ITINULOS sa pagkakatayo si Thalia nang mapagbuksan ang lalaking natatanging laman ng puso't isipan niya sa halos buong araw. At kahit yata i-untog pa niya ang sariling ulo sa pinakamatigas na pader sa buong sanlibutan ay hindi pa rin ito mawala–wala sa kanyang kamalayan. Tila namamallik–matang kinurap–kurap niya ang mga mata sa pag–aakalang pinaglalaruan lamang siya ng kanyang paningin.
However, she was absolutely sure that Michael was standing there in front of her and not just in her imagination, but what was he doing there? And how did he find her place? She didn't tell anyone, as far as she remembered.
“Michael…” she called his name.
Hindi niya hinihiwalay ang mga mata sa pagkakatitig sa lalaking hindi inaasahang maging panauhin sa mga oras na ‘yon. Nararamdaman niya ang biglaan a
