Warning SPG!
__Quiceleth's POV__
TINITIGAN ko ang mata niya na abala rin sa pagtitig sa akin. I've been so much comfortable with him these days that I forgot that this man can be dangerous.
"Monster, y-you're..." Pumiyok ako nang maramdaman ko ang palad niya sa aking dibdib.
What are you doing?!
I wanted to ask but I can't talk straightly. Not when he is starting to plant little kisses at my neck.
I bit my lower lip as I put my hands at his chest, wanting to push him away from me. He stopped my hands and raised it against his lips. Bumuka ang kanyang bibig at kinagat ang isa kong daliri, napaigik ako at pinilit na bawiin ang kamay kong kinagat niya.
His lips went down at my wrist and kissed my pulse there.
"It's beating...rapidly..." My hair went up when I heard that tone of his voice again. "why is it beating that way, Quiceleth?"
Napasinghap ako ng mahina nang maramdaman ang paggapang ng kanyang daliri sa aking hita. Nakakapanghina iyon lalo na at nagiiwan pa iyon ng apoy.
"C-clace, it's burning m-me..." I muttered through stained voice while my hands struggled to push him away. He was still, and unmovable, as if he is made of bricks.
"It's burning me too." He whispered against my ear. It was my sensitive part that's why instinctively backed my head away to escape his raspy breathing.
Lumamlam ang kanyang mata na tinititigan ako habang patuloy siya sa pagkagat sa braso papunta sa aking balikat. It feel like he is devouring me whole. My body heated up in a sensual way, I feel like I am having fever after every bite he gave me.
"W-why are you biting me?" I asked, clueless.
He groaned and his lips went against my neck, kissing my pulse. Then his lips went up, catching my lips with his. They are getting me dizzy as he pushed his tongue inside my mouth. Doon ko naramdaman ang kamay niya sa aking buhok at hinila ang buhok ko sanhi para ako ay mapatingala. I gasped in shock and his tongue gained more entrance.
"Mmhh..." A strngled moan came out of my mouth when I felt chest pressed deeply against my chest.
Naramdaman ko ang ngipin niya na kumakagat sa aking ibabang labi. Napapitlag ako habang ginagawa niya iyon. It's like he is so strong and I am so weak that I am letting him do these things.
He pulled away, and gave me a look I could not name. But they sure made me nervous, they were right his blue eyes are perilous.
"Ahh..." A whimper went out of my lips when I felt his fingers under my panties.
Ang daliri niya ay dinidiin ang sensitibong parte ng katawan ko habang nakasuot pa rin ang panty ko.
His finger moved up and down forming a derilious friction. It is nudging my entrance, almost breaking my folds, almost breaking something in me. I want him to stop but when I felt a sharp pleasure that his fingers making me feel, I want him to continue.
Naramdaman ko ang pagbukaka niya sa aking hita at ang patuloy na paghaplos sa akin ng kanyang daliri na natatabunan ng tela.
"W-what are you doing—"
Hindi na ako nakaangal pa nang pwersahan niya akong hinalikan sa mga labi. Kung kanina masakit na ang labi ko mula sa marahas niyang paghalik, ngayon ay parang dudugo na iyon.
I felt his fingers withdrawed from my private part. Nang akala ko ay titigil na siya ay saka ko naman naramdaman ang pagdiin ng ibabang parte ng kanyang katawan. My eyes flew open and almost gasp in between kissing him when I felt a pointed object at my folds.
Kinabahan ako sa walang dahilan. This is scaring me. I have no idea what we are doing and the immediate reaction of my body when he touched me. The pleasure I felt is like a sin that I am commiting.
That's why I suddenly punched his chest while my other hand tried to yank him away from me.
And when he finally did let go of me, he looked at me then backed away from me. Went out of the bed as if something have pierced him that he wanted to get away from me.
"F*ck..." He muttered while pulling his hair, frustration were written on his face.
Pagkatapos n'on ay bigla na lamang siya tumungo sa kabinet niya at doon ay nagsuot ng jacket. Kumuha din siya ng sapatos at binitbit iyon palabas.
