Chapter 1: Kidnapped
1941 Words
JIN AE POV
Kanina pa ako nandito sa loob ng cafe kung saan kami dapat magkikita ng kaibigan ko. Napapikit na lang ako pagkatapos kong sumimsim sa kapeng in-order ko. Nagsimula na rin bumigat ang paghinga ko habang nakakunot ang aking noo.
Haysst, I can't take this anymore.
I need to call my bestfriend. Its been half an hour for god sake! Wala naman siguro siyang balak na patubuan ako rito ng ugat?
Kinapa ko na lang ang phone ko sa hand bag ko tsaka idi-nial ang number niya. Mahigit tatlong ring ang pagitan bago niya sinagot ang tawag ko.
Hay, sa wakas!
"Tangshineul samshib bundongan gidaryeosseoyo," I said it with annoyance. Tsk! Hindi marunong tumupad sa usapan.
[I waited for you for half an hour]
"Mianhamnida."
[Sorry]
"Nah, Where are you now? Naiinip na ako! Kanina pa ako pinagtitinginan ng mga tao rito. Anong oras kaba darating?" inis na singhal ko dahil sa sobrang pagkainip.
Psh!
"Sorry girl, eungeup sanghwang iyeyo," napapahiyang sabi niya dahilan para magsalubong ang kilay ko.
What the hell?
[Its an emergency]
"What?museo-weoyo?" tanong ko.
Kung bakit ba kasi nagkaroon pa ng emergeny eh. Nagmukha pa tuloy akong katawa-tawa rito.
"Mianhe, I didn't expec---,"
"No need to explain my friend. It's okay. I understand. Geon-ganghashibshiyo chingu bye," mahinang paalam ko.
[Take care!friend]
"Daedani gomabseumnida,"
[Many thanks]
Napairap na lang ako sa hangin tsaka napabuntong hininga. Kahit naman pinaghintay niya ako ng sobrang tagal ay hindi ko magawang magalit sa kan'ya.
She's still my friend after all.
"Jal itsuh," huling paalam ko.
[Bye]
Then I press the end call button. Pagkatapos ay ibinalik ko na lang sa hand bag ko ang phone ko.
Well, her name is Yun hee. She's pretty and kind person. That's why we became best of friends.
Hindi naman kasi ako 'yong tipo ng tao na friendly. Hindi katulad niya na palakaibigan talaga at mabait pa. Sa lahat ng mga naging kaibigan ko ay si Yun hee lang ang pinaka- pinagkakatiwalaan ko.
There's no other one. Siya lang talaga.
Inayos ko na lang muna ang sarili ko bago tumayo at lumabas ng cafe. If I stay there paniguradong maboboring lang ako. Ayoko pa naman ng ganun.
Babalik na lang siguro ako sa condo unit ko. Walking distance lang naman kaya nagdesisyong akong lakarin na lang din para mas makatipid.
Ayokong magsayang ng pera dahil sa kalagayan ko ngayon. Haysst!
Nagsimula na akong maglakad sa gilid ng kalsada nang may biglang humintong itim na van sa harap ko.
I was caught off guard. Ni hindi man lang ako nakasigaw para humingi ng tulong nang bigla na lang nila akong hilahin papasok sa van.
"What the hell! Who the hell are you?" pasinghal na sigaw ko habang matalim na nakatingin sa kanilang lahat. I don't know what to do.
Saan ba nila ako dadalhin?
Bahagya akong lumayo sa kanila at pilit inaaninag ang labas pero nakaharang sila.
Biglang bumilis ang t***k ang puso at naging abnormal ang pagtibok nito.
"Where the hell are we going moron?" inis na tanong ko pero wala naman pumansin sa'kin.
Nakatingin lang sila sa'kin na para bang pinag-aaralan ang kabuoan ko at hindi man lang pinansin ang pagsigaw ko.
Susubukan ko pa sanang pumiglas sa pagkakahawak ng isang sa kanila ngunit agad na nanlaki ang mata ko. Kinilabutan ako kasabay ng pagtaas ng balahibo sa buong katawan ko nang may maramdaman akong kamay na naglakbay sa hita ko.
Shit! This is not funny anymore! F*ck!
"s**t! Lumayo ka nga!" inis na sambit ko tsaka tumingin ng masama sa kanya.
Nakakadiri!
Hindi ko na alam kung ano ang gagawin ko pero ayokong panghinaan ng loob.
Ayokong matakot, ayokong kabahan. Ayokong magpalamon sa takot pero pa'no?
