Chapter6
901 Words
Ida was decluttering all the gifts Nathaniel gave her, which shared their memories, from her house, since Sunday naman ngayon ay inabala niya ang sarili sa paglilinis ng Bahay, kahit pa sa tuwing mahawakan niya ang mga bagay na bigay ni Nathaniel sa kanya at nagpapa alala ito ng kanilang naging relasyon.
“Gusto ko sa tuwing nakikita mo Ang teddy bear na ito, maalala mo kung gaano kita kamahal…”
“I hate you Nathaniel,” sigae niya at mabilis na kinuha ang puting teddy bear at nilagay sa trushbag na pinaglalagyan niya ng iba pang binili at niregalo ni Nathaniel sa kanya. Kaagad siyang lumabas ng Bahay at itinapon ito sa malaking drum na lagayan ng mga basura.
Kakapasok palang niya sa kanilang Bahay ng makarinig siya ng katok. Mabilis niyang tinignan ang orasan dahil sa naalala niya ang kaibigan si Mary.
Mabilis niyang binuksan ang pinto, and it's Mary, bihis na bihis Ang kaibigan niya, as they're planning to go to church together and after they're going to the mall for shopping.
“Bakit Hindi ka pa bihis?”
“Pasensya na naging abala kasi ako sa paglilinis at nakalimutan ko na ang Oras, kumain ka na ba?”
“Actually hindi pa, napa aga ako kasi yayain sana kita maglunch,” nangiting wika ng kaibigan.
“Naku dinner na lang tayo sa labas, pero Dito na tayo kumain sa Bahay, may niluto Ako kagabi na adobong manok. Init na lang natin.”
“May naluto ka na ba na kanin?”
“Meron naman lumang kanin kagabi, initin na lang natin, gutom na kasi Ako, nagkape lang ako kanina Umaga, baka kung aalis tayo ngayon na pareho walang tanghalian, sakit sa tiyan abutin natin, besides my stomach growling now,” wika niya at mabilis na naglalakad papunta sa kusina para ilabas Ang ulam at kanin para iinit ito.
While Mary set the table for them.
Matapos nilang mag tanghalian ay pumunta na rin sila para magsimba, at hindi niya inaasahan makikita nila duon ang nanay ng Boss nila dahil sa nakangiti ito, ng papalabas sila sa simbahan, dahil ang matanda ay nasa may pintuan ng simbahan, nakangiti na nakatingin sa kanila.
“Girl, hindi ba iyan iyon nanay ni Mr Nashville?” Wika ni Mary sa kanya sa mahinang tinig.
“Oo nga eh, nakangiti pa sa atin, sa atin nga ba?” Tanong niya matapos lumingon sa kanyang likuran Wala Naman siya Makita na nakangiti, or kumakaway sa matandang babae.
“Hello mga hija…”
“Hi po Ma'am, kamusta po?” Halos magkasabay na bati nila sa matandang babae.
“Ayos lang naman, Dito rin pala kayo nagsisimba?”
“Ay opo, though Hindi naman po linggo linggo, paminsan minsan po hindi kami nakapag Simba magkaibigan kapag may mga importante kami lakad.” Sagot niya.
“Ganun ba, Nakakatuwa at nagkita ulit tayo, tutal nagkita ulit tayo, pwedeng personal ko na kayong imbitahin sa kaarawan ko,”
“Ay nakakahiya naman po, nanay po kayo Ng Boss namin, if we're not mistaken.”
“Kaya mas Lalo dapat huwag niyo Ako hindian sa imbitasyon ko,” nakangiti wika ng matatanda, na para bang sinasabi nito na lagot sila sa Boss nila kapag hindi nila Pinaunlakan Ang kahilingan Ng matanda Lalo na kaarawan pa naman niya ito.
“Ay kailan po ba kaarawan niyo?” Tanong niya at halos mabilaukan siya sa sarili niyang laway sa isinagot nito.
“Ngayon, kaya halina kayo at sumabay na kayo sa akin, papunta sa Bahay ko,”
“Hala Ma'am nakakahiya naman po, kung pupunta kami sa birthday as in now na, Wala man lang po kami dala na regalo sa iyo.” Sagot niya.
“Oo nga po Ma'am nakakahiya po.” Dagdag Ng kaibigan niya. Habang nakatingin sila sa matanda, at kumunot Ang nuo niya sa nakita niyang lungkot sa mukha ng matanda.
“Pati ba naman kayo, ayaw niyo Ako samahan sa Araw ng kaarawan ko.”
“At sorry po ma'am,” mabilis niyang paghingi ng paumanhin sa matanda. “Huwag na po kayo malungkot, sige po sasama na po kami sa iyo, though nakakahiya man po, ihabol na lang po namin ang gift namin.” nakangiti paliwanag niya sa matanda, she's hoping na gumaan at mapasaya nila ang matanda, though she's wondering Nasaan kaya ang Boss nila bakit Hindi nito kasama Ang matanda sa napaka especial na Araw na ito ng Buhay niya.
She couldn't help not to remember her parents, she misses them a lot, at nakaramdam siya ng lungkot at pangungulila sa magulang.
“Uy, tinatanong ni Mrs Nashville pangalan ko,”
“Ay sorry po, Ako po pala si Loida Clemente, Ida for short.” Pakilala niyat hingi ng paumanhin.
Kasalukuyan silang naglalakad patungo sa sasakyan ng matanda.
“Alam mo hija, you look so familiar to me, I have friend before name Lydia Monte,”
“Lydia Monte, iyan po Ang pangalan at apelyido ng Mama ko po, Monte po Ang middle initial ko “ masiglang paliwanag niya sa matanda.
“Talaga… kaya pala may hawig ka kay Lydia. how's your Mom?”
Sa tanong ni Mrs Nashville, hindi niya maiwasan Hindi malungkot.
“Patay na po si Mama, sila po Ng Papa ko, I'm leaving alone.”
“I'm sorry to hear that.” Wika ni Mrs Nashville at na ramdaman niya ang paghawak ng matanda sa kanyang kamay.
- Writer
