Love and Despair

Chapter 8

Chapter 8

CONNOR ALMINDREZ

“THANK YOU for flying Flyhigh. We hope you enjoy your ride with this handsome pilot as we enjoy flying with you.”

Pagkasabi noon ay sinuot ko na ang aviator ko at bumaba na ng eroplano. Meron pa akong ilang mga nakakilala sa akin at nagpakuha ng picture and it’s always like this whenever I go.

Sometimes I regret that I agreed to model certain brands that I use often. Even though I don't model, we are also forced to do so, especially since all my cousins are also famous. Those assholes who don’t want to experience the word love after they got broken because of our grandmother.

“Sir Con, minsan naiisip ko ng magbenta ng mga picture mo. Siguro doon kami yayaman.”

“You all can flex my picture, but you can’t sell it. Mahirap na baka pagnasaan n’yo ako sa gabi,” baling ko sabay kindat sa kanila kaya napuno ng tawanan ang paligid.

I’m always mistaken for a womanizer and attention seeker because I quickly get the heart of the people around me. Many are happy about it but more often many people are also angry because there are women who think I have feelings for them. Men, on the other hand, often think that I am seducing their girl even though I am not really doing anything, I am just being friendly.

Pagkalabas ng eroplano ay isang kotse na ang naghihintay sa akin. Mukhang hindi na makapag-antay ang mahal kong Lola para lang sermonan na naman ako at bilangin ang mga mali kong nagawa. Hindi pa s’ya nadala sa nangyari kay Blue akala namin after noon ay magbabago na s’ya pero hindi pa din pala.

“Is Abuela still talking?”

Natatawang sumagot sa akin ang butler ni Lola, dahil alam naman ng lahat na kapag hindi na ito nagsalita ay pagbukas ko pa lang ng pinto may tatama ng kung ano sa akin. Kaya halos lahat kami ay ilag na pumunta ng mansyon o kaya kapag pinapatawag kami dahil siguradong mahaba-habang oras kaming magstay doon.

Hindi pa humihinto ang kotse ay nakikita ko na ang buong hold ng Almindrez na nakahilera sa path walk at naghihintay sa akin.

Ako na ang isang sa tiga pagmana na kahit isa ay walang mamanahin dahil ayokong pakasalan ang babaeng gusto n’ya. Minsan nakakapagod din talagang maging mayaman kahit ang totoo ay wala naman akong yaman.

“Tito Con-con, I miss you!”

“I miss you too, Albie!”

Binati ko lang ang mga tao sa mansyon bago dumiretso sa opisina ni Lola kung saan ito naghihintay sa akin, Hindi ko pa gaanong nabubuksan ang pinto ay tumama na ang vase na hinagis n’ya. Mabuti na lang at hindi pa ako pumapasok dahil kapag lumabas ako dito may tama ay siguradong pagpipyestahan ako ng mga loko kong pinsan.

“Hola, Abuela!”

“What do you want to do with your life, Connor James? Do you want to live poorly?”

Pinulot ko ang mga nabasag na vase at nilagay sa basurahan bago naupo sa harap ni Abuela. “Abuela, I still have a job. I can eat and paid my bills so I’m still not poor,” I shrugged making her cussed one after another.

Mas lalo lang s’yang nagalit dahil nagmamalaki daw ako para lang sa kakarampot na kinikita ko. Minsan hindi ko alam kung gaano kadami ang pera nitong Lola ko at sobrang liit ng tingin n’ya sa mga tao. Basta ang alam ko her money comes from a long blood line then her own sweat of money.

We all feel so poor when the topic is our Abuela’s wealth that she always slaps us.

“Are you still running after that woman again?”

Natigilan ako sa sinabi ni Abuela dahil alam kung kapag nagtanong s’ya ay may ideya na s’ya at hinihintay na lang na umamin ako. “Yeah, hindi naman ako tumigil sa paghahanap sa kanya. Mula noon hanggang ngayon I am still hoping that I would find her.” Sagot ko na halos pigilan ko pa ang paghinga ko dahil sa kabang may vase na namang tatama sa akin.

