I was feeling guilty the whole ride to school. Wala namang salita mula kay Paris. He was driving faster than his usual. I did not even have the guts to tell him slow down. Nanatili lang ako na nakatingin sa daan, nagdadasal na hindi kami mapaano sa fifteen minutes na biyahe mula sa mansiyon nila papunta sa school. Pagkababa, dumiretso agad kami sa game nila. I looked at the scoreboard. Two-zero. Kita ko ang pagkabanas sa mukha ng mga ka-team ni Paris. Even their coach looked mad. Baste was running when he saw us from the crowd. Sinenyasan niya ang kanilang coach kaya mabilis na humingi ito ng time-out. Paris slowly walked to them. Tinitingnan ko ang mukha niya. He was absolutely unbothered na nagpa-worried pa sa akin. “Silvejo, ano ba ang nangyayari sa’yo? We called you for several t

