Pagkatapos sulyapan ang baume and mercier na linea wrist watch ay tinalunton na ulit ng mga mata ko ang direksyon ng pinto ng restaurant. Habang patagal nang patagal ang paghihintay ko kay Khalil ay mas lalo naman akong binabalot ng kaba.
Bakit kaya wala pa siya? Malinaw naman yung sabi niya sa akin kagabi na alas-sais ang tapos ng duty niya ngayong araw.
Wala sa sariling napatulala ako sa bote ng wine sa ibabaw ng lamesang inookupahan. Nasa kalahati na 'yon. Kung dire-diretso ko lang yung iniinom siguro'y nakaubos na ako ng dalawang bote. Mag-dadalawang oras ko na rin kasing hinihintay si Khalil.
On the verge of sipping my wine. My phone rang. For seconds, I was hopeful that the caller is him; he'll tell me that he's on his way and I just have to wait for him longer 'cause he'
