Chapter 18
1288 Words
"Uhmm What do you mean?" I asked him. Umupo ako sa bed.
"nevermind" sabi niya sabay napatingin sa kisame. Hindi ako nag look sakanya at baka makita niya ito sa mirror na nasa kisame.
"Mahal mo ko Jasmine?" he suddenly asked me. I'm shookt to his question.
"I'm not su--"
"Bakit mo ko iniwan?" he cut me off
"Tapos na yung obligation ko sayo" Matapang kong sabi. Pinigilan kong mautal para hindi mahalata.
"Paano ako?" malumanay niyang said. I Don't wanna look at his eyes. I'm too soft.
"What do you mean JL?"
"Mahal kita oh?" He simply said.
"But... I want to make sure my feelings to you too"
"Tangina.. hindi mo nanaman kaylangan mang-iwan diba?"
"But I'm f*****g confused ayoko madalian desisyon" sagot ko kaagad. Ayoko naman kasi biglaan ang desisyon ko diba.
"Hindi, Putcha paano mo malalaman yan nararamdaman mo kung wala ako sa tabi mo? ang tanga mo naman" sabi niya.
Ang lakas ng impak sakin ng sinabi niya. Napatingin ako sakanya at ganoon din siya saakin.
"Don't hampas my face with my katangahan. I know that I'm dumb but please don't call me that. Mas lalo akong nasasaktan kapag ikaw nagsasabi " Sabi ko sakanya. Bigla lumambot ang expression ng face niya.
Nagulat ako nung lumuhod siya sa harap ko at pumagitna sa mga legs ko. Bigla niyang hinawakan ang kamay ko.
"Sorry Feggari Mou, n-nadala lang ako. Please huwag mo kong iwan. Natatakot na ako." he's pleasing me. Hindi mo dapat gawin yan JL nakakababa yan ng pagkatao dapat hindi mo kaawaan ang tao na hindi ka naman priority.
"JL, Let me ask you straight" I said. Tumingala siya para makita ako. I forced to smile at him. Nakita ko namumuo na rin ang luha niya.
" Ask me anything Jasmine handa akong sagutin yan. Huwag mo lang akong iwan" He said. I can ask him that question. I deserved to be love right? I deserve to be his priority.
I'm happy when I'm with him parang ayoko nang kumawala sa bisig niya. He makes my world in peace. Ganoon din ba ako sakanya?
"Paano kung bumalik siya hihingilin mo pa ba saakin na huwag akong umalis sa tabi mo? Ako pa ba ang mahal mo? Ako pa ba dahilan ng kasiyahan mo?" matapang kong tanong. Umiwas ang kanyang mga mata saakin.
Alam ko na.. Alam ko na ang sagot. I just smiled again to him and nooded. Naramdaman kong humigpit ang pagkakayakap niya saakin.
"Jasmine, nagmamakaawa ako. Huwag mo kong iwan." this time tumingin siya saakin with a teary eyes. Hindi niya sinagot ang questions ko.
"Paano ako JL? Huwag ka naman maging selfish oh! I need to be happy rin naman. I deserved to find my true love. Huwag mo kong ikulong sayo lalo't na hindi mo pa sure kung ako pa rin ang sinisigaw ng puso mo kapag bumalik siya!" I let my anger out. I felt a tear rushing down my face.
"Please John Lucas! isipin mo naman yung kalalagyan ko sa buhay mo. Hindi ako robot para walang maramdaman sayo habang nananatili ako dyan sa tabi mo kasi mahal mo lang ako. Tapos iiwanan mo ko kapag andyan na siya kasi siya na ulit mahal mo! " I shouted again. Umiling iling lang siya at pilit inaalis ang mga luha na tumatakbo pababa sa pisngi ko.
" Hindi sa ganoon Jasmine. Mahal kita please huwag ka naman maging negative please.. " he said.
"John Lucas hindi madali ang desisyon mo! Madaming masasaktan madami din magagalit."
