Pinakalma ako ni Weiland gamit ng pagyakap nito. Hindi siya nagsasalita—pero hindi din naman nakatulong ang yakap sa sakit na nararamdaman ko ngayon.
Bumabalik 'eh. Masakit pag binabalikan ko ang nakaraan.
Dahan-dahan akong iginaya ni Weiland papuntang sofa. Honestly, nakalimutan ko rin ang ginawa niyang pag-kidnap sa anak ko.
Hindi na nga dapat kami mag-usap... Pero baka pag nalaman niya ang ginawa sa'kin... Baka siya naman ang lumayo.
Baka naman maawa siya at maisipan na hindi na bumalik o ipilit ang sarili sa'kin.
Hinawakan nito ang mukha ko at iniharap sakanya.
He is looking at me softly with a hint of pain in his eyes. Parang nasasaktan ito sa nakikita niya sa'kin.
"I'm sorry," aniya at ikinulong ang mukha ko sa palad niya.
Sa halik at hawak—nadala ako. At nakakainis a
