Chapter 38
Bawat hakbang ay ramdam na ramdam ko ang bahagyang pagtusok ng mga tuyong dahon at sanga sa aking talampakan at ang lamig ng nyebe na bumabalot sa mga ito. Hindi ko alam kung paano ako napadpad sa kagubatang ito, pero sigurado akong wala ako sa gubat malapit sa Thea Artem, kailanman ay imposibleng magkaroon ng snow sa Pilipinas. This forest is blanketed with white snow at wala akong ideya kung paano ko natatagalan ang lamig sa manipis na tela ng suot ko. I kept on walking with no idea where I'm going. Basta lakad lamang ako nang lakad at sa bawat hakbang ko, pakonti nang pakonti ang mga punong pumapalibot sa akin. Hanggang sa makarating ako sa harap ng isang nagyeyelong talon. My eyes widened as I marvel at how magical it looks. Water falls are supposed to be infi
- Writer
