Uncle Art ( SPG) TAGALOG

Chapter 5

Nicole's POV

"What?! President siya ng school na 'to?!" bulong ko sa aking sarili, hindi pa rin makapaniwala habang nakatitig sa unahan.

"O to the M to the G! My gosh, beshy, nakaka-w3t naman ang kapogian ng Uncle mo!" bulong din sa akin ni Beatrice habang kinikilig at pasimpleng sumusulyap kay Uncle Art.

"Shhh! Manahimik ka nga, baka marinig tayo," saway ko sa kanya.

Eksakto namang lumapit sa amin si Enzo na may salubong ding kilay. "Babe, bakit ba palagi na lang sumusulpot 'yang Uncle mo? Feeling ko stalker mo 'yan, eh. Panira ng moment," nakasimangot na reklamo niya. Hindi ko na lang siya sinagot.

Gumawi ang paningin ko kay Uncle Art. Nakatingin pala siya sa akin, mariin ang salubong ng kanyang mga kilay habang pormal na kinakausap ng Principal. Dahil doon, mabilis kaming nagsipagbalikan sa kani-kanilang klase dahil huling subject na rin naman bago ang uwian.

Ngunit sa kalagitnaan ng lecture, biglang kumatok at pumasok ang isa sa mga staff ng faculty. "Excuse me po, Ma'am. Pinapatawag po ni President Mendez si Miss Valdez sa office niya ngayon."

"Ako po?" awtomatiko kong turo sa sarili.

"Angela Nicole Valdez daw po," paglilinaw ng staff.

"Okay, Miss Valdez, you may go. Matatapos na rin naman ang klase ko," sabi ng teacher namin.

"Okay po, Ma'am. Salamat po." Nagpaalam na ako sa kanila at kabado akong naglakad patungo sa tapat ng opisina ng President.

Isang napakalalim na buntong-hininga muna ang pinakawalan ko bago dahan-dahang kumatok ng tatlong beses.

"Come in," sagot ng isang pamilyar na baritonong boses mula sa loob.

Pagkapasok ko ay nakita ko siyang seryosong nakaupo sa kanyang swivel chair, nakaharap sa laptop. Doon ko malinaw na nabasa ang plakang nakalagay sa ibabaw ng kanyang mesa: President Arturo Simon Mendez Jr. Sa tinagal-tagal ko rito sa unibersidad, bakit hindi ko man lang nalamang siya pala ang nagmamay-ari o namamahala rito? Habang tulala ako sa kawalan ay bigla siyang tumikhim.

"You can ask me directly instead of just staring at my nameplate," sabi niya nang hindi man lang inaalis ang tingin sa laptop.

Dahil sa matinding kuryosidad, hindi ko na napigilan ang sarili ko. "Uncle Art, kailan pa po kayo naging President dito sa school?" nakakunot-noong tanong ko sabay upo sa upuan sa tapat niya, dahil mukhang wala naman siyang balak na alukin akong maupo.

"Kailan nga ba?" Ipinatong niya ang kanyang mga daliri sa kanyang baba at nagkunwaring nag-iisip. "Last week lang."

Hindi na ako nag-usisa pa tungkol doon. Ang mas mahalagang concern ko ay kung bakit niya ako ipinatawag. "Bakit niyo po ako pinatawag, Uncle?"

Tumigil siya sa kanyang ginagawa at tuluyang tumingin sa akin. Tumayo siya, lumabas mula sa likod ng mesa, at lumapit sa gawi ko. Nanatili siyang nakatayo sa harap ko habang pinagmamasdan ako mula ulo hanggang paa gamit ang kanyang mapanuring mga mata.

"Don't you know that it was your father's strict reminder that you shouldn't get into any romantic relationships yet?" seryoso niyang saad.

"Hindi naman po ako nakikipag-boyfriend, Uncle. Nag-dedicate lang naman po siya ng kanta sa akin," pagpapaliwanag ko.

Wala naman akong natatandaan na binalaan ako nina Papa at Mama na huwag magka-boyfriend, lalo na kung si Enzo ang pag-uusapan. Alam kong gusto rin nila si Enzo para sa akin noong bata pa kami, kaya hindi ko maintindihan kung saan nanggagaling ang mga sinasabi niya ngayon.

