Nakaka-isang oras palang silang nagba-byahe ay humiling si Faith sa driver na huminto sila. “Please.” Pakiusap niya at muling kumuha ng tissue at pinang-punas sa ilong at sa mata. She couldn’t even open her eyes properly dahil sa ginawang pag-iyak.
Nang huminto ang taxi ay dali-dali siyang lumabas at lumanghap ng sariwang hangin. Tanghali pero dahil winter ay hindi masyadong masakit ang sikat ng araw sa balat. They were in a middle of nowhere. In some case ay matatakot siya, pero sa kalagayan niya ngayon ay wala siyang pakialam kung saan man siya idaan ng taxi driver. She just couldn’t care anymore. Pero hindi niya pwedeng ipagsawalang-bahala ang pagsakit ng puson niya. Humawak ang kamay niya sa bandang tyan. “H-Hold on please. Baka ikaw n-nalang ang maiwan sa akin…” Hindi niya napigilan
