CHAPTER 8: Mga Hangganang Hindi Dapat Tawirin
1382 Words
Nagising ako sa tunog ng katahimikan.
Hindi ito ang ordinaryong katahimikan ng umaga, hindi ito payapa, mabigat ito, parang babala.
Ang silid na ibinigay sa akin ay mas malaki kaysa sa buong apartment na tinirhan ko noon, malinis, malamig at walang personal na gamit, maliban sa mga damit na hindi ko binili pero eksaktong kasya sa akin, parang matagal na akong pinaghandaan.
Tumayo ako mula sa kama, dahan-dahan, parang may takot na baka may maling galaw akong magawa.
Sa mansion na ito, bawat kilos ay may kapalit.
Paglabas ko ng kwarto, dalawang lalaki ang agad tumayo mula sa kinatatayuan nila sa hallway.
“Good morning, Miss,” sabay nilang bati.
Hindi ako sanay sa ganito.
Tumango lang ako, pilit pinipigilan ang kaba sa dibdib ko.
Isa sa kanila ang nagsalita. “Hinihintay na po kayo ni Mr. Montenegro.”
Siyempre.
Lagi siyang naghihintay.
Ang dining room ay tahimik, mahaba ang mesa, isang upuan lang ang may nakaupo.
Si Mr. Montenegro.
Naka-itim siya, tulad ng lagi, walang alahas, walang labis, pero sapat ang presensya niya para mapuno ang buong silid.
“Umupo ka,” sabi niya, hindi tumitingin.
Umupo ako sa kabilang panig ng mesa, ramdam ko ang distansya nya pisikal man, pero mas higit ang emosyonal.
“May itinuro na ba sa’yo tungkol sa bahay?” tanong niya.
“Wala pa,” sagot ko.
“Tama,” sabi niya. “Ako ang magtuturo.”
Inangat niya ang tingin niya sa akin.
“Unang hangganan,” sabi niya. “Hindi ka gagala nang mag-isa.”
“Hindi kahit sa hardin?”
“Lalo na sa hardin.”
Nanlalamig ang tono niya.
“Ang mansion na ito ay hindi basta bahay, ito ay teritoryo, at may mga mata rito na hindi akin.”
Nilunok ko ang laway ko. “May iba ka pang kaaway… sa loob?”
“Lahat ay posibleng kaaway,” sagot niya. “Hanggang mapatunayan ang kabaliktaran.”
Tumango ako.
“Pangalawa,” patuloy niya. “Hindi ka magtatanong sa mga tauhan ko tungkol sa negosyo ko.”
“Hindi ko balak...”
“Hindi dahil ayaw mo,” putol niya. “Kundi dahil hindi ka mabubuhay kapag ginawa mo.”
Nanahimik ako.
“Pangatlo,” sabi niya, bahagyang yumuko sa mesa, “hindi ka lalapit sa akin nang walang pahintulot.”
Napatingin ako sa kanya. “Kahit...”
“Kahit ano,” mariin niyang sagot. “Ikaw ang nasa ilalim ng proteksyon ko, hindi kabaliktaran.”
Tahimik akong tumango.
“May tanong ka ba?” tanong niya.
Marami.
Pero pinili kong isa lang.
“May hangganan ba… sa pagitan natin?”
Isang segundo.
Dalawa.
Tatlo.
Ngumiti siya, isang ngiting walang init.
“Mayroon,” sagot niya. “At iyon ang dahilan kung bakit ka ligtas.”
Hindi ko alam kung dapat ba akong gumaan ang pakiramdam… o mas matakot.
Matapos ang almusal, sinamahan niya ako sa isang silid sa silangang bahagi ng mansion.
Isang training room.
Walang salamin. Walang bintana. Puro bakal at kahoy.
“Hindi kita gagawing mandirigma,” sabi niya. “Pero kailangan mong matutong tumayo.”
“Tumayo saan?” tanong ko.
“Sa tabi ko,” sagot niya.
Lumapit siya, inilapag ang isang folder sa mesa.
“Lahat ng makakaharap mo,” sabi niya, “ay susubukan kang basahin. Ang galaw mo, ang boses mo, ang takot mo.”
Binuksan niya ang folder, mga larawan ng iba’t ibang tao, mga lalaki, mga babae, mga mukha na mukhang may kapangyarihan.
“Kung mahuli nila ang takot mo,” dagdag niya, “gagamitin nila iyon laban sa akin.”
“Bakit sa’yo?” tanong ko.
“Dahil ikaw ang pinakamadaling paraan para masaktan ako,” sagot niya.
Hindi ko alam kung alin ang mas mabigat, ang responsibilidad o ang katotohanang iyon.
“Simulan natin,” sabi niya.
Lumipas ang oras sa pagtuturo.
Paano umupo nang may kumpiyansa.
Paano tumingin sa mata nang hindi hamon, pero hindi rin sunod.
Paano ngumiti nang hindi totoo.
“Ang ngiti,” sabi niya, “ay sandata, hindi palamuti.”
Sinubukan kong ulitin ang itinuro niya.
“Hindi,” sabi niya agad. “Masyadong totoo.”
