Pretentious Heiress

CHAPTER 8

.....RATED SPG.... SLIGHT LANG

ARMANDO'S POV

Sa isang private hospital ng Maynila nakahiga ang isang babae sa isang hospital bed. Naka dextrose ito at maraming nakakabit na aparato sa katawan.

Nakatayo ako sa gilid kamang hinihigaan nya. Hindi ko mapigilang pagmasdan ang kanyang mukha. Hindi pa rin ito nagigising simula kahapon. Namumutla pa ang kanyang hitsura pero hindi maikakaila ang taglay nitong kagandahan.

Ngayon ko lang natitigan ng husto ang kanyang mukha. Mas maganda pala ito sa malapitan. Ang haba ng pilik mata, matangos ang ilong, at ang ganda ng maninipis nyang labi parang ang sarap halikan. Napakakinis din ang mapuputi nitong balat.

"So what kung maganda. Marami naman akong kakilalang maganda ah." kontra ng isip ko.

Lumakbay pa ang mga mata ko pababa sa kanyang leeg hanggang sa napunta ito sa kanyang dibdib. Dahil wala itong suot na bra kaya bumabakat ang kanyang n****e sa suot nitong hospital gown. Hinubad na kasi kagabi ang lahat ng suot niya dahil naliligo na ito sa sariling dugo.

Hindi ko nga alam kung may suot itong panty dahil wala naman siyang dalang extra at lalong lalo na ako. Ang nurse din ang nagbihis sa kanya. Nahiya naman akong magtanong at mas nakakahiya kung sisilipin ko diba? Baka may biglang pumasok at makita pa ako.

" Huh baka isipin pa nila binubusuhan ko ang pasyente. No way."

Pero hindi ko mapigilang isipin kung anong nasa ilalim ng suot niyang hospital gown na walang ano mang nakatakip? Ini imagine ko kung anong hitsura nito.

" Sa palagay ko maganda naman dahil kahit may suot pa sya maganda na ang hubog ng kanyang katawan." sabi ko sa sarili habang nakatitig sa katawan niya.

"Eh ano naman ngayon kung sexy? Marami din naman akong nakikitang sexy yung iba nga halos maghubad na."

"Ano kayang feeling kung kayakap ko ang katawang ito? Tanong ko sa sarili na hindi maalis alis ang paningin ko sa katawan niya.

"f**k!! s**t! Kelan ka pa nagiging manyakis Armando. Pati ang nag aagaw buhay at walang malay di mo pinalagpas. Nakaratay yan oh. Mahiya ka naman." sita ko sa sarili ko. Napailing na lamang ako sa aking pinaggagawa.

Tinitigan kung muli ang kanyang kabuuan. Kung pagmamasdan mo, mukha itong galing sa mayamang pamilya, hindi mo akalaing isa itong janitress.

Hindi naman sa minamaliit ko ang trabaho ng isang janitress. Pero kung totoong mayaman ito, hanga ako sa kanya dahil kinaya nya ang hirap ng trabaho. Sa laki ba naman ng DV CORPORATION.

"Pero teka, hindi kaya mayaman talaga ito at nagpapanggap lang. Ano naman kayang dahilan? O baka naman itinakwil ng mga magulang o di kaya ay naglayas?"

Nasa ganoon akong pag iisip ng biglang dumilat ang kanyang mga mata. Tumitig siya sa akin na may blankong expresyon. Maya maya pa inikot nya ang kanyang paningin sa loob ng kwarto, tumingin ulit sa akin.

Lumapit pa ako sa kanya para kamustahin sana ng bigla syang nagpanic.

"Nooo, no. please. huwag kang lumapit." sabi nya habang umiiling. Nanginginig rin ang boses nya.

Lumayo ako ng kunti.

"Calm down it's me, Armando." Nagpakilala ako sa kanya dahil baka hindi niya ako nakilala. Ngunit mas lalo itong nagpanic.

Pati katawan niya nanginginig na rin at umiiyak.

"Noooo, don't get near me. Please.. Please...nnnoooo. Parang awa mo na, pleaaseee." sigaw niya na nagmamakaawa.

Pati ako nagpapanic na rin, hindi ko alam paano siya pakalmahin dahil nag uumpisa na syang magwala.

"Mia, calm down, im not going to hurt you, I promise that."

Ngunit hindi sya nakinig patuloy pa rin sya sa pagwawala at akmang tatayo.

"Ouch" Napangiwi siya sa ginagawa dahil nakaramdam ng kirot sa katawan.

"Hindi ka pa pwedeng tumayo Mia."

Lumapit ako ulit sa kanya para pigilan siya.

"Sabi ko huwag kang lumapit!! Pleaassee, dont!! naghehysterical na siya.

"Ok, just calm down ok. Makakasama sayo yan. Tatawag lang ako ng doctor."

Tumalikod na ako sa kanya at humakbang palabas ng kwarto para tumawag ng doctor na hindi ko man lang naisip gawin kanina. Dapat kanina ko pa ginawa pagkamulat na pagkamulat niya.

"Damn it! pati ako nawawala sa sarili."

Nasa pinto na ako palabas ng kwarto ng bigla na naman syang nagsalita.