Mula nang malaman n’ya at ipakilala ko si Aki sa pamilya ay wala na s’yang ginawa kung hindi pagsalitaan ng masama at siraan si Aki sa akin. Masakit sa akin na ang kaisa-isang tao na s’yang dahilan kung bakit ako nabubuhay ngayon sa mundo ay s’ya ring pipigil sa aking maging masaya.

“I just want you all to be happy. Bakit ba hindi n’yo maintindihang lahat ‘yon?”

Mapait akong napagiti nang marinig ang mahihinang hikbi ni Abuela. “We are happy, Abuela. Not until you messed up our life,” saad ko sa malungkot na tono bago tumayo at walang lingon na lumabas ng opisina ni Abuela.

Despite the fact that I am an orphan, I adore the family Abuela has given me. Abuela taught me that even after being in the dark, I can still live and have a happy life. And I'll be eternally grateful for that, but it doesn't mean I'll give up my happiness just because she asks.

“Titingnan mo na lang ba?”

“Tsk! Shut up! Just go home, Blue!”

Mas lalong kumunot ang noo ko nang marinig ang malakas na tawa ni Ric na nakaupo sa kabilang couch na nasa harap ko. “You can’t take what’s yours if you just keep on eying her,” Ric commented, making me scowled at him.

Hindi ko alam kung paano nalaman ng mga ito na nandito ako ngayon. Iniiwasan ko nga na malaman nila na nahanap ko na si Aki pero sadyang malakas ang mga radar ng mga loko-loko. Ngayon inuulan tuloy ako ng mga pang-aasar nila sa akin.

Isang linggo na rin yata ang nakalipas mula nang lumabas si Aki sa ospital at kahit minsan ay hindi pa ako nakalapit sa kanya. Madalas ko lang s’yang panoorin mula sa malayo dahil ang sabi ni Lori ay mainit ang ulo nito sa akin ngayon. Mula daw kasi ng mangyari ang pagdalaw ko sa ospital ay lagi na s’yang sinisirmunan ng kapatid n’ya.

I know her family hates me for what I did to Aki and I also hate myself for hurting her and her family.

Kinawayan ko ang isang waiter at inutusan itong dalhan ng inumin ang mesa kung nasaan si Lori at ilang kaibigan nito. “Don’t you think it’s better to give that derink personally?” kunot noo kong nilingon si Blue dahil hindi ko maintindihan ang sinasabi n’ya.

“Kuya Con, sa itsura ni Kira mo ay hindi malalayong maya-maya ay pinupotakte na ‘yan ng mga lalaki sa paligid n’ya,” sabat ni Theo na abala sa babaeng kausap n’ya.

Muli kong nilingon si Aki na ngayon ay masayang nakikipagkwentuhan sa mga kasama n’ya sa mesa. Isa rin talaga sa mga rason kaya hindi ko maalis ang mata ko sa kanya ay dahil sa suot n’ya ngayon na kaunti na lang ay makikita na ang mga panloob n’ya.

When I first saw her entering the club it makes me want to run after her and wrap her with anything that could cover her almost naked body. But I know I am not in the position to do that so maybe I’ll restrain myself and watch her from afar.

Aki is wearing a red satin sleeveless dress. I thought it was just a simple dress but when she stand and turn around my jaw almost fell when I saw her bare back.

This girl is really gonna be the death of me one of these days.

“Hayaan mo s’yang mamatay sa selos. Ang importante binalaan na natin s’ya,” sabat pa ni Gab na abala sa babaeng halos kumandong na sa kanya.

“Fvck you all!” I snorted, before standing up and following Aki.

Palapit na ako kay Aki ng isang likod ang humarang sa sinusundan ko. At naikuyom ko na lang ang mga kamao ko nang makitang ang katrabaho n’yang si Pete ang humawak sa bewang n’ya bago s’ya sinabayan sa paglalakad.

I feel like I can’t breathe right now watching other men holding Aki as if like they own her. It was supposed to be me. I should be the one holding her not other men.

