Curse of Fate

Chapter 25

(Xion's POV)

"Rain? Will you be the mother of my kids?" Ethan ask.

Agad kaming napalingon ni Rain saka ako natawa dahil sa kalokohan ni Ethan, napatulala lang naman si Rain doon habang tuwang-tuwa ang kambal na nakatayo sa tabi ng Daddy nila.

"Ang bilis naman, walanghiya ka talaga," reak ko saka ako napa-cross arm.

Natawa lang naman si Ethan dahil sa sinabi ko.

“I need you Rain, be the mother of my kids and let's give them siblings soon. Kaya mo ba na mahalin ako kasama nila?” Ethan said again.

Agad na nagkatawanan ang mga kasunod niya kaya lalo lang din akong natawa sa kalokohan niya.

"Alam mo soon to be Mommy, Daddy tell us that he really loves you so matagal na. So be our Mommy na para naman happy na ang lahat," pagbubuking ni Rya sa Daddy niya.

Agad namang natawa si Ethan dahil doon habang natatawa lang si Rain sa kanila pero umiiyak siya, she loves them. It doesnt matter for her kahit na anak siya ni Grace, mahal niya ang kambal, dahil mahal niya si Grace at kasamahan namin siya.

"Payag kayo na maging mommy ako?" Rain ask the twins.

"Oo naman mommy Rain, mommy Grace leave us but it doesn't mean that she'll never be our mother anymore. She's still our mother and I know she will understand if we will have another mother," Rage answered her.

"Mahal na mahal ko rin ang Daddy niyo, mahal ko kayo. Masaya ako na tanggap niyo ako, napakasaya ko," Rain cried also.

"Dad the feeling is mutual, Its kasal na!" agad na hiyaw ni Rya saka siya agad na tumakbo palapit kay Rain.

She hug her so Rage do the same and Ethan hug them kaya ngumiti na lang din ako saka ako nagsimulang maglakad palayo. Now, its a happy ending.

"Xion? Empress? Salamat!"

Muli kong nilingon ang pamilya ni Ethan dahil sa sinabi nila saka ako ngumiti, lumakad na lang din ako palayo sa kanila para makaalis na. Sinenyasan ko na rin ang mga nanonood sa kanila na umalis na saka ako nagpaalam sa kanila. Nagpaalam na rin naman agad ang goddesses sa kanila saka sila sumunod sa akin, halos kasunod ko lang din silang dumating sa mansion.

"Grabe father na pala talaga si Ethan!" dinig kong tuwang-tuwang sabi ni Rox habang naglalakad sila sa likuran ko.

"Yeah right, nakakakilig ang love story nila!" tuwang-tuwa ring sabi ni Shinix.

"Grabe akalain mo ‘yon, kunyari pa ang gurang na ‘yon eh. Gusto naman pala talaga niya si Rain," Erin also said.

"Pumoporeber na ang King Ethan natin, pano kaya ‘yong tatlo pa?" Unix also said.

"Grabe alam niyo kahit wala na si Grace pakiramdam ko nandyan pa rin siya," Dane also said.

Naupo na lang ako sa single couch sa sala at hindi ko na sila pinansin, I just get my phone and dialled Shonen’s number habang patuloy ang paguusap ng goddesses na umupo rin sa sala kasama ko. Tahimik naman ang iba naming kasama na nakikinig lang din sa kanila.

"Hindi lang din ako makapaniwala na kahit na wala na siya ay may iniwan naman siya kay Ethan, pati na rin sa atin at ‘yon ay ang kambal," Nerix also said.

She’s right. She gave them to us, kaya hindi ako papayag na mapahamak sila.

"Akalain mo nga naman ano, ang isip bata na King ay tatay na pala," Gail also said.

"Sana naman abay ako sa kasal nila ni Rain," Oxy said na dahilan para matawa agad ang mga kausap niya.

"Ako rin," sabay-sabay nilang sabi saka sila nagtawanan sakto namang sinagot na ni Shonen ang tawag ko.

“Neo-chan? Are you okay? Okay ba ang twins?” he ask kaya agad akong napabuntunghininga.