Inulit ko.
“Mas mabuti,” sabi niya. “Pero masyadong mabait.”
Pangatlo.
Tumango siya. “Iyan.”
“Parang nagsisinungaling ako,” sabi ko.
“Dahil nagsisinungaling ka,” sagot niya. “At mabubuhay ka dahil doon.”
Tumigil siya sa harap ko.
“May isang hangganan na hindi mo dapat tawirin,” dagdag niya, mas mababa ang boses. “At iyon ay ang pag-aakalang may karapatan kang baguhin ang mundo ko.”
“Hindi ko gustong baguhin,” sagot ko.
“Lahat ng pumapasok dito,” sabi niya, “gusto.”
Tinitigan niya ako, parang sinusukat kung kabilang ako roon.
“Ako lang ang puwedeng lumabag sa sarili kong mga patakaran,” sabi niya.
“At ikaw?” tanong ko.
Bahagyang ngumiti siya.
“Ikaw ang patunay kung gagana ang mga ito.” Nanatili akong nakatayo sa gitna ng training room matapos niyang sabihin iyon.
Ikaw ang patunay kung gagana ang mga ito.
Parang mas mabigat pa iyon kaysa sa mismong mga utos niya.
“Paano kung magkamali ako?” tanong ko, halos pabulong. “Paano kung may masabi akong mali?”
Hindi siya agad sumagot. Lumakad siya palayo, saka huminto sa tabi ng pader.
“Lahat ay nagkakamali,” sabi niya. “Ang kaibahan, ang iba ay binibigyan ng pangalawang pagkakataon.”
Lumingon siya sa akin.
“Ang mga nasa paligid ko, bihira.”
Nanlamig ang batok ko.
“Hindi kita tinuruan para maging perpekto,” dagdag niya. “Tinuruan kita para mabuhay.”
Lumapit siya muli at inikot ang mesa, huminto sa tapat ko.
“Kapag nasa harap ka ng ibang tao,” sabi niya, “hindi mo sila titingnan bilang kaibigan. Hindi rin kaaway.”
“Kung hindi?” tanong ko.
“Bilang panganib,” sagot niya agad.
May kinuha siyang baso ng tubig at inabot sa akin.
“Inumin mo.”
Kinuha ko ito, pero hindi agad uminom.
“Isa pang hangganan,” sabi niya, nakatitig sa kamay ko. “Hindi ka tatanggi kapag may iniabot ako sa’yo. Sa mata ng iba, ang pagtanggi ay kahinaan.”
Uminom ako kahit hindi ako uhaw.
“Magaling,” sabi niya.
Hindi ko alam kung bakit, pero ang simpleng salitang iyon ay mas nakakabigat kaysa papuri.
Lumapit siya nang bahagya, sapat para maramdaman kong muli ang presensya niya—hindi pisikal, kundi dominante.
“May mga babae na pumasok sa mundong ito bago ka,” sabi niya. “Karamihan ay umalis na. Ang ilan… hindi na.”
“Bakit mo ako pinili?” tanong ko, hindi ko napigilan.
Tumahimik siya.
Matagal.
Akala ko hindi na siya sasagot.
“Dahil hindi ka humiling,” sagot niya sa wakas. “Hindi ka nagmakaawa. At hindi ka sumubok na manipulahin ako.”
Napakurap ako.
“Ang mga ganitong tao,” dagdag niya, “ay mas mapanganib kaysa sa mga sakim.”
May kakaibang bigat sa dibdib ko.
“Pero huwag kang magkamali,” sabi niya, malamig na muli ang boses. “Hindi ibig sabihin noon na may espesyal kang lugar.”
Tumalikod siya.
“Ang espesyal na lugar sa mundong ito,” dagdag niya, “ay ang unang target.”
Tumahimik ako.
Sa sandaling iyon, mas malinaw ko pang naintindihan, hindi ito kwento ng proteksyon.
Ito ay kwento ng pagsubok at bawat araw na mananatili ako rito…
ay isang pagsusulit na maaaring ikamatay ko.
Pagkatapos ng training, inihatid niya ako pabalik sa hallway.
Bago siya tumalikod, huminto siya.
“May isa pa,” sabi niya.
“Tungkol saan?”
“Tungkol sa damdamin,” sagot niya.
Tumigil ang puso ko.
“Hindi mo ako mamahalin,” mariin niyang sabi. “Hindi mo ako kaawaan, hindi mo ako ililigtas.”
Hindi ako agad nakasagot.
“At ikaw?” tanong ko.
Tumitig siya sa akin ng diretso, walang pagtatago.
“Hindi rin,” sagot niya. “Dahil kapag tumawid tayo roon…”
Humakbang siya palapit, sapat na lapit para maramdaman ko ang init niya.
“…pareho tayong mawawala.”
Pagkatapos noon, tumalikod siya at naglakad palayo.
Iniwan akong mag-isa sa pasilyo.
Sa isang mundong may malinaw na mga hangganan at alam kong balang araw, may lalabag sa mga ito.
At kapag nangyari iyon…
Hindi lang puso ang masasaktan.
- Writer
