First Person POV
Nami-miss ko na si Kyo pero pinipigilan ko ang sarili ko at ang nararamdaman ko. Alam ko kasing hindi na tama.
Gusto ko itong makasama, makausap at mayakap pero hindi pa pwede.. ayoko pa, parang nako-compromise 'yung pagpapahalaga ko sa sarili ko.
Malakas naman ako, e. Nag-iiba nga lang ang takbo ng pangyayari kapag nasa paligid na ito o nasa tabi ko na. Iba, e. Pakiramdam ko ay nanghihina ako, siguro dahil ito mismo ang kahinaan ko. Parang superman lang ang peg, he's my kryptonite. Feeling ko tuloy ang vulnerable ko, hindi ko kayang protektahan ang sarili ko rito. Though, he's not aware of it, hindi ko naman iyon pwedeng isisi rito. Hindi nito kasalanan kung ganito ang naiisip at nararamdaman ko.
Hindi na kami nakapagselebra pa para sa isang buwan na pagiging mag-boyf
