Kabanata 7
2419 Words
Kabanata 7
"BOYFRIEND?" takang tanong ko dito. Ang tinutukoy ba nito ay si Robielyn. Palibhasa lalaking anime character ang profile nito. "Hindi ko siya boyfriend, kuya. Kaibigan ko si Robie. Siya iyong babaeng kasama kong nagpapicture noong graduation," paliwanag ko dito.
Kita kong natigilan ito. "Eh bakit... may p0rn na pinadala sa'yo?"
"Di ko rin alam. Ikinukuwento niya iyong pinanood niya eh. Teka, binuksan mo ang phone ko?" usig ko dito. Natigilan naman ito pero kaagad ring nakabawi.
"Hindi, nagising ako dahil sa tunog... kaya ko nalaman. Akala ko..."
"Akala mo may boyfriend ako?" napapangiting usisa ko. Ano kaya 'yon? Selos ba si Kuya Robert? Lihim akong natawa sa takbo ng isipan ko. Pero kaagad na rin akong bumangon. Alas singko pa lang ng umaga.
"Saan ka pupunta?" tanong nito.
"Bababa na ho, magluluto ako ng almusal para makakain ka muna bago ka umalis," sagot ko saka mabilis na akong lumabas. Dati si Tita Annie ang nagluluto ng almusal, pero lately madalas itong late nagigising dahil sa sakit raw nang katawan nito.
Habang nagluluto ako ng kanin, isinalang ko na ang pinakuluang gulay na laging request sa akin ni Tita Annie.
Sabi nito, para sa diet daw nito, gawa ng madalas na pagsakit ng tuhod ni Tita Annie.
"Tulog pa si Tita?" Nagitla pa ako sa tanong na iyon ni Kuya Robert.
"Oo, kuya. Siya nga pala gusto mong ipagluto ulit kita ng tahong, mayroon pa sa ref," ani ko dito.
"Ha?"
"Sabi mo kagabi pakainin kita ng tahong—" Natigilan ako nang biglang nasamid si Kuya Robert at inihit ito ng ubo.
"Nasabi ko 'yon?" gulat na saad nito.
"Hmm, kaya baka gusto mo ng—"
"Saka na lang, pagbalik ko siguro,"sansala nito sa sasabihin ko, kaya't napatango na lang rin ako. Kung sabagay, sabi nga pala niya, pagdesiodoto na ako. Teka, matagal ba siyang hindi babalik? Next year, March pa ang 18th birthday ko.
"Kuya, hindi ka ba bibisita ulit?" Di nakatiis na tanong ko.
"Dadalaw ako kapag hindi busy sa hacienda," sagot nito. Kusa itong nagtimpla ng kape nito saka naupo na rin. Mabilisang bacon at itlog ang inihanda ko para dito. Nag-enselada na rin ako ng talong para sa aming dalawa. Si Tita Annie kasi ayaw nang may mga lasa.
Patapos nang kumain si Kuya Robert nang bumaba si Tita Annie. Kaagad ko itong binati na ikinangiti naman nito.
"Aalis ka na?" tanong nito kay Kuya Robert.
"Oo, tita, hindi na kita masasabayan ng almusal. Ayaw kumain ni Jackie kasi aantayin ka raw niya."
"Oh, siya, sige na. Mag-ingat ka sa biyahe," bilin pa nito. Nakadama naman ako ng lungkot dahil aalis na naman si Kuya Robert. Pero anong magagawa ko? Gano'n talaga.
Lumipas ang ilang buwan. Hindi nga dumalaw si Kuya Robert. Tumatawag naman ito madalas, pero iba pa rin kapag umuuwi ito. Nagsisikap akong mag-aral mabuti. At kapag mataas ang grades ko sa exam ko, nagpapadala ako ng message dito.
Sa ganoong paraan nakakausap ko si Kuya. Education ang kinuha kong kurso sa college. Ayaw ko kasing magastusan nang husto si Tita Annie.
At pansin ko rin lately ang pagbagsak ng katawan nito.
Palapit ang Pasko, kaya excited ulit ako. Umuuwi si Kuya Robert kapag Pasko at Bagong Taon. Pero sumapit ang Pasko na hindi ito dumating.
"Tita, hindi ho ba uuwi ngayong Pasko si Kuya?" tanong ko kay Tita Annie. Naroon ito sa veranda para magpahangin.
"Sa tingin ko, hindi. Pinapauwi na ata si Yana ng asawa niya. Siguradong gustong makita ni Robert ang babae." Tila ako binuhusan ng malamig na tubig dahil doon. Iyong first love ni Kuya Robert. Madalas kasing mabanggit ni Tita ang tungkol sa babae.