Nang magkaroon na ako ng ideya kung saan siya papunta ay sinundan ko siya. Just the thought of him leaving in the middle of the night made me nervous.
"C-clace..." My voice sounded scared when I called for him.
Umalis ako sa kama at sinundan siya. Nang nasa may hagdanan na ako ay nakita kong pinipihit na niya ang seradura ng kanyang pintuan.
"W-where are you going?" Kinakabahang tanong ko sanhi upang matigil siya. Narinig ko ang pag-ungol niya na parang asar na asar.
"Where I'am going, dosen't concern you." Clacesier said dismissing me, but I am too scared to be left alone, it's rainy season.
And anytime soon rain might fall again bringing that terrifying thunder.
"B-but..." My knees trembled at the thought of him leaving me here alone.
Nakita ko ang panlalaki ng mata niya at sa reaksyong iyon, alam kong hindi siya papayag na manatili pa dito.
"I'am going to heaven, Quiceleth. And you need to let me go just this time."
I bit my lip to think of some excuse, reasonable enough to make him stay. Still, I can't think of any when I'm panicking.
"But..." Pumiyok ang boses ko. Nagbabadya na kasing tumulo ang luha sa aking mata. I want him to stay...
Nakita ko ang reaksyon ng mukha niya na parang may iniinda na sakit. O di kaya naaasar na siya sa akin at pinipigilan niya lang ang magalit sa akin.
"Don't go. Please..." My voice trembled and sounded more fragile than before.
Nang makita ko siyang tumalikod ay doon na ako kumilos. May pagmamadali sa paglalakad ko habang pumupunta sa kanya. Ayaw kong matulog ng hindi siya kasama.
Kaya kahit alam kong magagalit siya ay niyakap ko siya mula sa likod at pinigilan siya mula sa pagbubukas ng pintuan. My tears are begining to fall, but I can't ket them, it will just annoy him.
"P-please, I'am scared." Clacesier froze when I said that. Maybe he realized that he shouldn't leave me?
"Quiceleth..." I heard him said. "Stop torturing me."
"What?" Tanong ko, hindi ko kasi nakuha ang kanyang ibig sabihin.
Torture? I wasn't torturing him, why? Am I hurting him?
Nawala ako sa iniisip nang bigla niyang alisin ang pagkakahawak ng kamay ko sa kanya at sa gulat ko ay bigla niya pa akong tinulak. Para tuloy akong isang bata na ni-reject ng bata na gusto kong makalaro. I wanted to cry, I feel unprotected and rejected for no reason.
"I-I need to go, Quiceleth." His voice is husky and sounded like something had pierced him.
Nang tumalikod na siya ay nawalan na ako ng pag-asa na manatili pa siya sa tabi ko. I wanted to beg again, I tried that, bur he won't listen.
Does he even care about me? My tears finally fell from my eyes at the thought of that.
"Please...I'am scared..." I pleaded, my voice stained from my cry.
Why did my stepmother picked him go protect me?! I don't feel secured at all. I felt like I'm alone even when he is here, he won't understand me! He won't understand of the feeling like you're alone.
Alone in a dark where your fears hunts you.
"F*ck!" Narinig kong sigaw niya. Nagulat na lamang ako nang bigla niya akong hinila at kinulong sa kanyang bisig.
And there he gave me the protection and security I needed.
"Shh...don't cry—look I'am sorry—"
He pulled away, his hands reached for the tears under my eyes. And I melted by his gesture.
"I don't w-wanna f-feel alone..." I said in between tears. Gusto kong magsumbong sa kanya kung gaano ako tinatakot ng kidlat.
Kung paano ako nakakaramdam na parang nag-iisa lang ako sa mga takot ko.
"Quiceleth..." Ngayon ay nakita ko ang paglambot ng ekspresyon niya.
Again, he made me feel...not alone.
"Please...lay with me." Natigilan ulit si Clacesier sa sinabi ko.