"Jasmine bakit mo iintindihin yung iba kaysa saatin dalawa?! " medyo tumaas ang boses niya doon
"Syempre para hindi mahusgahan si LJ sa future kapag naging tayo diba! May possibility pa na bumalik ang ex wife mo lalo na wala kayong closure" pagod kong sabi.
"Please Jasmine paniwalaan mo ko ikaw una kong pipiliin,at ikaw ang huli kong mamahalin" he said. Pagod akong tumingin sakanya.
I'm fine with that words that he said. At least may papanghawakan ako
"I'll try to hold on to that" I said. He smiled in relief and hug my waist.
"I just need time for my study.... Magkikita pa naman tayo pero hindi na gaano katulad before" I said
Oh please make my decision to be worth it. I'm tired to hide my feelings towards the other. I want to be happy. I want to feel the true meaning of love. I want to feel that someone loves me even a little bit.
I'm tired being an option. I am tired of feeling that I am always wrong. Yes, I am a strong person, but that does not mean I can always carry my problem all by myself. I need a helping hand. I'm so tired of trying to fight for myself.
It scares me that I always think about what my parents will think when I love someone who supposed to be my step-sister's husband. I don't want to be a home wrecker but my destiny brings me here. Can I still correct this mistake?
Suddenly we heard a knock from the door. JL stood up and open the door. LJ was standing there, crying.
"Why mommy and daddy shouting?" LJ sobbed.
"Sorry, we misunderstood each other baby" I said.
"Did...you..sorry?" he said while coming closer to me.
"Yes, baby.. Your tita and I are.. bati na" JL said and he kneeled down to embrace his son.
"I-I gotta go" I said. Tumayo na ako sa kama and mabilisan humalik sa pisngin ni LJ and palihim na tinap yung shoulder ni JL.
Pabukas na ako ng main door ng unit nila pero narinig ko yung mabibilis na yabag..
"Are you leaving me?" rinig kong sabi ni LJ. Nagulat ako sa tanong kaya napaharap ako sa bata
"No baby" I answered
"Are you leaving daddy?" He asked me again. I stunned.
"Why?----" He cried out loud. He's still young to understand this.
"LJ--"
"Noooo you get ouuttt.. You don't loveee meee"
"Baby, tita needs to study" Pigil ni JL sa anak niya at binuhat ito
"Mommy leaving us?" He asked. Agad naman ako umiling
" Tita, no mommy na?" He sobbed. I just smiled to him.
"JL.. take care of him I'll see you..next month I guess" I said.
"Next week Jasmine. Kaylangan mong makipag ayos kay LJ" JL said. I just nodded and tuluyan nang binuksan yung pinto at tuluyan nang nilisan ang unit.
Walang akong hawak na ebidensya na sinabi niya ang mga iyon. Once na bumalik ang asawa niya madali niyang maiiba ang kwento Aasahan ko na, Matatalo ako. I think ayon ang consequence ko. Ang masaktan ng paulit- ulit.
PAGKABUKAS ng elevator. Bumungad ang familiar na face.
"Hi sis" she said. Inirapan ko siya at naglakad papunta sa main entrance.
I heard her heels coming towards to me.
"Wow kung sino pa ang kabit siya pa ang may lakas loob" She said. I ignore her. Bigla niya akong hinigit para humarap sakanya.
"What the f**k" I hissed
"Be ready Jasmine" She warned me
"Why would I?" matapang kong sabi
"Lalabas na ang mga kabahuan mo" she said. I just look at her.
"Oh gosh I'm scared... I'm scared for you baka hindi ikaw piliin ng asawa mo" I said to her.
"b***h" she said. I raised my eyebrow.
"Mana ako sayo sister" I said and walk away.
"Sige magtapang ka Jasmine makikita mo ang kahahantungan mo! " she shouted
"I'm excited sister" I shouted back.
"f**k, I don't understand.." I whispered to myself. Nag rereview na ako pero wala nang pumapasok sa utak ko.
Delikado na ako kapag bumagsak. Next year na ulit yung kuhaan ng exams.
"You can do it Eyra Jasmine.." Sabi ko sa sarili ko at uminom ng wine.
- Writer