”No please. Huwag..." bigla akong napaharap sa kanya. Nakatitig sya sa akin na nagmamakaawa. Naguguluhan rin akong nakatitig sa kanyang mga mata.

”Why?”

”Don't leave me here. Please."

"I'll just call a doctor okay. I"ll be back" sabi ko at tumalikod muli.

"Nooo!!! sabi ko wag mo kong iwan dito! sigaw niya. "Bumalik ka dito please, parang awa mo naa..." Nag uumpisa na naman syang manginig at tumutulo na ang mga luha niya sa pisngi.

"Please....pakiusap...huwag mo kong iwan...?" pagmamakaawa niyang muli

"What happen to her? kanina lang takot na takot siyang lapitan ko sya ngayon naman ayaw niya ako paalisin."

Nang hindi ako gumalaw sa kinatatayuan ko ay kumilos siya

"Sasama ako sayo kung aalis ka. " at pinilit nitong tumayo.

"Aaaahh." Napangiwi sya sa sakit

"f**k, hindi ka pa pwedeng tumayo sabi eh. Ang tigas ng ulo mo. Baka bumuka ang mga sugat mo at dumugo ulit."

"I don't ...care, papa..tayin nila.. ako. Mahahanap...nila ako..." paputol putol nyang sabi dahil sa paghikbi at pinilit talaga nitong tumayo kahit hindi niya naman kaya.

"Aaaaahh... aaahh." Napahawak siya sa kanyang balikat.

" Ok fine, hindi na ako aalis kung yan ang gusto mo."

Napasugod ako sa kanya dahil kahit nahihirapan sya ay pinipilit nya pa rin kumilos.

Tinulungan ko siyang umayos ulit ng higa ngunit paglapat na paglapat ng mga kamay ko sa kanyang braso ay nanginginig ito ng husto.

Tinitigan ko ang braso nyang pinaglapatan ng kamay ko ngunit napansin kung hindi lang ito ang nangiginig. Sinuyod ko agad ang kabuuan niya. s**t, buong katawan niya ay naninginig na ng sobra.

Hindi ko tuloy alam kung hahawakan ko ba siya o hindi. Hindi ko rin alam kung anong gagawin para kumalma siya. Pati ako ay nagpapanic narin.

"Calm down Armando." kausap ko sa sarili ko.

Tumingin ako sa mukha niya para kausapin.

Pagtingin ko ay puno na ng luha ang mga mata nya hanggang sa pisngi. Ang ibang patak ng luha niya ay umabot na sa kanyang leeg at damit. Nakatitig sya sa akin. Makikita mo sa mga mata niya ang sobrang takot.

"Damn." Nakaramdam ako ng kirot sa aking puso. Hindi ko alam kung bakit. Basta ang alam ko nasasaktan ako.

Kung nasasaktan ba ako dahil natatakot siya sa akin o nasasaktan ako dahil sa nakikita kung kalagayan niya ngayon. O dahil ba sa parehong rason.

" Please, tahan na. Please calm down. Hindi kita sasaktan okay?" Pakiusap ko sa kanya sa mahinahon na boses habang nakatitig sa kanyang mga mata.

" At hindi ko hahayaang saktan ka ulit nila... hmmm." Nagtitigan kaming dalawa.

"Papatayin nila ako. Hindi sila titigil hanggat hindi nila ako napapatay. Hahanapin nila ako." sabi nya na hindi inaalis ang tingin sa akin.

So hindi pala sya sa akin natatakot kundi sa mga taong yun. Nakaramdam ako ng saya sa kaisipang iyon.

"Ssshhh. hindi ko hahayaang mangyari yun okay. Sa ngayon kailangan kang matingnan ng doctor, babalik din..."

"No... !!" Pinutol na niya agad ang sasabihin ko at umiiling iling. Nagbabadya na naman ang mga luha sa kanyang mga mata kaya wala na akong nagawa.

"Fine.. basta ipangako mong kumalma ka.. at wag ka ng umiyak ok. Makakasama sa sayo."

"Ummmm." Sabi nya sabay tango at pilit kinakalma ang sarili. Hinimas himas ko ang kanyang braso at kamay baka sakaling makatulong para kumalma.

Habang ginagawa ko yun ay napadako ang tingin ko sa taas ng kanyang uluhan. Sa isang bagay na nakakabit sa wall.

"Damn it." Tumayo agad ako at pinindot ang bagay na nakadikit doon. Pati sya ay nagulat sa pagtayo ko. Magsasalita sana siya pero nakita na nya ang ginawa ko.

Bakit ba hindi ko naisip yun kanina. Pwede nga namang tumawag ng doctor o nurse sa pamamagitan nun. Pinahirapan ko pa pareho ang mga sarili namin. Napailing na lamang ako.

Nahawa na yata ako sa kanya... Hindi na ako nakakapag isip ng tama.

Umupo ako ulit sa tabi nya at tumingin sa kanya habang napapakamot sa batok. Nag abot ang aming mga mata at simple nya akong nginitian. Siguro naiisip niya rin ang naisip ko. Nahiya tuloy ako.

"s**t, ang cute nya palang ngumiti...