"Ang natatandaan ko po, wala namang sinabing ganyan ang parents ko. Basta raw nasa tamang edad na ako. At saka... gusto po nila si Enzo para sa akin," dugtong ko pa.

Bogsh!

Bigla niyang hinampas ang mesa kaya napatalon ako sa gulat. "Basta binilin ka nila sa akin! At hindi ka pa labing-walo, kaya hindi pa pwede!" galit na asik niya.

"Okay po, malapit na rin naman akong mag-18. Ilang araw na lang naman ang hihintayin, kaya pwede na," sagot ko na may halong inis. Tumayo ako at naghanda nang umalis. "Wala na po ba kayong sasabihin? Uuwi na po ako."

Ewan ko ba kung bakit ganoon na lang katapang ang dila ko na sagot-sagutin siya ngayon. Marahil ay dahil na rin sa panggigigil ko sa pagka-strict niya.

"Wait for me in my car. We're going home together," malamig na utos niya bago ako tuluyang lumabas ng pinto.

Nagtataka talaga ako sa kanya. Dati-rati naman ay halos hindi niya ako mapansin sa bahay, pero lately, bigla-bigla na lang siyang susulpot at magpapakita ng ganitong uri ng paghihigpit at concern.

Nasa loob na kami ng sasakyan at kasalukuyang bumibiyahe nang biglang tumunog ang cellphone niya. Sinagot niya ito gamit ang bluetooth stereo ng kotse, kaya naman awtomatikong naging loudspeaker ang buong pag-uusap nila sa loob ng sasakyan. Nagkunwari akong walang paki at tumingin sa labas, pero pasimple kong sinilip ang screen monitor kung sino ang tumatawag.

Walang iba kundi ang fiancée niya—si Ate Anicka.

"Hello, Hon? Where are you na ba? You're so tagal naman, eh. My foot is starting to hurt from waiting for you," maarteng reklamo ng kanyang kasintahan mula sa kabilang linya.

"Oh, I'm sorry, I forgot, Hon. I'm with Nicole right now and we're actually on our way home," sagot naman ni Uncle habang nagmamaneho.

"Okay, perfect! Isama mo na lang din siya rito so we can have some girls' bonding time," masayang mungkahi ni Ate Anicka.

Gusto ko sanang tumutol at sabihing ihatid na lang ako sa mansyon, pero alam ko naman na kapag si Ate Anicka na ang nagdesisyon ay mahirap nang baliin.

"Did you hear that?" baling sa akin ni Uncle Art.

"Pero Uncle... baka makasira lang ako sa date niyo," protesta ko dahil ayaw ko talagang sumama. Ano ako roon, taga-hawak ng bag habang naglalambingan silang dalawa? Nakakainis.

"No, magtatampo 'yon kapag hindi ka sumama. At saka, kailangan mo na ring magpasukat para sa susuotin mong gown," aniya.

"Okay po, sinabi niyo, eh," nakasimangot kong sagot. Napailing na lamang siya at hindi na muling nagsalita pa.

Pagdating namin sa tapat ng isang sikat at marangyang boutique, doon na nga namin nadatnan si Ate Anicka na nakapamewang at nakasimod.

"What took you so long?" tanong niya kay Uncle habang nakataas ang isang kilay. Pero nang lumingon siya sa akin ay agad na napalitan ng malawak na ngiti ang kanyang mukha. "Hi, my future pamangkin!"

Nag-beso siya sa akin at agad akong hinila papasok sa loob. Sumunod naman agad si Uncle Art sa likod namin. Pinaupo ako ni Ate Anicka sa isang malambot na couch at ipinakilala sa mga fashion designers doon. Pinapili nila ako ng disenyo para sa debut ko, at napagkasunduan na ang magiging motif ay old rose.

Nang makapili na ako ng sa akin, naglakad-lakad muna ako sa loob ng malaking boutique habang hinihintay si Ate Anicka. May kalakihan ang lugar at nahahati ito sa iba't ibang sections. May pang-simple occasions, may pang-party talaga, hanggang sa mapadpad ako sa section ng mga wedding gowns.