“Yeah, I’m okay Shonen. Okay lang din ang kambal, alam na nila ang totoo. Sinabi ko na sa kanila ang lahat after I killed Boa, alam mo ba Ethan proposed to Rain already. Tanggap siya ng kambal, nasabi ko na ang lahat Shonen, we can breathe now, baka pwede na. Baka pwede na tayong lumaya sa sakit ngayon, Kris …”

Hindi ko na napigilan na mapa-iyak ng malakas habang naririnig ko rin ang malakas niyang pag-iyak. This time I broke down and I cried so hard at wala akong pakialam sa mga matang alam kong nakatutok sa akin.

“Yes Neo-chan, we can be at ease now. Pwede na natin siyang pakawalan ng tuluyan, ang importante masaya na ang mga kapatid natin,” Shonen said to me.

Hindi na ako nakasagot pero tumango lang ako kahit na alam kong hindi naman niya ako nakikita, umiyak lang ako ng walang tigil ang he cried like me too.

“Maybe, it's better of this way, maybe Ethan is really meant for Rain, I’m fine now. At least they are happy, tama ka, at least masaya na sila, now all we need to do is heal,” I said again.

Shonen ended the call and I just cried so hard dahil alam kong umiiyak pa rin siya, I just cried and cried at wala akong pakialam kahit pa makita nila ako but I needed to do this. I needed to let it out now.

"Xion?" mayamaya ay tawag sa akin ni Ouji.

"Don't mind me, I'm just happy that finally naiganti ko na si Grace at nalaman na ni Ethan na anak niya iyong dalawa. Okay na ako, makakalimutan ko na rin ‘yong galit. Magiging okay rin ako, okay lang," I just said.

"Sorry! Xion, sorry!" Rox and Dane said to me.

Agad din nila akong niyakap habang umiiyak din sila.

"Wala kayong dapat ihingi ng sorry sa akin," I said to them.

"Basta sorry, alam namin na dahil sa amin kaya nagtiis ka ng ilang taon. Kahit hindi mo sabihin alam namin na kami ang dahilan," Dane said again.

"Araw-araw niyo rin naman akong pinagtitiisan hindi ba? Ilang taon na tayong magkakasama, nagsawa ba kayong intindihin ako sa mga panahon na iyon? Hindi, kaya ganon din ako kahit na hindi ko kayo maintindihan," I answered.

Natawa lang naman sila at niyakap na rin kami ng iba pang goddesses.

"Patay na ba ako? Umayos nga kayo! Bakit ba nagiiyakan din kayo?" I ask them.

"Tama na nga kayo nakakahawa, ano ba?" ate Selene also said.

Natawa na lang din naman kami sa kanila.

"Tama na yan, tapos na yan okay?!" Shin said also.

Tumahimik na lang din ako at hindi na nagsalita habang nakayakap lang din ako sa dalawa habang yakap din kami ng goddesses. Tama sila, tapos na iyon. Panibagong yugto naman na ang kaylangan kong kaharapin.

------------------------------------------

Ano kaya ‘yon? Napabangon ako, at agad akong bumaba sa kama ko. Agad ko ring inayos ang sarili ko para hanapin kung saan nanggagaling ang tunog na iyon. Ang aga pa, sino kayang nagpatugtog noon? At talagang malapit pa sa kwarto ko ang tugtog ha? Inaantok pa ako, napuyat ako kagabi pero pamilyar talaga sa akin ang kantang ‘yon. Lumabas ako ng kwarto at sinundan ang tunog, hindi naman nagtagal ay agad ko ring nakita ang tumutugtog kaya sumandal na lang ako sa may poste na malapit sa mini salas ng makita ko kung sino siya. He's holding a guitar while sitting on the couch.

Ano kayang kanta ang tinutugtog niya? bakit parang ang sarap pakinggan? Napangiti na lang ako dahil kay Ouji magaling din talagang kumanta ang mokong na to, bihira lang talaga niyang gawin. Hindi siya tulad ni Unix at Axel pero kapag kumanta siya you'll find yourself listening, kahit busy ka, o kaya naman ay tulog ka kagaya ko, o kaya naman ay naglalakad ka, o ako lang talaga ang ganoon sa kanya.

Sa totoo lang ay nakaka-miss rin siya. Nakaka-miss sila, simula ng umalis kami ay hindi ko pa sila nakakausap hanggang sa maka-uwi na lang kami, wrong timing din kasi ang Boa na ‘yon eh. But at least I have something that I already accomplished. Kahit na kababalik ko pa lang, napangiti na lang ako sa kanya ng napansin kong napalingon siya sa akin, nakakahiya nakita niya ako.

"Don't mind me," I just said.

