Oliver's POV
Nakita ko sa mga mata ni Alexa ang isang bagay na hindi ko kayang ipaliwanag—isang uri ng kahinaan na sabay na may lakas. Hindi ko na kayang iwasan pa ang nararamdaman ko para sa kanya. Sa bawat galak at kabiguan na dumaan, sa bawat tawanan at titig, tila siya na ang naging mundo ko. Ang simpleng pagkain namin ngayon, ang magkasama kami sa isang tahimik na lugar, ay tila isang tagpo sa pelikula—isang pangarap na hindi ko kayang gawing totoo noon, pero ngayon ay hawak ko na.
Habang umiinom kami ng wine, hindi ko maiwasang magtaka kung hanggang saan aabot ang lahat ng ito. "Alexa," tinanong ko, ang tinig ko'y malalim, "paano kung may mga bagay na hindi ko kayang ibigay sayo?"
Nag-aalangan siyang sumagot, ngunit tinitigan niya ako ng matalim, parang siya rin ay may alinlangan.
