Atlas intense gaze is piercing through me. Ramdam na ramdam ko iyon habang naglalakad ako papalapit sa couch na kinauupuan nito. Gayunpaman, pinilit kong lapitan ito kahit pa nanginginig ang aking mga tuhod. Maging ang aking mga paa ay pinilit ko lamang na maihakbang papunta sa kinaroroonan nito.
"In my office Mr. Ramirez," wika ko nang tuluyan akong makalapit dito.
There is a lump in my throat but I managed not to stutter. I want him to see that I can face him without any confusion. Without any emotional attachment. That I can live without him. That I can face him in restraint.
"Follow me," dagdag ko pa.
Mabilis kong tinalikuran si Atlas. Hindi ko na hinintay ang sagot nito. I abruptly continued my pace and walked straight to my office. Nakahinga kaagad ako ng maluwag nang makapas
