Aamin Ba Ako?

CHAPTER 5

Pagkatapos ng eksena'ng 'yun, tumuloy ako sa comfort room ng hotel na 'yun. At 'duon 'ko inilabas ang kanina pa'ng sakit na nararamdaman 'ko.

Tinignan 'ko ang reflection 'ko sa salamin , para akong tanga. Iniiyakan 'ang taong iniwan 'ako dahil 'din naman sa katangahan 'ko.

Naalala 'ko tuloy 'yung sinabi 'ko sa kanya 'nung iniiyakan 'nya ako.

Sinabihan 'ko pa 'sya na pathetic but look at me now. I'm the one who is really pathetic. Hinayaan 'ko 'syang mawala sa akin.

Ang tanga 'tanga 'ko talaga!

"Bakit 'ba kasi huli na 'nang ma-realize 'ko na mahal ko 'sya?." pabulong 'kong tanong sa sarili 'ko.

Pagkatapos 'nun, wala 'na akong iba 'pang nagawa 'kung hindi ang umiiyak na naman.

Mabuti 'na lang at timing wala 'pang pumapasok ng CR. At malaya 'akong umiyak.

***

"Mom, mauna 'na 'po ako." Paalam 'ko 'nang makasalubong 'ko sila pagkalabas 'ko 'nang comfort room. Kasalukuyan 'nilang kasama sila Tito Art at Tita Aileen. Parents ni Jin.

"Huh? Eh 'bakit ba aalis 'ka na agad. Kakasimula 'pa lang ng party Zen." sagot ni Mom.

Agad 'naman akong naghanap 'nang pwedeng idahilan. Aish!

"Sumama 'po bigla ang pakiramdam 'ko e. Pasensya na 'po " tugon 'ko.

"Iha, talaga 'bang ayaw 'mo na munang mag stay?." tanong 'ni Tito sa akin.

"Hindi 'na 'po talaga e. Pasensya 'na 'po." ako

"Osya,magpahatid 'ka na lang sa driver natin. Mag-iingat 'ka." Mom said at nilapitan ako then she kissed me on the cheeks.

Tumango 'lang ako at agad na nagmadali'ng lumabas.

Exactly 8:00 pm when i got home. Sobra 'akong pagod to the point na gusto 'ko nang matulog. Grabe! Pag-iyak lang ang ginawa 'ko pero napagod na ako.

Panu pa kaya si Jin? 1 and a half year 'nya akong hinintay at halatang napagod na 'din siguro talaga sya.

At kelangan 'nya 'nang magpahinga sa nararamdaman 'nya sa akin.

***

Monday morning

"Mommy! Una 'na 'po ako" i shouted at patakbong lumabas ng bahay. 7:00 am na. At kelangan 'ko pa namang pumunta ng mall. Gosh! Bukas na 'kaya?

Aish! Ngayon na 'nga lang! Bahala na basta kaylangan 'kong makabili ng panregalo.

Oo panregalo! Pan-regalo 'ko kay Jin Naisip 'ko kasi na 'kung ako nga nagawa 'nyang pagtiisan ng halos dalawang taon bakit ako kaya hindi? Diba? Maybe it's my turn to fight for him.

I like him, no----i mean i love him.

So , I'll fight for him. Yes! Cheer up Zen! FIGHT LANG NG FIGHT!

Pagkalabas 'ko ng bahay, nagmadali akong maghanap ng taxi na masasakyan and 'nung dumating na, agad akong sumakay."Manong sa pinakamalapit na mall 'po tayo." i said to the driver.

"Opo Ma'am." at pagkatapos 'nyang sabihin 'yun nagsimula na 'syang magpatakbo.

After a couple of minutes,huminto na rin kami. Agad 'kong inabot 'yung bayad kay manong." Eto 'po! Salamat 'po." i said at tuluyan 'nang bumaba at tumakbo papasok sa Mall.

Dumiretso ako sa bilihan ng relo. Eto 'kasi 'yung naisip 'kong ipan-regalo sa kanya e. Naalala 'ko kasi mahilig 'syang mag-suot ng relo.

"Excuse me 'po. Pwede 'ko po 'bang makita ito? ." Sabi 'ko habang tinuturo 'yung relo na nakita 'ko. Kulay itim 'sya at talagang astig tignan.

"Eto po ma'am." The sales lady said and handed me the watch.

Inabot 'ko yun at chi-neck ng mabuti. Hmmm maganda naman sya. Sige 'ito na lang.

"Bibilhin 'ko 'to." i said . Kinuha 'naman iyon ng tindera at inabot 'ko na din 'yung bayad.

Nang matapos na sya sa pagbalot 'nun. Inabot nya na 'yun sakin. "Eto 'po ma'am. Sana 'po magustuhan 'yan ng boyfriend 'nyo." Sabi pa nya.

Parang umakyat lahat ng dugo ko sa mukha 'ko kaya napa-iwas ako ng tingin. " Uhhh.. Salamat! ...Nga pala, hindi 'to para sa boyfriend 'ko. Para 'to dun sa taong ... " nag-aalangan pa 'ako kung itutuloy 'ko pero sa huli tinuloy 'ko pa din." ...sa taong sinayang 'ko. Kaya babawi ako ." Sabi 'ko pa at umalis na. This is the right time! The time na ako naman ang mah-effort at magparamdam sa kanya na mahalaga 'sya sakin.

At higit sa lahat, na Mahal ko sya...