Ano ba kasing kailangan nila sakin? Hindi ko sila kilala at wala akong makitang dahilan kung bakit kinuha nila ako.
Nilingon naman ako ng isa sa kanila at saka ako hinagod ng tingin. Nag-iwas na lang ako tingin.
"Oh baby! I know you like me,"
Tumaas naman ang kilay ko at binigyan siya ng nakakadiring tingin. Hindi ko pwedeng ipahalata sa kanila na natatakot ako.
Ngumisi na lang ako at pilit isinisiksik sa kukote ko na dapat akong maging malakas at matatag dahil walang mangyayari sa'kin kung magiging mahina ako.
"Dangshineun je seutaili anieyo," nakangising sabi ko pa at natigilan naman sila.
[You are not my type]
Biglang nalukot ang mukha niya. Halatang hindi naintindihan ang sinabi ko. Pinigilan ko na lang ang sarili kong matawa dahil sa naging reaksyon niya.
Mukha siyang tanga eh.
Isiniksik ko na lang ang sarili ko sa gilid upang malayo sa mga manyakis na kasama ko.
"P*t@, pare! Koreana nakuha mo! Malalagot tayo nito kay bossing."
Narinig kong sigaw ng isang lalaki sa gilid ko. Binigyan ko lang sila ng blankong tingin.
"Pabayaan mo na kaysa wala tayong madala sa kanya mas lalo tayong mayayari," sagot naman ng isa sa kanila.
Napabuntong hininga na lang ako bago pasimpleng kinapa ang phone ko. Hindi na kasi ako mapalagay habang palayo kami ng palayo. Pakiramdam ko ay mas lalong lumalaki ang tiyansa na mapahanak ako, pero bago ko pa mahawakan ang phone ko ay naagaw na sa'kin 'yon ng kung sino.
"Phone is not allow here young lady," nakangising sabi niya kaya sinamaan ko na lang siya ng tingin.
Wala na ba talaga akong takas?
How can I escape in this situation? s**t naman oh!
Kung bakit ba kasi nakidnap pa ako Tss!
Nang dahil sa pagkawala ko sa sarili ay hindi ko namalayan na kanina pa pala nakahinto ang van.
Nakahinto kami sa tapat ng isang mansion na may matataas na pader.
"Dalhin niyo na ang babaeng 'yan," narinig kong utos ng isa sa kanila. Walang habas naman akong kinaladkad ng dalawang lalaki na animo'y isa akong hayop.
"Arghh! Let go of me!" nasasaktang sigaw ko.
Paano ba naman kasi kung makahila halos masubsob na ako. If ever hindi sila nakasupport sakin ay kanina pa ako nadapa.
Hindi naman nila ako pinansin at nagpatuloy lang sila sa paghila sa'kin hanggang sa makarating kami sa ikalawang palapag ng mansion.
Huminto sila sa tapat ng isang pinto at nagulat na lang ako nang itulak nila ako papasok sa loob. s**t!
Akmang pipigilan ko pa sana sila sa plano nila ngunit mabilis nilang naisara ang pinto.
"Argh! Open this damn door!" sigaw ko.
Malalakas na kalabog ang pinakawalan ko habang sunud-sunod ang pagkatok na ginawa ko.
"Damn it! Open this damn door!" inis na sigaw ko habang walang tigil sa pagkabog ang dibdib ko.
Nahinto lang ako sa ginagawa ko ng makarinig ako ng kakaibang tunog. Parang mga mabibigat na yapak na palapit sa akin.
Bigla akong kinilabutan at sandaling natigilan. Bumigat ang aking paghinga ng mas lalong lumakas ang kakaibang tunog.
Kahit takot ay nagawa kong lingunin ang direksyon kung saan nagmumula ang kakaibang tunog. At halos mapaatras ako ng mapagtanto kong hindi ako nag-iisa.
Someone is standing in front of me while smiling devilishy.
"Kahit sumigaw ka pa d'yan ng paulit-ulit wala ka ng takas sa 'kin baby," nakangising sabi niya at talagang kinilabutan ako sa paraan ng pagtitig niya.
Subalit sa kabila ng takot na unti-unti akong nilalamon ay nagawa ko siyang taliman ng tingin.
Ano bang sinasabi niya na walang akong takas?
God knows na kayang kaya ko ritong makalabas pero hindi ko alam kung magiging madali iyon.
kinakabahan pa rin ako hanggang ngayon.
