Lucas’s point of view
“So ano? Sasama ka parin ba talaga papuntang Tagaytay? Hindi ka ba kakailanganin ng mga magulang mo bro?” tanong ko kaagad sa kaibigan kong si Charles.
Tumingin naman siya sa akin, “Hindi ko alam, pero gusto kita samahan. Ayoko naman na nag-iisa ka lang doon,” saad naman niya sa akin.
Bigla ko siyang tinapik sa kaniyang balikat at ngumiti sa kaniya,
“Charles, sobrang laki na ng naitulong mo sa akin. At wag ka na mahiya, pati makonsensya. Syempre, kailangan ka rin ng pamilya mo,” pahayag ko naman sa kaniya.
“Sure ka ba Lucas? Magiging okay ka lang doon kahit nag-iisa ka?” tanong niyang muli sa akin para siya ay makasigurado,
Masaya naman akong tumango sa kaniya, “Oo naman, bakit naman magiging hindi? Eh nagawa ko na ngayon ang mga kailangan kong gawin. At tsaka,
