Ang bilis lumipas ng panahon. May kalakihan na ang tiyan ko ngayon. Sabi ni mama habang hindi pa ako nanganganak ay kausapin ko iyong mga taong may galit ako at iyong mga taong galit sa ‘kin. Sa tingin ko nga ay tama siya. Baka ito na ang pagkakataong ituwid na ang lahat ng mga pangyayari. Gusto kong maramdaman ang kaginhawaan. Gusto ko ng peace of mind.
Sa katunayan nga ay nandito ako sa isang psychiatric facility para makipag-usap kay Sumner. Nakaupo lang ako sa bakanteng table at hinihintay siya. Ilang sandali nga lang ay naaninag ko siya sa hindi kalayuan. Pumayat siya pero hindi naman masiyado. Nakasuot siya ng puting gown at kahit papaano ay ibang-iba itong nakikita ko kaysa noon. Umupo siya sa harap ko at ngumiti.
“Daisy,” aniya. Nginitian ko rin siya nang tipid pabalik.
“Kumus
