENT)

Chapter 19 Restore

I was speechless. Nakakapanghina ng kalamnan ang mga rebelasyon ito. I never wanted this to happen pero nangyayari na. I wish to speak to him, but I wanted to run upstairs. Nakaramdam ako ng pagkahabag sa lalaking nasa aking harapan. Siya ang naging katuwang ko loob ng ilang buwan. Nasa tabi ko siya sa lahat ng oras na kinakailangan ko ng masasandalan. Hindi biro ang aking pagbubuntis. Mahirap mag-isa sa sitwasyon kong ito. Isang malaking biyaya sa akin na maiwan sa kaniyang pangangalaga.

He was happy for me. He felt sick for me when I was. He was willing to give up anything to make sure I will be fine. Hindi ko alam kung bakit siya nagkakaganito ngayon. As I can remember, tila wala naman akong ipinakikitang motibo na may pagkagusto ako sa kaniya. Wala akong ginawa.

Nagkatitigan kaming dalawa. Habag ba ang nakikita niya sa aking mga mata? Samantalang ako ay nagmamaka-awang tingin ang siyang kumulong sa akin.

His eyes speaks a lot. Kahit hindi niya ibuka ang kaniyang bibig ay tagos sa dibdib ko ang hapdi dahil sa pagkimkim nito ng totoong nararamdaman. Ang mga haka-haka ko noon ay nagkakaroon na ng linaw.

Subalit hindi ko maibibigay ang nararapat na kapalit ng kabutihang ipinakita niya sa akin. Loving him the same way he do is not an ideal thing to look at.

I stepped back. I wanted to keep distance. Alam ko mabait siyang tao at mapagkakatiwalaan ko. But he’s drunk. I don’t know what runs in his mind.

Nakikiramdam ako sa magiging kilos niya. His hands were in his head. Tila hindi niya alam kung papaano ba ipaliliwanag sa akin kung bakit na nasa sitwasyon na ito kaming dalawa.

“Lesley?” he desperately called my name.

“Ree? Get some rest,” nakikiusap ako sa kaniya.

“Baka pagod ka lang?” ang sabi ko pa.

“Or maybe you’re missing Lia.” Patuloy kong pagpapakalma sa kaniya baka sakaling mahimasmasan ito.

“I am sorry if she has to leave you again.” Pagpapaumanhin ko dahil nararamdaman ko na unti-unti siyang kumakalma.

“But she will come home soon.!” Pagpapalubag loob ko dito.

“Hindi ba ang sabi mo ay babalik siya?” ang sabi ko pa sa kaniya. I wanted to make him understand our situation. I wanted to remind him of Lia. She deserves Ree more than anyone else. And it’s not me who should deserve a man like him. He’s almost perfect for someone to keep for life. I have found mine but it just it didn’t last. I am fine with once in a while I felt how to be loved by my husband.

He shook his head after he heard me say. Muntik na niya akong lapitan but I lifted my hands to make him stop. Kinakabahan ako sa susunod na mangyayari. My heart beats fast. Kinakabahan ako hindi lang sa aking sarili kung ‘di ay mas kinakabahan ako para sa baby ko.

“Ree please sit down.” Nakikiusap ako sa mababang himig.

“Kailangn natin mag-usap sa oras na wala ka na sa impluwensiya ng alak.” Ang sabi ko sa kaniya.

“Don’t you like me?” ang tanong niya na hindi ko na inasahan.

Umiling ako agad. Isang sagot na sigurado akong totoo.

“Ree I am married and I am pregnant!” ang mariin kong sambit dito. Nais ko ipaalala na nasa maling pagkakataon siya.

“I left my husband because it is best for us, but it will never be right for me to find another man to make him love me. At mas lalong hindi ikaw ‘yon.” Ang lakas loob kong pagsisiwalat sa kaniya.

“You still want you’re fool husband?” may mahihimigang galit sa kaniyang tanong sa akin.

“After all?” ang sumbat niya sa akin. Hindi ko maintindihan at biglang nagdilim ang mukha nito na nakatingin sa akin.

