Philander: Hunter Dwyer

Chapter Fifteen: All I Need

Sumilip ako sa bintana para silipin ang bahay ko sa labas. A smile formed my lips as I think of my parents. Dalawang linggo na ang nagdaan at natapos na rin ang project namin sa isla ni Mr. Villareal.

That's what the Hunter's company's purpose, they helps resorts and tourist spots to be more presentable, more hospitable and more beautiful. That's what he did to Ahrlo's island and resorts. I also learned that Hunter volunteered himself to help, the reason why I'm not fully convinced that he's cruel.

He's sitting beside me on the driver seat of his car, I can feel his stare which made me look at him. I smiled while taking off my seatbelt. I'm devastated seeing the sadness in his eyes but also pleased knowing that he's sad of me leaving his side.

"Why are you looking at me like that?" I asked even though I already knew the answer to my own question.

"I'll miss you."

But it's hilarious how his answer still made my heart beat so fast, that's how much he affects me especially my heart.

"Silly, magkikita pa tayo bukas sa trabaho." Nilapitan ko siya, hinalikan ko sa pisnge. "Kahit na girlfriend mo na ako, PA mo pa rin naman ako 'diba?" Nag-aalala kong tanong.

"About that, I want you to resign and to stop working for me, hon. Ayokong magtrabaho ka." Seryoso siya rito, agad naman akong umiling bilang hindi pagsang-ayon sa gusto niyang mangyari.

"Hunter, kaylangan ko ng trabaho. Ako bumubuhay sa pamilya ko, kaylangan ko 'yong pera para suportahan sila." Dahilan ko.

"I know that, so that's why I'll help you, I'll lend you money—"

"Hunter! Hindi pera ang habol ko sayo, hindi ko kaylangan ng pera mo. Gusto kong magtrabaho, ang gusto ko ay pinaghihirapan ko mismo 'yong pera, hindi 'yong nanlilimos ako sayo." Bumalik ako sa upuan ko, umiwas ako ng tingin nang sa gayon ay hindi niya makita na naiinis ako sa kaniyang tinuran.

"Hindi limos 'yon, Sera. Gusto lang naman kitang tulungan dahil gusto ko at ayokong nakikita kang nagtatrabaho. Don't be mad, hon. If you still want to be my PA and work for mr, then I'll let you, hindi naman kita pipilitin sa bagay na ayaw mo." Hinawakan niya ang kamay ko at bahagya itong pinisil.

Sa kabila ng pagpapaliwanag niya ay naiinis pa rin ako rito, hindi ko alam kung bakit. Katanggap-tanggap naman ang paliwanag niya at dapat nga ay kinilig pa ako sa kaniyang mga saad.

"Bababa na 'ko, ha? Magkita na lang tayo bukas sa trabaho." Binuksan ko ang pinto, bago pa man ako makalabas ay nakahawak na siya sa braso ko.

"Hey, Sera. I'm sorry if I offended you again, okay? Please, forgive me?" He hugged me from behind and put his chin on my shoulder like he always does whenever he's guilty or sorry about something.

Walang araw na hindi siya yumayakap sa akin sa likod at ipapatong ang baba niya sa balikat ko. He always does that and it seem like it's his favorite position whenever he cuddled with me. This action of his always melts my heart, it's so sweet and cute.

I pursed my lips and looked at him over my shoulder, he was pouting adorably and of course, who wouldn't fall for that adorable expression? Marupok yata ako kapag nagpapa-cute siya?

Goodness, napakarupok ko! Sana hindi ako ipahamak ng karupukan 'kong ito!

"Oo na, I forgive you, pero bababa na talaga ako, Hunter. Let go na." Tinapik ko ang kamay niya sa tiyan ko.

"Nope, let's stay like this for awhile, please." He kissed my cheek and then my shoulder while giving me his puppy eyes.

Who would have thought that a philandering CEO like him will be this adorable and sweet? Of course, he's only like this to his girlfriend and luckily, that's me.

...

"Mama! Papa!" Tawag ko sa mga magulang ko habang pumapasok sa kabahayan pero walang sumagot sa akin at para ring tahimik ng bahay. Hindi naman sila umaalis ng bahay, saan na kaya sila nagpunta?

I took out my phone, I sighed when I found it dead so I went to my room and charged it. I waited for a few minutes before powering on my phone. Naningkit ang mga mata ko nang makita na marami akong miss calls galing kina Papa. Agad-agad ko siyang tinawagan, kumakabog ang puso sa pag-aalala na baka may masamang nangyari. In just two rings, he picked up.

"Papa—"

"Nasaan ka na, Seraphina? Nandito kami ngayon ng Mama mo sa Dela Pedra Hospital. Sinugod sa hospital ang mama mo, anak." Nanginginig ang boses ni Papa at dinig mo ang takot dito.

Imbis na sagutin ito ay pinatay ko ang tawag at umalis ng bahay na ang dala lang ay cellphone at wallet. Dahil sa pagmamadali ay naiwan kong nakabukas ang pinto ng bahay. Ang importante sa akin ngayon ay ang mga magulang ko lalo na ang mama ko.