Nginitian niya ako saka niya tinapik ang upuan na katabi niya.

"Sit here, ikaw talaga ang ginigising ko at wala ng iba," he said.

Naupo na lang din ako sa tabi niya and then he continue singing for me. Bullshit, huwag kang marupok Xion. Siguradong ikukulong ka lang niya rito sa mansion.

Ang ganda ng kanta pati ang boses niya ay nakakadala. s**t! Nakakahiya, pakiramdam ko ay kinikilig ako, I knew I am blushing. Napabuntunghininga naman ako saka ako agad na napaiwas ng tingin, dahil nakatitig lang siya sa akin habang kumakanta. Nakakahiya talaga, agad akong napayuko sa balikat niya and he just chuckle at me.

"Why? Don't cry come on!" he said to me saka siya muling natawa.

Hindi pala nakaligtas sa mga mata niya ang nagbabadya kong luha, nakakainis talaga. Hindi na siya nagsalita pero itinuloy niya lang din ang pagtugtog niya. Gusto ko rin na forever na ‘to, gusto ko forever na tayo Ouji. Kung hindi totoo yang lintik na yan gusto ko tayo na lang ang magpatunay na totoo ‘yon.

Mahal na Mahal kita, at isipin ko pa lang na mawawala ka sa akin sa gitna ng lahat ng to ayoko ng tumuloy, gusto ko dito na lang tayo pero hindi pwede. Kaylangan nating tumuloy, natatakot akong humakbang Ouji, but I am also scared of the fact that I might lose you so let me, let me walk with you.

"Kinanta ko yan hindi para paiyakin ka. Kinanta ko yan para sabihin sa’yo na kahit anong mangyari sa’yo lang ako, Xion. At kahit saan tayo makarating, kahit pa mamatay ako ay sa’yo lang ako," he said after he sing.

Napatunghay lang din naman ako saka ako napatingin sa kanya and he just smile at me.

"Forever na to, so let me walk with you. Let’s walk together, Ouji. Walang iwanan," I said to him.

He nods saka niya ako niyakap so I hug him back, let me walk with you Ouji, and let's face the world right here, right now. Gusto ko ikaw na ang makasama ko habang buhay Ouji, siguro hindi pa ngayon. Siguro matagal pa bago mangyari 'yon pero aasa ako at maghihintay. Alam ko magagawa natin 'yon, alam ko rin na mangyayari 'yon. Sisiguruhin ko na mangyayari 'yon kapag pwede na at handa na tayong dalawa. Kapag nagawa na natin ang mga dapat nating gawin alam ko na tao pa rin ang para sa isat-isa.

(Dane's POV)

Shit! Ang sweet naman ng dalawang ito, tili ako ng tili na walang boses para hindi nila marinig habang palihim namin silang pinanonood. Nagising din kasi ako dahil sa tugtog at naabutan ko lang din sila dito, kaya nakisali na lang din ako. Napatigil ako sa pagtili ng walang boses ng sapukin ako ni Shinix pero alam ko na lahat kami ay kinikilig sa kanila. Hindi na namin sila inabala at pinanood pa, niyaya na rin kami kaagad ni Shin na bumaba na sa ground floor kaya sumunod na lang din kami kaagad. Talaga namang nakakakilig ang dalawang ‘yon.

"Ano? talo kayo ni Ouji ano?” pang-aasar ko sa mga kasama namin na tinawanan lang din naman nila.

"Anong title ng kanta na ‘yon? Ouji must sing in my wedding," Shin ask na lalo naming ikinatawa.

Agad din naming sinubukang i-search ang title ng kanta na kinanta ni Ouji.

"Goodluck na lang din sa’yo kapag napapayag mo ang kapatid mo na kumanta sa kasal mo," Unix answered na ikinatawa lalo namin.

"Jongina, title pa lang forever na," I also said.

"Hayaan niyo na yang dalawa okay?" Kei said to us.

Dahil doon ay natahimik na lang din kami, sabay-sabay din kaming dumiretso sa kusina para mag-almusal. Sa totoo lang habang nakatingin ako sa kanila ay napapaisip din ako, forever? Totoo ba yang lintik na yan? Para kasing hindi naman, sa pagkain lang yata may forever. Bitter na naman yata ako, nakakainggit lang kasi pero joke lang ‘yon. Hindi lang ako makapaniwala na ‘yong isa sa mga bunso namin ay luma-love life na.