Ang gaganda ng mga disenyo, ngunit may isang partikular na gown ang kumuha ng buong atensyon ko. Isa itong vintage-inspired gown na may modern twist. Napakahusay ng pagkakatahi ng mga sequins nito. Isa sa mga pangarap ko ang makapagpatayo ng sarili kong boutique ng mga gowns balang araw, kaya naman hindi ko napigilang hawakan ang tela nito.

"Gawa po ni Jasel Sy 'yan, Ma'am. Isang vintage-inspired wedding dress. Gusto niyo po bang i-try?" biglang sulpot ng isang saleslady sa tabi ko na may malawak na ngiti.

"Wow, talaga? Idol ko po siya! Gusto ko ring maging katulad niya someday," humahangang sabi ko habang nakatitig pa rin sa gown.

"Try niyo na, Ma'am. Malay niyo, kapag kinasal kayo, 'yan ang maging gown niyo," pagkumbinsi pa niya muli sa akin.

"Naku po, bata pa po ako. At saka, matagal pa po 'yon," pagtanggi ko habang natatawa.

"Try it. We'll never know... malay mo, ikasal ka kaagad?"

Bahagya akong nagulat sa biglang pagsulpot ni Uncle Art mula sa likod ko. Nakatingin siya nang diretso sa akin, at pagkatapos ay sa hawak kong wedding gown. Agad kong binitawan ang tela at inilihis ang atensyon.

"Huwag na po, matagal pa naman po 'yon," sabi ko sabay talikod at balik sa pwesto ko kanina.

Pagbalik ko sa couch ay sakto namang lumabas si Ate Anicka mula sa dressing room habang suot ang kanyang wedding gown. Napakaganda niya, at kitang-kita ang nag-uumapaw na kaligayahan sa kanyang mga mata habang nakaharap sa salamin.

"Hon, what do you think?" masayang tanong niya kay Uncle.

"Nice," simpleng sagot naman ni Uncle habang nakapamulsa.

"Gosh, you are so annoying talaga!" iritadong sagot ni Ate Anicka.

Hindi na lang niya masyadong pinansin ang malamig na sagot ni Uncle, bagkus ay pinalapit niya ako para ipagmalaki ang suot niya. Sa totoo lang, habang nakatitig ako sa kanya, bigla akong nakaramdam ng kaunting insecurity. Alam kong maganda ako, pero kung ikukumpara ang katawan ko sa hubog ng dibdib niya, doon ako medyo pinagkaitan ng tadhana.

Bakit ba ganito ang nararamdaman ko? Sa makalawa ay kaarawan ko na. Magiging malaya na ako at magagawa ko na ang lahat ng gusto ko. Pero kaakibat ng kalayaang 'yon ay ang katotohanang nalalapit na rin ang kasal nilang dalawa. May kaunting kirot sa puso ko na hindi ko mawari kung saan nanggagaling at kung bakit ko ito nararamdaman.

Matapos sa boutique ay hindi pa nakuntento ang dalawa at niyaya pa nila akong mag-dinner sa isang marangyang Italian restaurant. Sinabi ko sa kanila na mauna na akong umuwi, pero hindi talaga pumayag si Ate Anicka.

Habang kumakain, kitang-kita ko kung paano alagaan at asikasuhin ni Ate si Uncle, at kung gaano siya ka-sweet dito. Pero napapansin ko kay Uncle Art na tila hindi siya komportable. Panay kasi ang sulyap niya sa akin sa tuwing sinusubuan siya ni Ate Anicka, na tila ba naiilang o ewan. Nahuli pa nga niya akong nakatingin sa kanila kaya agad kong ibinaba ang paningin ko sa pagkain. Dapat talaga ay hindi ako sumama, tuloy ay nagmumukha akong Out of Place rito.

Nagtaka rin ako dahil may apat na plato ang nakaserve sa mesa gayong tatlo lang naman kaming kumakain. Tumingin ako kay Ate Anicka para magtanong, at tila nakuha naman niya agad ang pahiwatig ko.

