Habang sumasayaw kami ni Oliver, hindi ko alam kung ano ang nangyayari sa akin. Ang mga galaw ko ay medyo awkward, at kahit na ang katawan ko ay sumusunod sa ritmo ng musika, parang hindi ko pa rin matanggap na nandiyan siya—siya, ang matapang na CEO na si Oliver Vergara, at ako, isang simpleng cleaner na medyo clumsy.
Tumingin ako sa paligid at napansin ko ang ilang mga mata na nakatutok sa amin. Nakaramdam ako ng kaunting kaba, kaya't sinubukan kong magpatawa. “Sigurado ka ba na hindi tayo napapansin ng mga tao?” tanong ko, habang tinatangka kong hindi magmukhang masyadong stiff sa kanyang mga galak na hakbang.
Tumawa siya ng bahagya. “I’m sure. I think they’re just jealous,” sagot niya, ang kanyang mga mata ay nagpapakita ng isang mapanuksong ngiti.
“Ha? Jealous?” tanong ko, habang p