Mali ba ang nasabi ko? Magaglit na naman ba siya sa akin? At pag magagalit siya, itutuloy niya ba ang pag-alis?
Gusto kong bawiin ang sinabi ko, basta manatili lang siya. Kahit hindi na kami magtabi, basta alam ko lang na may kasama ako sa bahay na ito ay sapat na sa akin.
Magsasalita na sana ako para pigilan siya ngunit inunahan na niya ako.
"I-I'll stay with you, I-I'll l-lay with you."
Natigilan ako sa kanyang sinabi. Suddenly, the heavy feeling inside me felt like it have been lifted. So I hugged him without thinking, maybe I was just so happy.
Hinayaan niya lang ako yakapin siya. Patuloy lang ito sa paghagod sa akin para mapakalma ako at patigilin ako sa pag-iyak.
Patuloy lang sa pagbalong ang aking luha. Not because of the fear, not because everything is frightening. It's because I'm happy.
Finally, someone else other than father and my stepmother understands me. I'm happy and I cried of the warmth he gave me.
Nang humiwalay siya sa akin ay tahimik lang siya. Maski nang abutin ng isang kamay niya ang tuhod ko at ang likod ko para buhatin ako, hindi siya nagsasalita.
Pinunasan ko ang luha na patuloy pa ring lumalandas sa aking pisngi at nagpatianod sa kanya.
He went inside his room and layed me on the bed. Tumalikod siya upang isarado ang pintuan. Inalis na niya rin ang jacket na suot at nilapag iyon sa isang lamesa.
Then he faced, stared at me while heaving multiple times as if preparing for something.
Naglakad na siya palapit sa aking kinahihigaan at dahan-dahan akong tinabihan. He dosen't look distant anymore, but a bit guarded.
"Sleep..." He say, not glancing at my direction.
Umiling ako. "I still can't sleep fast when the rain is already pouring outside." I admitted. "...when I hear thunder, it gives me a hard time going to sleep."
I heard him take in some air before talking.
"Gusto kong mag-sorry sa nagawa ko kanina. I was taking advantage of your innocence, and I'm an a**hole for doing that to you."
Kumunot ang noo ko sa kanyang sinabi. "Why do you keep on saying sorry when you always do...that?"
"I don't know either." He admitted. "...maybe it's just the right thing to do."
Tumango ako saka tumingin sa dingding sa itaas. I wanted to know what it is, whatever that he is doing to me.
"Actually, Quiceleth. I have to protect you." He said that made me creased my forehead.
"Hindi pa ba pagpoprotekta ang ginagawa mo sa akin nitong mga nakaraang araw?"
Umiling siya. "No, I wasn't serious at first. Let's just say that I am protecting you those days but..." Tumigil siya bigla na parang pinipilib kung ano ang sasabihin. "I was protecting you with my obligation as the reason. Now, I will protect you of my own will."
Naguluhan ako sa kanyang sinabi. "Anong pagkakaiba n'on?"
His hands reached for his hair and pulled at it, more like playing with it's strands.
"When it is obligation we talk about it means we talk about purely responsibility. I am in charge with your safety and protection it's because someone made me do it, I mean my mother made me do it. Therefore it is against my will, but my mother is the law so I did it anyway..."
He paused, siguro ay kumukuha pa ng bwelo upang magpatuloy. Hinintay ko naman siya at nilingon ko siya.
"I won't give you the assurance that I will also be in charge of your feelings if that was the case. So I'll have to protect you even if I hurt you emotionaly..." Nang gumalaw ang kanyang ulo upang tignan ako ay ngumiti lang siya, as if letting himself be transparent in front of me. "...so I will just protect you."
And by that I know that his speech has ended. Though it put a smile on my lips.
"Thank you..." That was all I could say.
Pinikit niya ang mata saka napailing-iling na parang hindi makapaniwala sa nagawa.
"Inaantok ka na ba?" Tanong niya bigla.
Pinakiramdaman ko ang sarili ko, ramdam ko na hindi pa bumibigat ang talukap ng aking mata kaya umiling ako sa kanya.