Halos paliparin ko ang scooter ko patungo sa Dela Pedra Hospital. Pinarada ko ito sa parking lot at patakbo akong pumasok sa loob ng hospital. Nagtungo sa information desk. I let out a sigh of relief when I found out that she's in room 012 and not in the ER or ICU, thankfully, nasa ground floor din ito.

Nakita ko si Papa na nakaupo sa waiting chair at nakasubsob ang mukha sa palad niya. He looked so lost and devastated, my heart broke by just seeing him in that condition.

"Papa!" I called him as I ran towards him, I sat beside him and embraced him tightly. Umiyak siya't humagulgol, sinubsob niya ng mukha niya sa balikat ko at mahigpit akong niyakap. Tuluyang bumuhos ang luha ko kasabay ng sa kaniya.

My Papa is strong, makikita ko lang siyang umiyak kapag may masamang nangyayari kay Mama.

"Dapat hindi ko inalis ang atensyon ko sa kaniya, hindi dapat ako naging kampante, Sera. Kasalanan ko 'to." His voice cracked in his last statement.

"B-bakit nandito ka po sa labas?" I pulled away and wiped my tears away.

"I can't stand seeing her like that, this is all my falut." Tinabunan niya ng kamay ang mukha niya.

"Pa..." huminga ako ng malalim at saka tinanggal ang kamay niya sa mukha, "wala ka pong kasalanan."

Mas naiyak lang ako nang makita kung gaano kadami ang luhang nilalabas niya.

"A-ano po ba kasing nangyari? W-what happened to Mama? Okay naman siya n-nong umalis ako, ah? Saka tuwing magkausap kami sa cellphone ay okay rin naman siya."

"Inatake ulit siya sa puso. Ang mama mo naman kasi, alam niya naman ang mga pagkaing bawal sa kaniya at bagay niya pwedeng gawin pero ayaw paawat. Matigas 'yang ulo ng Mama mo." May halong birong saad niya kahit na umiiyak.

"Papa..." malungkot akong ngumiti. "Wala po kayong kasalanan. Huwag niyo pong sisisihin ang sarili niyo, ha? Kung hindi pa po kayo handa, ako na muna ang papasok. Kakausapin ko po ang doktor niya, ako na po ang bahala sa perang kakaylanganin basta't mapagaling lang ang sakit ni Mama."

Napasweldo na rin ako ni Hunter, malaki ang sweldo ko sa kaniya. Sa katunayan nga'y ang sweldo ko sa kaniya ang pinakamalaking perang nahawakan ko.

Tumayo ako at tinignan ang silid ni Mama. Nag-ipon muna ako ng lakas ng loob bago pumasok sa kwarto. Nasa loob ang doktor at tinitignan ang kalagayan ni Mama. Nakahilata si Mama sa hospital bed at walang malay, bukod duon ay mukhang okay naman siya.

"Excuse me, ano pong relasyon niyo sa pasyente?" Nakuha ng isang dalagang doktora ang atensyon ko.

"Nanay ko po siya." Kinagat ko ang ibaba kong labi para pigilan ang luha ko.

Lumapit siya sa akin at tinapik ang braso ko. "Huwag kang mag-alala, okay na ang kalagayan ng mama mo. Pero I suggest na tutukan niyo siya, bawal sa kaniya na mapagod lalo na't mahina ang puso niya. Masyado lang napagod ang mama mo at hindi kinaya ng puso niya kaya nagkagano'n. I checked her hospital record and from it looks like, I guess she's a stubborn one." She gave me a friendly smile and offered me her hand. "I'm Dra. Dela Pedra, but call me Alisa."

"Seraphina Leir." Tinanggap ko ang pakikipagkamay niya. "How's my mama's heart? Is it okay?"

"Her heart is okay, she'll live and she's already stable. But I suggest a heart transplant habang maaga pa."

"How much will be the surgery?"

"It'll be million, Miss Leir."

Nanlaki ang mata ko dahil sa laki ng halaga nito. "Million!? Will my mama survive after the transplant?"

"I'm a almost a humdred percent sure that your Mom will survive, Miss Leir. But of course, you'll need a heart donor." She patted my shoulder. "Please, excuse me. I have other patients to attend to, I will be back to check on your mother."

"Thank you, Dra. Alisa."

"Just doing my job." She winked at me and exited the room.

I looked at my unconscious mother. Paulit-ulit na lang siyang sinusugod sa hospital dahil sa katigasan ng ulo niya, ngunit hanggang ngayon ay hindi pa rin ako sanay.

I'm glad that she's stable now and in a good state.

Gamit ang natitirang percent ng battery ko sa sandali kong pag-charcge sa bahat ay tinignan ko kung may mga miss calls ba ako galing kay Hunter. He promised me that he'll call when he gets home, but there's no miss calls for him.

I just need him right now, I need his comfort, I need him to tell me that everything will be okay. I just want to hear his voice, that's it.

"H-hey, Hunt... Ahm, nasa hospital ako ngayon. Something happened, k-kapag may time ka, pwede mo ba 'kong tawagan? Okay lang kung busy ka..." I delivered him a voice message.