"Oh, I forgot to tell you guys! Inimbita ko rin pala ang pinsan ko sa mother side para naman may partner itong si Nicole. Dapat andito na siya, eh," sabi ni Ate habang lumingon-lingon sa paligid. Maya-maya pa ay bigla siyang kumaway. "Ayan na pala siya! Cuz, over here!"

"Sorry, Cuz, na-late ako. Medyo traffic, eh," paumanhin ng isang pamilyar na boses sabay halik sa pisngi ni Ate Anicka.

Ngunit nang bumaling ang tingin niya sa akin, sabay kaming napadilat sa matinding gulat.

"Babe?!"

"Enzo?!"

Yes, si Enzo pala ang sinasabi niyang pinsan!

"Magkakilala kayo?" nagtatakang tanong ni Ate Anicka habang nagpapalipat-lipat ang tingin sa amin.

"Yes, Ate! Siya nga 'yung palagi kong ikinukwento sa inyo na nililigawan ko... at malapit na niya akong sagutin, 'di ba, Babe?" nakangiting pagmamalaki ni Enzo sabay sandal sa gawi ko at mabilis na humalik sa aking pisngi bago tuluyang umupo sa tabi ko.

Sobrang nailang ako sa hayagang pagsasabi ni Enzo ng kanyang nararamdaman, kaya naman agad akong napayuko. Ngunit sa pagyuko ko, napansin ko ang matatalas na titig ni Uncle Art sa amin. Ang mukha niya ay madilim at bakas ang matinding pagkairita.

"Wow! Congratulations in advance! Dahil sa makalawa na ang debut nitong si Nicole, baka doon ka na sagutin!" masayang pahayag ni Ate Anicka, habang si Uncle naman ay tuluyang nanahimik at hindi na kumibo.

"And by the way, Pinsan, this is Arturo Simon Mendez, my fiancé. Hon, this is Lorenzo, my cousin," pagpapakilala ni Ate sa dalawa.

"Hi po, Uncle," magalang ngunit naiilang na bati ni Enzo.

"Just Mr. Mendez. Not Uncle," iritableng sagot ni Uncle Art habang hinihiwa nang marahas ang kanyang steak.

Hindi na muling nagsalita si Enzo sa kanya at ibinaling na lang ang buong atensyon sa akin. Nagsimula na kami kumain. Ang daming kwento ng magpinsan, habang kami naman ni Uncle ay tanging tipid na salita at tango lang ang isinasagot kapag tinatanong.

"So, Babe, excited na ako sa debut mo. Sana ako ang maging 18th rose mo," nakangiting sabi ni Enzo habang pinagsisilbihan ako sa pagkain.

"Hindi ko pa nga alam, eh. Ayaw i-reveal ng organizer, surprise daw," sagot ko naman sa kanya.

"Don't worry, Cuz, akong bahala riyan!" sabat naman ni Ate Anicka sabay kindat sa pinsan niya.

"Thank you, Cuz!" sabay thumbs up ni Enzo.

"Pwedeng huwag ka na lang makialam sa desisyon ng nag-organize ng party?" malamig na singit ni Uncle Art na bumasag sa tawanan ng magpinsan.

"Ano ka ba naman, Hon? Napakaseryoso mo naman diyan. Hayaan mong mag-enjoy si Nicole at Enzo sa birthday niya," awat naman ni Ate Anicka sa kanyang fiancé.

Mabuti na lamang at natapos na rin ang dinner. Nagpasya akong sumabay na lang kay Enzo pauwi dahil may pupuntahan pa raw na importante sina Uncle at Ate Anicka. Ayaw sana akong payagan ni Uncle Art, ngunit wala siyang nagawa nang ang girlfriend niya na ang nagdesisyon. Siniguro naman ni Enzo na ihahatid niya ako nang ligtas, at heto na nga kami ngayon sa tapat ng gate ng aming bahay.

"Pasensya ka na kay Uncle Art, ha? Overprotective lang siguro talaga siya sa akin," paghingi ko ng paumanhin kay Enzo habang pababa ng kotse.

Sandaling nag-isip si Enzo bago sumagot. "I don't think so, Nicole... kung hindi ko lang alam na Uncle mo siya, iisipin kong nagseselos siya sa akin."

Hindi niya pala alam na hindi kami blood-related ni Uncle Art.

