HOPE
THEO kicked the empty bottle of whisky away from him. Sumusuray siyang napahawak sa hamba ng pintuan. Mabuti at nakauwi pa siya kahit lango sa alak habang nagmamaneho.
Natawa siya nang matalisod siya sa dinaraanan at napabulagta sa carpeted na sahig. He was like a fool while he palms his face while laughing. His eyes were dimmed as he stood up and walked wobbling towards his home bar.
Kumuha siyang muli ng whisky at nagsalin sa baso. Halos matapon iyon dahil nanginginig ang kanyang kamay. Inisang tungga niya ang inumin at nagsalin muli. Hawak ang bote ay pinasadahan niya ng tingin ang buong bahay. Bawat sulok ay nagpapaalala sa kanya ng kanyang yumaong asawa. Kahit ang mabangong amoy nito ay sariwang-sariwa sa kanyang alaala.
He hates himself. He loathes his life. Kahit himalang