Muli kong sinulyapan ang estrangherong nasa harap ko. Ilang beses pa akong napalunok bago ako nakapagsalita.
"What do you want from me? If you need my money I can give y---" he cuts me off.
"I don't need your f*****g money, lady." kalmado ngunit may diin ang salitang binitawan niya. Bigla tuloy akong nalito.
Kung hindi naman pala niya kailangan ng pera ko bakit niya ako kinuha? Ano 'yon trip niya lang?
"So, why I am still here ? You said you don't need my f*****g mon--"
"All I need is someone who can give me a child." Pagtatapos niya sa sasabihin ko dahilan para malaglag ang panga ko.
Napakurap-kurap pa ako habang nakatitig sa kanya.
Anong sabi niya? Tama ba ang pagkakarinig ko?
Did he tell me he wants a girl to give him a child? At ako ang babaeng 'yon?
Is it for real? Damn it!
"You need what?" nalilitong tanong ko na hindi pa rin makapaniwala sa sinabi niya.
Tiningnan niya lang ako ng walang emosyon dahilan para mapaatras ako. Agad naman niyang hinuli ang kamay ko at hinapit palapit sa kanya.
"I need you to carry my child," malumanay na sabi niya habang nakatingin ng diretso sa aking mga mata.
Pakiramdam ko ay para akong nahihipnotismo sa paraan ng pagtitig niya. Naging abnormal ang pagtibok ng puso ko.
"After that you can leave. Forget this one." Agad ko siyang itinulak palayo dahilan para mapaatras siya at mangunot ang noo. Tiningnan ko siya ng masama kahit natatakot ako sa presensya niya.
"What the hell are you thinking?Are you f*****g insane mister?" tanong ko pero nanatiling nakakunot ang noo niya. Napailing na lang ako bago nagpatuloy sa pagsasalita. "Listen to me, mister. I don't want to carry your child! Hindi souvenir ang bata at mas lalong hindi ako manok na animo'y nangingitlog ng itlog!" pasinghal na sabi ko.
I'm f*****g virgin for god sake! And I don't like the idea that he will be my first.
Oo gwapo siya but still this man is a total stranger to me.
Hindi ako papayag. Bahala siya sa buhay niya.
"You don't have your choice my lady. Whether you like it or not you will be my baby maker," seryosong sabi niya dahilan para kumulo ang dugo ko.
Ang kapal ng mukha!
"No,I hav---"
"Shut up! I don't need your f*****g opinion and what's the problem?I'm handsome and---" I cut him off.
"So? You're still a stranger! f**k you!" galit na asik ko. At tiningnan ko pa siya nang may pagkadisgusto.
Nginisian niya lang ako habang walang emosyong nakatitig sa'kin. Pagkatapos ay humakbang siya palapit at hinigit ako.
"No one dares to talk to me like what you did. Remember this woman, you're my f*****g property at wala kang karapatang magprotesta because you are mine." He said tsaka binitiwan ang beywang ko tsaka mabilis na naglakad palapit sa pinto. Agad naman akong sumunod sa kanya at akmang lalabas rin nang harangin niya ako at itulak pabalik sa loob ng kwarto.
"Ouch!" Agad kong nasapo ang balakang ko dahil sa lakas ng pagkakabagsak ko sa sahig.
"Stay here. Hindi ka makakaalis rito unless you already give birth to my child. Just give me a child and I will give your freedom to be free,"
"That's unfair!"
"Well baby, give my needs and I will give your free will," malademonyong sabi niya bago isinara ang pinto.
Napaawang na lang ang labi ko habang titig na titig sa pintuan.
He's crazy!
Gusto ko siyang sabunutan, sapakin at patayin. Anong karapatan niyang tanggalan ako ng karapatan? Hindi ko tuloy namalayan ang pangingilid ng luhang kanina ko pa pinpigilan. Nagsimula ng lumandas paibaba ang bawat butil ng luha ko. Mga luha ng isang taong tinanggalan ng karapatan maging malaya.
Ito na ba ang karma ko sa pagtakas ko noon sa responsibilidad ko? Mapait akong napangiti sa masakit na katotohanang narealize ko. Mas malala pa pala ito kaysa makasal sa taong hindi ko naman gusto.
Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Dapat ba akong pumayag sa gusto niyang mangyari? Pero bakit kailangang bata pa ang kapalit?
Niyakap ko na lang ang magkabila kong tuhod tsaka tumungo habang tahimik na umiiyak.
I'm so sorry.
- Writer