Ang kirot sa dibdib ng marinig ko ‘yon. Pero iyon ang katotohanan na ayaw kong harapin. Sa kabila ng lahat ng nangyari ay may pag-asa pa sa puso ko na maaayos kami ng asawa ko sa takdang panahon na handa na siya muling isugal ito para sa amin at sa magiging anak namin.

My tears flowed quick out of my eyes. I tried to stop it by lifting my head. He reminded me of my pain from the past. The pain that put me here. The pain that ruined everything. The pain that made me sacrifice what is ours and chose to live away from everyone I love.

That pain I chose to heal in this place.

Ree don’t know how hard it was to live day by day thinking that my husband once loved a man. That it happened once that my husband chose a man over me. He don’t know how I made myself get up from bed everyday to look happy and well. I get up to survive everyday praying all these pains may be taken away.

Napahilamos si Ree ng kaniyang mukha. Ganito ba talaga siya kapag hindi niya makuha ang gusto niya?

“Lesley?” he called my name like he’s in a deep agony. I can feel the same pain he feels. He was just like me when I was begging my husband not to give up on me.

“Tell me what to do to make you love me.” Ang utos niya sa akin. He’s sincerely begging for me to give the same. But how am I supposed to do that? I don’t feel the same as he does for me.

Nag-iisip ako ng tamang salitang sasabihin but I cant find the right words for it.

“I am sorry to displease you, Ree,” ang paghingi ko ng pumanhin sapagkat wala akong magawa upang iparamdam sa kaniya ang nais niya.

“I think I’ll just go upstairs and take a rest.” Paalam ko sa kaniya.

“Sana huwag mo masamain. Natatakot ako para sa baby.” Ang sabi ko sa kaniya. I turned my back quickly. It is the only way I know to avoid him.

I took my step to the stairs closing my hands.

“Can’t I do something to make up your mind?” ang pahabol niyang tanong.

I wish to broaden my mind and understand him. Gusto ko pakinggan ang lahat ng kaniyang sasabihin, but I am not ready to listen for more. So I ignored him and went upstairs. I was thinking what if he harasses me? Hindi ko maipagtatanggol ang aking sarili kaya naman I made sure na locked ang pinto ng kwarto. I know I am being unfair to think like this.

Halos manlapot ang aking pawis sa aking katawan. I sat down on my bed and closed my eyes while taking a deep deep breath to make myself calm now.

MEANWHILE sa Pilipinas. It’s six o’clock in the morning and I am still thinking about where my wife could be.

Ilang buwan na siyang hindi na nga nagpaparamdam. She made sure she wouldn’t be a burden or destruction to me. Her family never gave me details of her kahit na contact number na lang. Siniguro din niya ang pananahimik ng kaniyang pamilya. She left no trace. Hindi ko pa pala lubos na kilala ang asawa ko. She made sure I will live na hindi na siya magiging abala sa akin.

I made a big mistake. I hurt her so bad. I never wanted to hurt her that way, but I was reckless to try things which I am not supposed to do.

I messed my life because of lust. I messed with my bestfriend and my wife. Hindi ko lubos maisip na ang pagtaboy ko sa kaniya ang siyang pupukaw sa aking isip na may mas mahalaga pang bagay kaysa sa aking kaligayahan.

She has given me up to make me feel how much she love me. She was so strong to stay by my side even she’s hurting. I was so cruel to make her suffer. Hindi ko alam kung gaano kabigat ang dinala niyang sama ng loob. Hindi ko alam ang lalim ng sugat na idinulot ko sa kaniya.

Alam ko na sobrang mali ang naging desisyon ko. Alam ko na ako lang ang minahal niya sa buong buhay niya. But I ruined her life and trampled her down with no mercy. Like I never have loved her. I regret.

Hindi ako nagpakalalaki noong mga panahon when I felt all the pleasures I needed. I thought Lucas was haven. But I am wrong. It wasn’t at all. He wasn’t the home I need. It was just for bed. To feed our lustful desires. I was for him and he was for me only for lust.

Nahihiya ako sa aking sarili matapos akong maiwan nilang dalawa. Lucas still reaches on me. We talk just like before. I am used to how he speaks with me. I relized it wasn’t love. It was just one of the worldly pleasures I failed to fight when I was still working with him.