"Huwag mo na lang isipin 'yon. Sige, salamat sa paghatid," sabi ko na lang.

Hahalikan pa sana ako ni Enzo sa mga labi bilang goodbye kiss, ngunit mabilis akong umiwas at nagmadaling bumaba ng kotse. Mahirap na, baka malaman na naman ito ni Uncle at malalagot na naman ako nang husto.

Arturo Simon's POV

That jerk really has the guts na dambahin at halikan si Angela. At ito namang si Angela, hindi man lang umiwas kaagad!

Hindi ko talaga maintindihan ang sarili ko. I can't look away from them, and I feel a toxic wave of jealousy everytime na lumalapit ang batang 'yun kay Angela. Gaya kanina, gumawa pa talaga siya ng malaking eksena sa school campus. May pahara-harana pa siyang nalalaman, looking so proud. Kaya sa tindi ng inis ko, sumugod ako bigla sa school nila. It's a good thing na tinanggap ko na ang posisyon bilang President ng school last week, so I have a perfect excuse to be there. Matagal nang inaalok sa akin ni Mommy ang posisyon na 'yon, pero ayaw ko lang tanggapin dahil sobrang busy ko na sa kumpanya. But now? It's my ultimate pass to monitor her every single move.

I really have to do something, pero alam kong may masasaktan ako ng sobra—and unfortunately, si Anicka 'yon. Paano ko ba ipapaliwanag sa kanya ang totoo? How can I tell her na kailangan kong sundin ang huling bilin ng matalik kong kaibigan, and that is to marry his daughter?

Fuck. I know this is going to be a huge mess, lalo na at involved ang parents namin at ang buong estate.

After our dinner, niyaya pa ako ni Anicka sa condo niya, expecting the usual intimacy. Pero ang nakakapagtaka, bigla na lang akong nawalan ng gana sa s3x, kahit sa girlfriend ko. Ever since matikman ko ang mga labi ni Angela noong gabing 'yon sa kusina, it completely ruined me for other women. I know for a fact na ako ang first kiss niya, and that thought drives me wild.

I tried avoiding her for a whole month, drowning myself in corporate work at doon na natutulog sa personal condo ko para lang makalimot. But damn me, hindi ko siya mabura sa isip ko. I've turned into a nocturnal predator—isang bampira na umaatake sa kalaliman ng gabi.

Linggid sa kaalaman ng lahat sa mansyon, pumapasok ako sa room niya gabi-gabi just to watch her sleep. I know it’s wrong, bordering on some criminal behavior, pero hindi ko naman siya sinasaktan. I just want to look at my future wife. Nag-iiwan ako ng kaunting spray ng mild sedative sa room niya para maging mahimbing ang tulog niya, making her feel na para lang siyang nananaginip. Under the haze of that drug, I can act like a starved creature na sabik na sabik sa kanya.

Yes, I am a bad person. Alam kong magagalit si Nicolas sa akin mula sa kabilang buhay, but what should I do? Pakakasalan ko naman siya anyway.

Minsan, sa kalaliman ng gabi habang sarap na sarap ang tulog niya, I sit on her bed and kiss her passionately. She doesn't wake up, but her subconscious naturally responds to the pressure of my lips, whispering soft whines. Last week, hindi ko na talaga maituon ang sarili ko sa pagtitimpi. Tinaas ko ang suot niyang pantulog para lang makita at mahalikan ang pinakatatagong kayamanan na siya lang ang nagmamay-ari. And damn, she was responding to my touch.

Kaya naman simula noon, naging routine ko na ang pumunta sa room niya tuwing gabi. It’s an addiction. Pero napapansin ko lately ang puyat sa mga mata niya. She's getting suspicious. Hindi na siya natutulog nang maaga, at laging naka-on ang ilaw ng kwarto niya hanggang madaling-araw, effectively locking me out.

Mali ba ang ginagawa ko? I already know the answer, and yes, it is entirely wrong. Dapat naghihintay ako sa tamang araw na maikasal kami visually.

But to hell with tomorrow. Bahala na ang bukas, basta sa ngayon, kailangan mapasaakin siya—by any means necessary.