KRISTINE’s POV
Tahimik lang si Charles habang nagmamaneho pauwi habang ako ay patuloy pa rin ang tahimik na pag-iyak. Hanggang makarating kami sa bahay ay hindi kami nag-iimikan at ito ang lalo pang nagdudulot ng kirot sa kaibuturan ng puso ko. Dumiretso kami sa kuwarto at nakatitig lang siya sa akin. May bumangong kaba sa dibdib ko sa uri ng pagkakatitig niya sa akin. Lumapit siya sa akin hanggang ilang pulgada na lamang ang pagitan namin sa isa’t isa. Halos maramdaman ko na ang init na nagmumula sa katawan niya. Pigil na pigil ko ang sarili kong tawirin ang pagitan namin at yakapin siya. Sa totoo lang miss na miss ko na siya kaya ilang beses akong kumurap para pigilan ang mga luhang nagbabantang lumandas mula sa aking mga mata. Halos mamanhid na ang buong katawan ko sa hapding dinaranas
