I was crying the whole time I'm driving papunta sa bahay ni Luhan. Nakaramdam ako ng awa para sa sarili dahil wala akong sariling bahay na matutuluyan. Ayokong sumiksik kay mommy dahil parang tanga naman ako noon. Umalis nga ako roon at ang taas pa ng pride ko na ayoko na silang makasama tapos doon din ako tatakbo?
Hindi ko naman kasi hiningi na makialam si Drei sa buhay ko. Kung hinayaan niya ako noon dumiskarte ng sarili kong bahay eh, 'di sana hindi ako mag-aalsa balutan. Sana natutulog na ako ngayon at nagpapahinga.
Nakailang ikot ako sa bayan para maghanap ng apartelle. Kaso, kundi dugyot, fully booked kaya naisipan kong kay Luhan na lang tumuloy.
Punyetang buhay naman 'to!
Dalawang pindot pa lang ng doorbell ay lumabas na si Luhan. He was wearing a gray hoodie. Mukhang hindi pa