"What should I do to make you sleep?"
Natigilan ako sa tinanong niya. Gagawin niya ba?
"My mother always hug me when I can't asleep."
"Really?"
Nang tumango ako ay hindi na siya nagsalita at muling nilingon ang dingding sa itaas. Akala ko na hindi na niya ako papansinin pa kasi matagal siyang natahimik at nakatulala. Patuloy pa nga ito sa paghinga ng malalim.
A gasp escaped my mouth when his hands suddenly pulled me and imprisoned me in a hug. Hindi ako nakareak sa sobrang gulat, ngunit hindi na ako umangal pa. Napangiti ako sa kanyang dibdib habang nararamdaman ang init ng kanyang katawan.
"Is this enough?" He asked, voice were low.
Ngayon ay abot tainga na ang ngiti ko habang niyayakap siya pabalik. I felt him stilled, but he did not said anything.
"Just promise me that you won't bite." Sabi ko.
He shook his head. "Did you know that I found this ridiculous?!"
Hindi na ako nagsalita pa at dinama ang t***k ng kanyang puso sa aking dibdib. Kumunit lang nga ang noo ko nang mapansing malakas ang pagtibok niyon.
"Clace? Why are your heart beating so fast?"
He chuckled softly, it was like a nervous laugh to me.
"Don't mind them. I just drank too much coffee this evening."
Tumango na lamang ako at muling binalik ang pagkakasandal sa kanyang dibdib. He sure is big with my tiny hands, I might be broken before I wake up. But his hug were comforting. I know it will not break me.
"Can you sing a lullaby for me?"
He looked taken aback when I requested that.
"What?!"
Sumimangot ako. "Ginagawa din iyon ni mama habang hinahaplos ang buhok ko at niyayakap ako. Mas madali akong makakatulog niyan."
His stare were blank. "No."
"Please?" I pleaded. "For the sake of sleeping?"
He heaved a sigh. "Fine, just don't let me sing any lullaby. It sucks!"
Okay na din iyon kaysa sa hindi siya kumanta.
"Pero...anong kakantahin mo?" Tanong ko sa kanya.
Nag-isip siya siguro ay para mamili sa kanyang nalalaman. Then when he finally looked at me, it seems like he finally choosed.
"But it's different from the song back at your kingdom."
"I'm sure I will like it."
He shook his head in disbelief. Inayos niya muna ang pagkakayaka niya sa akin bago siya tumikhim.
"I give up forever to touch you,
'cause I know that I feel you somehow,
You're the closest to heaven that I'll ever be,
And I don't wanna go home right now,
All I can taste is this moment,
And all I can breathe is your life..."
The tone sure is new to me. Malayo sa mga kanta na kinalakihan ko. Though just like the lullaby, it calms my feelings. I closed my eyes and snuggled closer to him. Letting all the words of the song sink in my mind, letting myself understand the meaning of it.
"And I don't want the world to see me,
'Cause I don't think that they'll understand,
When everythings made to be broken,
I just want you to know who I am..."
I smiled when I heard that last line. Am I getting to know you now, Clacesier?
I just noticed, I didn't call him monster to time. Still, you're a monster, only a good one, I suppose.
My conciousness pulled me out and before I finally went to sleep. I felt a light kiss against my forehead.
"Sleep now, Quiceleth..." He whispered. "you won't be alone again."
NAGSISIGAW ang babaeng nangangalang Wanda Montgomery sa loob ng kanilang malawak at malaking mansion. Inis na inis siya sa nabalitaan ngayong araw.
"AKIN KA LANG ACE!" Sigaw niya na halos rinig na pati sa labas. "HINDI KA PWEDENG MAPUNTA SA IBA! HINDI! HINDI!"
"Ma'am, itigil na po ninyo iyan—"
"AHH! UMALIS KAYO SA HARAPAN KO!" Sigaw niya habang binabato ang kanyang mga kagamitan. Kahit anong makuha niya ay pinagbabato niya. Mayroon pa nga siyang binato sa gawi ng isang katulong na lumalapit sa kanya.