Bago pa man ako nagdesisyon na maikasal sa asawa ko ay alam ko na hindi mawawala ang anino ni Lucas sa akin. But I still allowed him to crossover the limits. It was my fault to allow him in times of my confused condition. Hinayaan ko siyang angkinin ang isip ko sa mga kahalayang alay niya sa akin.

I never refused. I was craving much. Craving for the extreme warm only he could give. I was wrong to compare.

But I have learned from all of it. I have lived in darkness for so long. I let all those bad memories drive my life. I have taken the wrong path.

Nakatingin ako sa passport kong nakalapag sa side table ng kama. This room was our nest of dreams left desolated like no hope would ever spring.

Kasalanan ko naman. Pero bakit ngayon ako nanghihinayang?

Ang buong akala ko na makakayanan ko pa ang mag-isa sa bahay na ito pagkatapos niyang iwanan. She left nothing here but memories we shared in a short time.

Those times she was trying to comfort me while learning much from me. Napakalaki kong tanga to expect much from her.

Ngayong araw ko kailangan malaman kung saan siya naroroon. I know where to go. I know whom to ask. Pero hindi ako sigurado kung ang taong lalapitan ko ba ay ang taong makakatulong nga sa akin.

I know it isn’t too late to give another try. It isn’t too late to make it up to her. Pero pwede pa nga kaya? Will she still give it a chance? What if she made up her mind na wala na talaga?

No. I can’t let that happen. Titiisin ko kahit na ano maibalik ko lang siya sa bahay na ito. This is where she should be. This is where she should be happy. No one should make her happier than she was with me before. This could be an illusion but I will still try.

I left our room. Tahimik ang buong bahay. Ang laki pero dalawa lang ang kasama ko dito. Kung wala ako katiwala ay wala talaga akong makakausap. Ito ang kabayaran sa lahat ng katarantaduhang nagawa ko.

Dito ko napagtanto ang lahat ng bubuo sa akin ay siya lamang. Things went different since I decided to live here. This was a very happy home when she’s here.

Pero ang lahat ng naririto ay hindi ko pinabago. I wanted to remember her in ever corner of this house.

Nasa hagdan ako at abala sa pag-aayos ng buttons ng polo ko. Alam ko na dati siya ang gumagawa nito bilang pagpaparamdam ng pag-aalaga niya. Ngayon nasanay na din ako na ako na lang. Pero hinahanap ko pa rin ang kaniyang sariling paraan na iparamdam sa akin that she cares a lot for me.

“Anak!” ang tawag ng babae sa harap ko.

“Manang good morning!” bati ko sa katiwala ko. Maswerte ako sa nakuha kong ito dahil sa maalagain katulad ng mommy ko. Sabagay si mommy naman ang nagrekomenda sa kaniya.

“Sir good morning po. Maaga pa po may tumawag sa telepono.” Ang sabi ng dalagang si Nixi.

Anak ito ng katiwala ko na pinag-aaral ko.

“Sino daw?” ang tanong ko sa kaniya.

“Hindi po sinabi eh. Tanging habilin lang po ay tawagan niyo siya kapag natanggap mo ang mensahe niya.’ Aniya.

“Ganoon ba? Nix pakikuha nga ng phone ko sa kwarto. Pati ng susi ng sasakyan ibaba mo na lang. Wala ka bang pasok? Isasabay na kita.” Ang alok ko dito. Masipag ang mag-inang ito. Kahit na malungkot ang pamamahay ko ay masasabi ko na hindi naman nagiging tahimik sa buong maghapon.

“Mamaya pa po ang pasok ko. Kunin ko lang po ang pinakukuha ninyo.” Ang sabi niya sabay takbo paakyat.

“Anak saan ka ba tutungo?” ang tanong ni Manang Vim.

“May ka -meeting ako. Iyong bibili ng café ko.” ang sagot ko sa kaniya.

“Hindi na ba magbabago ang isip mo?” ang tanong nito. Matagal ko nang pinag-isipan ng maayos ang desisyon na ito.

“May mas mahalaga akong gagawin para sa future ko.” Ang sagot ko sa kaniya.

“Kung ano man iyan, sana ay para na sa ikaliligaya mo.” Ang hiling nito.

Ngumiti ako sa kaniya. Sana magdilang anghel siya.