Kaya kahit hindi ko pa man kilala ang babae, parang naiinis na ako dito.
"Maganda po ba si ate Yana?"
"Siguro , hindi naman magugustuhan ni Robert iyon kung hindi. Malungkot din ang batang iyon. Sa pagkakaalam ko, ipinadala siya ng asawa niya sa New York matapos ang arranged marriage. At ngayon, maghihiwalay na ata sila."
"Kaya baka may chance na si Kuya doon sa babae?" nasabi kong may kalakip na ngiti. Kahit ang totoo, nangitngit ngayon ang puso ko.
At dahil sa balitang iyon, hindi na ako umasa na uuwi si Kuya Robert. Sumapit ang Pasko at Bagong Taon. Kami lang ni Tita ang nasa bahay. Nagpadala ako ng greeting message kay Kuya Robert . Nagreply naman ito, pero tipid lang.
Nawalan na ako ng pag-asa kaya itinuon ko na lang ang sarili ko sa pag-aaral.
Subalit isang araw, habang papauwi ako galing sa school, isang tawag mula sa di ko kilalang number ang natanggap ko.
"Jacki, si Esme ito... ang Tita Annie mo?" Bakas ang panic sa tinig ng ginang sa kabilang linya.
"Ho... anong... bakit?"
"Basta, pumunta ka na dito sa ospital, bilisan mo," bakas ang pag-aalala sa tinig nito. Nagulat ako na nasa ospital si Tita, nitong nakaraan nga namamayat ito. Pero kapag tinatanong ko naman, 'laging okay lang' o kaya 'gawa ng diet' ang sagot nito.
Halos takbuhin ko ang hospital. Naabutan ko si Aling Esme na nagpa-panic na. Ito ang kapitbahay naming madalas kakuwentuhan ni Tita Annie.
"Aling Esme, anong nangyari kay Tita?" kinakabahang tanong ko. Noon naman bumukas ang pinto sa katapat namin. Ang babaeng nurse iyon.
"Sino si Jackie?" anang nurse, kaya napalapit ako dito. Pagpasok ko sa kuwarto nagulat akong nakita ko ang maraming tubong nakakabit kay Tita Annie. Halatang hinang-hina ito na labis kong ipinagtaka..
"Tita," nag-iinit ang mga mata ko, sambit ko nang lapitan ko ito. Kaagad kong hinawakan ang palad nito.
"Jackie..."mahinang sambit nito sa nanghihinang tinig. "Malaki ka na, hindi ka na mapapahamak, hindi ba?" simula nito, kahit halatang nahihirapang huminga. "Pasensya ka na, hindi na kita masasamahang manood ng palabas."
"Tita, ano'ng sinasabi mo, huwag ka nga pong ganyan saka bakit... ano ang mga 'yan?" Dama ko ang inis habang nakikita ko ang mga tubong nakakabit sa katawan nito. Isang linggo itong matamlay, kaya pinilit ko itong magpa-checkup, pero ayaw nito.
Pero kahapon masigla na si Tita. Ipinagluto pa ako nito ng paborito kong sopas. Nanood pa kami ng Chinese drama na inaabangan namin. Maayos ito. Walang bakas na may sakit si Tita. Sabi pa nito pupunta kami sa beach sa bakasyon.
Kaya bakit parang hinang-hina ngayon si Tita Annie? Mabagal na umangat ang kamay nito. "Ayaw ko lang mag-alala ka pa sa akin. Maraming salamat sa pagdating mo sa buhay ko, Jackie. Ilang taon din akong hindi nalungkot mag-isa." Pumatak ang luha nito, kaya't napaiyak na rin ako.
"Ipangako mong magiging masaya ka sa buhay mo, at si Robert, alagaan mo siya ha. Mahalin mo siya." Samo nitong nagdudulot nang bigat sa puso ko.
"Tita..." luhaang sambit ko. Bakit pakiramdam ko nagpapaalam na ito dahilan upang balutin nang takot ang puso ko.
"Mangako ka."
"Promise po. Saka promise ko aalagan rin kita. Kaya huwag ka nang magsalita ng ganiyan, ha," sabi ko dito kasabay ng masaganang luha sa mga mata ko. Pakiramdam ko bumalik ako sa panahon na namamaalam na rin sa akin si Mama. Ganitong-ganito iyon. Kaya't hindi ko maiwasang matakot.