“Oh, anong nangyari? Why did you come back?” salubong sa akin ni Gio.

Ngunit imbes na sagutin s’ya ay napasimangot na lang ako at nilagpasan s’ya. Nang bumalik ako sa mesa naming magpipinsan ay pare-pareho lang silang lahat ng itinanong sa akin. Hindi ko alam kung naiinis ako dahil sa paulit-ulit na tanong o dahil sa lalaking nakikita kong nakatayo sa tabi ng babaeng hindi ko malapitan.

Sa inis ko ay sunod-sunod ko na lang tinungga ang whiskey na nasa harap ko. Matapang naman ito pero parang wala naman akong nalalasahang pait at anghang.

“Kung magpakalasing ka parang ang bitter mo. Bigo ka bro?”

Itinaas ko ang gitnang daliri ko kay Ric. “Leave me alone, assholes!” I hissed but they just laugh at me.

“Do something. Wag kang magselos mag-isa hindi ‘yan masaya,” dagdag pa ni Blue sa pang-aasar sa akin.

“Namu!”

“Noon ang lakas mong mang-asar sa akin. Ngayon para kang bata na sinisilihan dahil lang nagseselos ka sa lalaking kasama ni Kira? Do something, don’t just watch her slip away from you just because you are afraid of might happen.”

Naipiling ko ang ulo ko bago muling tinungga ang alak sa baso ko at diretsong tumayo. Habang naglalakad papalayo sa lamesa kung nasaan ang mga pinsan ko ay naririnig ko pa ang malakas na tawanan at pang-aasar nila sa akin.

Tama si Blue I need to do something. I need to be the Connor she hates for me to get what I want. If I am always hesitant about how he feels for me I can’t really get close to her as Blue says.

Hinahanap ng mata ko si Aki nang tumayo ako dahil wala s’ya sa mesa nila. Mabuti na lang at matalas ang mata nitong si Gio at nakita n’ya daw paakyat si Aki kaya mabilis din akong umakyat at naabutan ko nga si Aki na tahimik na nakatayo sa veranda. Kahit nakatalikod ito ay kilalang-kilala ko ang likod n’ya dahil sa ilang taon ko ba naman itong pinapanood lang sa malayo.

Mabilis ang mga hakbang ko palapit kay Aki kaya dinig na dinig nito ang mga yabag ko. At nang humarap s’ya sa akin ay nakahanda na ang isang ngiti na mabilis na nawala sa mga labi n’ya dahil ibig sabihin hindi ito para sa akin.

On the other hand, something stings inside me because of that thought.

“Connor…”

Aki just whispered my name but I could hear and I could feel pain in her voice. I don't know but there's something inside me that stings at the thought that she doesn't seem to have a happy memory of me. And maybe seeing me really disgust her cuz I’ve always been a reminder of her pain.

“Anong ginagawa mo dito?” tanong n’ya matapos ang pagkabigla nang makita ako.

“I'm looking for you.”

Ang gulat sa mukha n’ya kanina ay napalitan pagkunot ng noo at bahagyang pag-atras nang humakbang ako palapit sa akin.

No words, just a reaction that is full of disgust is all written on her face, and it irritates me more.

At kasabay nang paghakbang n’ya palagpas sa akin ay mabilis akong humakbang palapit sa kanya at mabilis na ipininid sa pader na nasa likod n’ya. “A–anong ginagawa mo?” Nang tingnan ko s’ya ay saglit akong natigilan ng makita ko ang bakas ng takot at pagkabigla n’ya sa ginawa ko.

“Claiming what is mine,” I whisper before claiming her lips.

It was supposed to be a peck just to startle her, but the moment my lips touches hers I lost it. I lost every sanity I have and get drowned in the kisses I had always longed for since the day I get separated from Aki.

These feelings always make me feel alive and normal. The feeling I got crazy about and started to crave for more even though I knew I was hurting her.

Love isn’t always about being happy, it's what makes us alive and safe at the moment.