Maliwanag ang sinag ng buwan, at kay ganda no’n tingnan lalo na at nagre-reflect sa dagat. Napangiti si Esang habang niyayakap ang kanyang sarili ng malakas at malamig na simoy ng hangin. Malaki ang pasasalamat niya kay Esmael dahil nagawa nito ang lahat para pasayahin siya, hindi niya makalilimutan ang araw na iyon. Napahinga siya nang malalim nang sumagi na naman sa kanyang isip si haven, naramdaman niya na may tumabi sa kanya sa mga oras na iyon. Nasa yate pa sila ni Esmael, doon daw sila magpapa-abot nang umaga. Pero itinigil nito iyon sa pang-pang para sunduin sina Diane at Ronan.
“Nandiyan na sila Diane, Esang. Ayaw mo silang salubungin?”
“Talaga? Nasaan na silang dalawa?” tanong niya na animo’y wala siya sa kanyang sarili.
“Ang lalim na naman ng iniisip mo. Hayaan mo at mawawa