Pinahiran ko ang luha ko at umupo sa couch. Tinitigan ko lang si Mama habang hinihintay ang tawag ni Hunter pero walang tumawag hanggang sa ma-lowbat na ang cellphone ko at nakatulog ako.

...

I woke up when someone sat beside me, I fluttered my eyes open and met Papa eyes. I looked at Mama on the bed, sadly she's still unconscious.

"The doctor said she's just resting." Papa answered the question that I was about to ask. "I'm sorry, Sera, pinabayaan ko ang mama mo."

"Papa, ilang beses ko po bang sasabihin na wala po kayong kasalanan? Walang may gusto sa nangyari. Hindi magugustuhan ni Mama kapag nalaman niyang sinisisi mo na naman ang sarili mo." Hinawakan ko ang kamay niya, dinala ko ito sa labi ko para halikan. "Sandali lang, Papa. Bibili lang ako ng pagkain para sa atin."

Nilisan ko ang silid, tinignan ko ang phone ko at sinubukan itong buksan ngunit lowbat na talaga ito. Curious ako kung tinawagan ba ako ni Hunter, sana pala ay dinala ko ang charger ko.

"Sera!" I heard someone shout my name making me flinch in surprise. I know that voice very well, I can't be mistaken.

Hinanap ko kung saan nanggaling ang boses, mula sa kalayuan ay nakita ko si Hunter sa entrance ng hospital, pabaling-baling sa paligid niya na para bang may hinahanap.

Parang nawala ang konting bigat ng puso ko at napalitan ng pagkagalak. Naglakad ako papunta sa kaniya, siya naman ay lumapit sa information desk. Medyo malapit na ako sa gawi niya para marinig kung anong itinanong niya sa nurse.

"Do you have a patient named Seraphina Leir?" He sounded so worried and in a hurry.

Napahinto ako, nagsalubong ang kilay ko dahil sa naging tanong niya. Hindi naman ako ang nahospital kaya bakit niya tinatanong iyon? But suddenly, I remembered the voice message I sent to him. I didn't made it clear enough, akala niya siguro ay may nangyaring masama sa akin.

"Hunt..." tawag ko sa pangalan niya. He quickly went looking for me and we he did, he ran towards me and pulled me into a tight hug. "H-hunt, okay lang ako—"

"Are you okay, hon? What happened?" He didn't let me finish, he pulled away a bit to check if I'm hurt anywhere. "f**k, you scared me, Sera! I thought something bad happened to you!"

"I-i'm sorry, Hunter p-pero okay lang ako." Nagbaba ako ng tingin para itago ang namumugto 'kong mga mata.

"Thank God, you're alright." He hugged me again and kissed my forehead.

I let myself melt into his warm embrace, tears started to roll down on my cheek once again.

"Yes, I'm alright, pero 'yong Mama ko hindu okay"

"Hon?" Humiwalay siya, bahagya siyang nag-squat upang makita ang mukha ko, pinahiran niya ang mga luha sa pisnge ko. "Everything will be fine, tell me what happened."

"She had an heart attack. Y-you see, her heart is weak." Umiling ako, nag-angat ako ng tingin at ngumiti sa kaniya. "B-but the doctor said she's fine now so don't worry." Nilipat ko ang atensyon ko sa suot niya, nakapang-business attire ito. Naalala ko na may importanteng meeting nga pala siya ngayon, dahil sa akin ay baka nasira ko iyon. "You can go bach now, Hunter. A-alam kong busy ka sa trabaho mo."

"Are you crazy? No, I'll stay here with you, to make sure you're okay." Mukhang desidido na talaga siya, ang tamang gawin ay paalisin siya dahil importante rin ang trabaho niya, ngunit gusto ko lang ngayon ng kasama. Hindi naman siguro masama kung magiging selfish ako kahit ngayon lang, na gustuhing nasa tabi ko siya.

Nakangiti ako sa kaniya habang tumatango, sumasang-ayon sa gusto niya. Pinalibot ko ang braso ko sa bewang niya at niyakap siya nang mahigpit.

"I'll stay here as long as you need me to." He said, assuring me.

"Thank you, Hunt. Thank you talaga."

"You're far more important than my work." He helf my chin. "You're my girlfriend now and I want to take care of you and always be there for you." He rubbed my chin softly.

I hummed. "I'll do the same to you."

"Kumain ka na ba?"

"Bibili sana ako ng pagkain ngayon." Sagot ko habang pinaglalaruan ang mga daliri.

"Ako na ang bibili, you need to rest. Bumalik ka sa kwarto ng Mama mo." He paused. "What is your mother's room number?"

"012 but Hunter, let me come with you—"

"No, you'll stay here. I'm sure your father is waiting for yoy, stay with him." He kissed the tip of my nose, he held my hand for a little while before letting go and walking away.

I think I'm the luckiest woman, the playboy and philandering CEO I'm dating turned out to be the sweetest and most caring boyfriend ever. Wala na akong maihihiling pa, sapat na siya sa akin kahit na marami siyang naging babae dati bago ako dumating.

Maybe I really have chosen the right decision, tama nga yata na sumugal ako sa kaniya.