"HUWAG NIYO AKONG LALAPITAN! KAYA HINDI NA AKO GUSTO NI ACE DAHIL SA INYO!" She screamed again, more louder than ever. Pati ang mga bodyguards sa labas ay nag-earphone muna bago bumalik sa duty. "HINAWAAN NIYO AKO NG KAPAGITAN NIYO—" Natigilan siya sa pagsigaw dahil na paubo siya.
"Oh yan kasi, sigaw ng sigaw—"
"ANO?!"
"Wala po." Biglang natigil sa pagsasalita ang katulong nang siya naman binatuhan ng amo.
"YOU! GET OUT OF MY FACE!"
Nag-bow ang katulong at walang-lingon na umalis.
"Mabuti pa nga..." Saad pa nito habang patuloy na umaalis.
Uminom si Wanda sa basong nasa harapan niya. Hindi niya alam na isa pala iyong suka kaya naibuga niya iyon.
"What the heck?!"
"Ay sorry ma'am. Akala ko po kasi na kailangan niyo ng suka para matigil na kayo sa kakasigaw—"
Natigilan ang isa pang kawawang maid nang ibinuhos niya rito ang isang baso ng suka.
"NOW! GET OUT OF MY FACE AND GO GET A f*****g BATH!"
"Sige ma'am. Doon na ako sa jacuzzi niyo."
"ANONG SINABI—"
"Joke! Sige alis na ako." Sabi nito saka umalis na.
Naiinis na binato niya ang baso sa sahig at kinuha ang cellphone sa kanyang purse at dinial ang number ng kanyang ama.
Now, she have plan on how to kick whoever that girl beside Ace.
"Hello papa. Hindi ka pa ba nakakahanap ng bagong p*ta para dyan sa bar natin?"
"No, I haven't why? Do you know someone?"
"I might know someone who is perfect for that place, papa. I will bring the b*tch to you tomorrow night. It's a surprise!"
"Thank you Wanderfa!"
"Eww! Stop calling me by my whole first name!" Sabi niya saka ibinaba na ang tawag.
Now she have to think of a plan on how to kidnap that b*tch!
Wala siyang masyadong maisip kaya napasigaw na lamang siya sa sobrang asar.
"Guards!" Tawag niya sa mga naka-ear phone na guards sa labas. "GUARRDDDSS!"
Ngayon ay nataranta na ang ilang bodyguard at nagunahan na makalapit sa kanya.
"Ang babagal niyo! May ipapagawa pa ako sa inyo! Gusto niyong masisante?!"
"Okay lang po ma'am—"
"Ano?!" Halos umusok na ang butas ng ilong niya sa sobrang galit sa kanyang mga tauhan.
Nataranta naman ang mga bodyguard.
"Naku, ma'am huwag naman po, wala na po kaming makukuha na magandang trabaho na tulad na ito. Oh please forgive us!" Nakangiwing sabi ng isang bodyguard matigil lang ang pagsigaw ni Wanda.
"Good. Pasalamat kayo at tinanggap ko pa kayo!" Winisik nito ang buhok na punong-puno na yata ng iba't-ibang kulay.
"May silbi pa kayo sa akinq pero dahil ang babagal niyo sesesantihin ko pa rin kayo! But before that may ipapagawa muna ako sa inyo! Don't worry pwede pa kayong magsaya dahil you will still serve me only that this will be the last time! Wahaha!"
Nang umalis ang amo nila ay nagsikamot sa kanya-kanyang ulo ang mga bodyguards.
"Buti nalang ay masesesante na ako dito!" Sabi nung isang bodyguard.
"Aba'y hindi pa ako nakakasweldo dito parang bumaback out na ako. Ang ingay nung amo natin, grabe!"
"Basta pagkaalis ko dito, magpapaparty pa ako. Gusto niyo? Iimbitahan ko kayo!"
"Sige bah!"
Biglang dumating ang ilang katulong at nakisama sa pag-uusap nila.
"Paano kayo nasesante, share niyo naman at magpapasesante rin kami..."