"Alagaan mo ang sarili mo. At tandaan mo, maganda ka. Ikaw ang pinakamaganda," mahinang sambit nito, saka ito ngumiti nang matamis. Kasunod noon ay ang pagpatak ng luha sa mga mata nito at unti-unti itong pumikit. Saka nawalan ng lakas ang kamay nito, at isang malakas na tunog ng aparato ang pumuno sa silid.
Kitang-kita kong nag-isang linya ang guhit doon. "Dok!" malakas kong sigaw. Noon pumasok si Aling Esme, kasunod ang nurse at doktor.
Pero walang ginawa ang doktor.
"Anong ginagawa n'yo? Tulungan n'yo ang tita ko," luhaang utos ko sa doktor. Pero umiling ito.
"Iyan ang nais ng pasyente. Mahigit limang taon na siyang may cancer. Pero tinagihan niya ang lahat ng treatment na offer namin. At nitong taon lang siya bumalik sa hospital, and it's too late," paliwanag ng doktor.
"Matagal na siyang naghihirap, Jackie. Kapag nasa eskuwelahan ka, madalas kong sinasamahan sa ospital si Annie. Nangako ako sa kaniya na wala akong sasabihin na kahit ano. Ikaw na ang bahalang tumawag sa Kuya Robert mo," naiiyak ring saad ni Aling Esme.
Halos manlumo ako sa balitang iyon. Ibig sabihin, mag-isa na naman ako. Ito ba talaga ang kapalaran ko?
Wala akong nagawa kundi ang tawagan si Kuya Robert.
Nasa morgue na si Tita Annie nang dumating ito. Si Aling Esme na rin ang nagpaliwanag ng lahat. Dahil wala rin akong masasabi.
"Kasalanan ko, lagi kaming magkasama, pero hindi ko man lang alam. Sabi niya, mga vitamins ang gamot na iniinom niya. Pero siguro pain reliever kapag nahihirapan siya." Nakayukong lintaya ko kay Kuya Robert. Wala itong sinabi. Pumasok lang ito sa morgue at doon ito umiyak.
Gusto ko man itong i-comfort pero wala akong magawa.
Naging mabilis ang lahat. Halos wala na kaming inalala ni Kuya Robert, dahil naihanda na ang lahat ni Tita Annie. Maging ang damit na isusuot nito, ang planong cremation. Lahat nakaayos na sa tulong ni Aling Esme.
Ang mga kapitbahay at ilang kaibigan nito ang dumating. Dumalaw din ang mga kaklase ko para damayan ako.
Subalit sa araw ng cremation nito, nakadama ako ng takot nang malaman ko kung saan dadalhin ang abo ni Tita.
Babalik kami sa Nueva Ecija dahil nandoon nakalibing ang namatay na fiancé ni Tita Annie. Naisama na ako doon ni Tita, pero matinding kaba ang naranasan ko dahil sa takot kong baka makita ako ni Tito Wesley.
Pero ngayon, sa kabila ng takot at pag-aalala, parang gusto ko na lang manatili doon. Pero alam kong hindi maaari.
Dahil ginabi na kami, sa hotel na muna kami tumuloy ni Kuya Robert.
"Gusto mo bang kumain?" seryosong tanong nito nang papasok kami sa hotel.
Umiling lang ako.
Napabuntong-hininga naman ito. Bago binalingan ang receptionist. "Room for two, miss," ani nito sa babae.
"Sorry, sir. Isang room na lang ang available. May event kasi ang Capitol, kaya maraming guest ngayon. Pero two-bed naman po ang isang kuwarto."
"Sige kunin na namin," walang ligoy na saad nito. Tahimik lang akong sumunod kay Kuya Robert. Kahit dapat masaya ako ngayon dahil ilang araw ko itong nakasama, pero hindi ko magawa dahil sa pagkawala ni Tita Annie.
Pero higit sa lungkot ay kung paano na ako kapag naubos ang pera ko.
May personal akong allowance mula kay Tita Annie. Hindi ko ginagalaw iyon dahil hindi naman kailangan. Pero ngayong wala na ito, wala na akong choice. Baka paalisin na rin ako ni Kuya Robert.
"Jackie," agaw-atensyon nito sa akin. Maingat akong nag-angat ng tingin. "Huwag mo nang sisihin ang sarili mo. Hindi mo kasalanan na mas piniling itago ni Tita ang tungkol sa sakit niya. Kung merong dapat magsisi dito, ako iyon. Naging makasarili ako at hinayaan ko si Tita. Ayaw ko lang kasing makagawa ng pagkakamali," mahinang dagdag nito.
Ewan ko kung anong pagkakamali ang sinasabi nito. Pero nagulat ako nang maglakad ito palapit sa akin. Saka naupo sa kama ko.
