Kabanata 20
328 Words
Gavin’s POV
“Huli Na Nung Na-realize Kong Mahal Kita”
Naupo ako sa kotse ko sa tapat ng bahay nila — hindi makagalaw.
Hindi makaalis.
Hindi rin makabalik.
Sinabi ko na.
"I miss you."
But she just… nodded.
Walang "me too."
Walang "I miss you more."
Wala.
At doon ko lalong napatunayan — hindi na ako ang tahanan niya.
Ang weird, no?
Sanay akong siya 'yung laging naroon.
Sa tuwing nasasaktan ako, siya ang una kong tatawagan.
Pag magulo ang isip ko, siya ang gusto kong kasama.
Pero ngayon?
Tahimik ang chat thread namin.
Wala nang updates. Wala nang "ingat ka."
Napuno ko na siya sa katahimikan, at ngayon ako ang nilalamon nito.
Bumalik ako sa condo na walang gana.
Nakatingin lang sa ceiling habang paulit-ulit tumutugtog sa isip ko ang boses niya.
Ang mga mata niyang hindi na ako tinitingnan tulad ng dati.
Ang ngiti niyang parang hindi na ako ang dahilan.
She’s moving on.
I can feel it.
At si Lucas?
Hindi ko alam kung anong meron.
Pero I hated how easily he made her laugh.
I hated that she let him in during the parts of her life she used to save for me.
That used to be my space.
And I gave it up — not for her, but for someone who walked away long before I did.
Nasa gitna ako ng kusina nang biglang nag-message siya.
Samantha: “Thanks for dropping by. I appreciate it.”
Polite. Civil.
Walang damdamin.
Walang alala.
‘Yung tipong message na puwedeng ipadala kahit kanino.
Sinagot ko ng,
Me: “Anytime. You know where to find me.”
Pero ang totoo?
I don’t think she’ll come looking anymore.
So here I am.
Nakatingin sa phone.
Hindi dahil hinihintay ko siyang mag-reply — kundi dahil ngayon lang ulit ako natutong maghintay.
Not because she promised to come back.
But because… this time, I know I was the one who let go first — long before she did.
- Writer