"Bakit ganoon, bakit lahat na lang iniiwan ako?" Di ko mapigilan ang sama ng loob ko na nagpainit ng mga mata ko. Muli na naman tuloy akong napaiyak. Kaya't kinabig ako ni Kuya Robert at niyakap ng mahigpit.
"Hindi ka nag-iisa. Nandito naman ako," pag-aalo nito sa akin, saka masuyong hinaplos ang likod ko. "Mula ngayon ako na ang bahala sa'yo. Aalagaan kita tulad ng hiling ni Tita. Kaya huwag ka nang umiyak."
"Pero aalis ka rin lagi at—"
"Kailangan, pagkatapos nitong pasukan, lilipat na tayo sa bahay ko. Doon ka na titira para madali ang biyahe para sa akin. Sa bakasyon isasama kita sa hacienda, doon ka muna para makapaglibang ka. Busy kasi ako kapag malapit na ang summer."
"Totoo, hindi mo ako paaalisin?" Kahit paano, sumigla ang pakiramdam ko.
"Bakit naman kita paaalisin? Miss na nga kita." Mahinang saad nitong ikinatitig ko dito. Pero seryoso naman ang mukha nito kaya baka nagkamali lang ako nang pandinig. "Tahan na..." Napasinghot ako, sabay tango dito.
"Salamat kuya, natakot talaga ako..." pag-amin ko. "Promise, gagawin ko ang lahat para makabayad ako sa lahat ng tulong n'yo sa akin," determinadong saad ko.
"Wala kang dapat bayaran. Ikaw na lang ang pamilya ko ngayon, Jackie, tayo na lang dalawa," pagpapaunawa nito. "Mag-order ako nang pagkain, gusto mo ba?"
"Hmm," sagot ko sabay iling.
"Pero hindi ka kumain kanina diba?"
"Baka hindi ako matunawan, saka hindi pa ako gutom. Ikaw na lang munang kumain."
"Sige, mamaya na lang. Magpahinga ka na muna," anang nito, pero hindi naman ako pinakawalan, kaya imbes na mahiga ako. Niyakap ko si Kuya Robert.
"Mahiga ka na muna," udyok nito.
"Ayaw ko..." mahinang saad ko.
"Gusto mong tabihan kita dito?" alok nito. Mabagal akong tumango. Tila iyon isang hudyat para kabigin ako ni Kuya Robert, kaya kapwa na kaming nakahiga sa kama. At mas lalo ko lang hinigpitan ang yakap ko dito.
"Promise mo, kuya, hindi mo ako iiwan ha. Sabi ni Tita, alagaan daw kita. Magagawa ko lang iyon kapag kasama kita." Hindi ko maitago ang lungkot sa tinig ko.
"Sige, alagaan natin ang isa't isa mula ngayon, Jackie. Matulog ka na," ani nito, saka kinabig ako, pero nagulat ako nang halikan nito ang noo ko. Saka ito huminga nang malalim. Mabagal na hinaplos nito ang likod ko, kaya't unti-unti akong nakatulog.
TAHIMIK akong napamura nang masagi ng hita ni Jackie ang naninigas kong alaga. Hindi ako makapaniwalang sa muling pagkikita ko kay Jackie, naroon pa rin ang kakaibang dating nito sa katawan ko.
Akala ko noon, gustong-gusto ko na si Yana, pero nang makita ko ulit ito, ibang-iba ang naramdaman ko. At walang ibang laman ang isipan ko kundi si Jackie. Ilang beses kong tinangkang umuwi, pero nauunahan ako ng takot. Takot na baka hindi ko mapigilan ang sarili ko kapag nakasama ko ulit ito nang matagal.
Bata pa ito, seventeen lang, at wala akong planong pumatol sa minor de edad kahit gaano pa ang libog na dala nito sa akin. Kaya ko namang magparaos mag-isa.
Pakiramdam ko, naging tukso pa sa akin ang pagkawala ni Tita Annie. Dahil ngayon wala na akong choice kundi ang makasama si Jackie. Sa susunod na dalawang buwan, disiotso na ito. By then, puwede ko nang pagbigyan ang sarili ko kapag pumayag ito.
Kung papayag ito. Naroon ang pag-aasam ko na hindi ko mapigilan.
Mahimbing na ang tulog nito, pero ako ay gising na gising pa rin kahit puyat at wala akong tulog sa nakalipas na araw. Subalit nagawa kong ibaba sa balakang nito ang palad ko at pababa sa matambok na pang-upo nito.
"Pahawak lang muna si Kuya, baby Jackie. Sh*t!"
- Writer
