“Sa Gitna ng Apoy at Pag-ibig”
1751 Words
May mga halik na hindi basta halik lang.
May halik na sagot.
May halik na sumpa.
At ang halik na ibinigay ni Luis kay Ruie kagabi… isa iyong pangako.
Pero sa bawat pangako, may aninong nanonood.
Si Sakurah, wearing the dark trench coat, sits at the branch of the main near the resthouse. In his hand, a voice recorder. From here, the howls of the ungol, the snout, the words spoken between the two people who reunited.
"Sa'yo lang ako…"
"Mas masakit ang mawalan ka…"
"Luis. malapit na ako…"
Click.
Pinindot ni Sakurah ang stop.
Pinisil ang recorder.
Ngumiti.
"Patunayan mong mas masarap siya kaysa sa akin."
Sa likod niya, si Jace basang-basa ng ulan, habang hawak ang lighter, at isang lumang saber.
"Ready na ako," sabi ni Jace.
Ngumiti si Sakurah.
"Hindi pa. Hindi pa ngayon ang sunog."
Sa loob ng resthouse, magkayakap pa rin sina Luis at Ruie, parehong nakahubad, samantalang ang araw ay unti-unting sumisilip mula sa basang bintana.
Tahimik ang paligid.
Pero sa pagitan ng kanilang mga balat, naroon pa rin ang init ng kagabi ang alon ng pagnanasa na hindi basta libog, kundi pagsuko, panata, at panganib.
Nagising si Ruie, hindi dahil sa galaw ni Luis, kundi sa panaginip parang may pintuang binuksan.
Bumangon siya, nagsuot ng robe, lumakad papunta sa kusina. Binuksan ang kettle. Timpla ng kape.
Ilang minuto pa, lumabas si Luis. Nakaboxers lang, nakasandal sa pintuan, pinagmamasdan siya.
"Good morning," aniya, boses paos. "Timpla mo ba 'ko?"
Tumango si Ruie, pero hindi ngumiti.
Napansin iyon ni Luis. Lumapit siya.
"Bakit parang ang tahimik mo?"
Ruie, hawak ang mug, tumingin sa kanya.
"May tanong ako. At gusto ko… kahit masakit… totoo ang sagot."
Tumina si Luis.
"Anong tanong?"
Noong nakita mo ulit si Sakurah bago ka sumunod sa akin dito… may nangyari ba sa inyo?"
Tahimik si Sakurah. Bahagyang nagtama ang tingin nila.
"Wala."
"Sigurado ka?"
"Wala akong ibang ginusto kundi ikaw."
"Nagkita kami, oo. Pero ikaw ang pinili ko."
Ruie's eyes narrowed.
"Hindi mo siya pinili… o pinili mo lang ako nung huli?"
Ang ilang segundo ng katahimikan. Tumalikod si Ruie.
Pero hinabol siya ni Luis.
Hinawakan siya sa balikat.
"Ruie… bawat araw na kasama kita, bawat gabi na katabi kita… ikaw lang ang hinahanap ng katawan ko. Ng isip ko. Pati kaluluwa ko."
Ruie looked deep into his eyes.
"Then prove it."
Ang gabi naman ay muling balik sa kanilang mundo.
Sa loob ng silid, ang tanging pagkaaliw ay galing sa buwan maputla, malamig, kundi sa pagitan nila, may apoy na hindi pa natutulog.
Hubad si Ruie under the cover. Ang kaniyang buhok'y magulo, ang balat niya'y may parangal ng mga halik ni Luis. Hindi siya natutulog, but quiet ang kaniyang mata. Kasingkahulugang isang babaeng hindi humihiling ng tulong—kundi handang tanggapin ang yakap ng katahimikan.
If Luis, sa kama's edge, tinititigan siya. As if hindi makapaniwala na here pa rin si Ruie. Wala siyang sinasabi—kundi ang paghinga niya, ang kabog ng dibdib niya, lahat ay sumisigaw ng pagnanasa.
Ng pagnanais na hindi lang pisikal. Kundi kabuuan.
Dagat-dagatan ang lumapit niya.
Hinawi ang kumot. Dahan-dahan. Parang gumuguhit ng bagong canvas.
Ang katawan ni Ruie, bagama't nasanay na siyang makita ito, ay parang misteryo pa rin sa kanya. Mula sa balikat na inukit ng liwanag, pababa sa mga dibdib na gumagalaw sa bawat paghinga hanggang sa pusod, sa hita, sa kabuuang lumikha ng pagnanasa't pagtubos.
Hindi lang ito laman.
Ito ang babaeng sumira sa takot niya. At siya rin ang babaeng puwedeng wasakin siya.
Hinaplos ni Luis ang pisngi ni Ruie.
“Bakit mo ako mahal?” tanong niya, halos bulong.
Tumingin si Ruie, mata’y puno ng init.
“Dahil kahit maraming nasira sa’yo… pinili mo pa ring magmahal.”
Walang sagot si Luis.
Walang salita.
Walang paliwanag.
Ang tanging sagot niya ay halik malalim, mahaba, at sabik. Hindi halik ng lalaking nagmamadali. Kundi halik ng lalaking naniniwala.
Halik ng lalaking naninindigang, “akin ka.”
Pumatong siya kay Ruie. Hindi agad pumasok. Sa halip, hinagod niya ng labi ang leeg nito. Dinilaan ang balat, dinampian ng halik ang mga balikat. Parang inaangkin ang bawat parte.
"Ang sarap mong basahin," bulong ni Luis.
"Ano ako, libro?" nakangiti si Ruie.
"Hindi. Ikaw ang kwento."
At nagsimula ang katawan nilang sumayaw muli sa gabi.
Sa bawat hagod ng palad, sa bawat himas ng labi, naroon ang gabing kay tagal pinagdamutan ng kapayapaan. Ang katawan ni Ruie ay gumalaw sa ilalim niya, parang alon sa dagat—hindi mapigil, hindi mababakas.
Puno ng init ang mga mata nila habang magkaharap. Isang titig lang, parang may apoy na dumadaloy sa ugat.
Luis glided down, hinaktak din ang kanyang tiyan, sinimsim din ang bawat gasp ng hininga ni Ruie. Hindi na ito simple halik. Isa itong dasal.
Parang sinasamba niya ang katawan ng babaeng ito.
At si Ruie, sa panahong yaon, matatindi rin ang pag-ambang ay tinanggap ang pagsambang iyon.
"Luis…" ungol niya, kamay ay gumagapang sa batok nito.
Si Luis ay dumapa muli sa kanya, nagsanib ang katawan nila, hindi lang sa laman kundi sa ritmo. Mabagal. Mainit. Sumasayaw sa ilalim ng buwan.
Lumipad ang mga paa ni Ruie at napulupot sa bewang niya, habang ang mga daliri ni Luis ay nakasuksok sa buhok niya, hinila ito pabalik para mahalikan ang leeg.
“Ako lang,” bulong ni Luis.
“Ikaw lang…” sagot ni Ruie. “Sa’kin ka lang…”
Sa bawat ulos, sa bawat pagdaing, sa bawat halik na sumasabay sa pawis at hininga, parang may bagong katawan na nililikha sa pagitan nila—isang katawan na walang kasinungalingan, walang takot, at walang ibang pangalan kundi sila.
Pabilis nang pabilis ang galaw nila.
Masidhi. Masalimuot. Hindi lang para magparaos kundi para makalaya.
Hanggang sa hindi na nila kayang pigilan.
Tumirik ang mga mata ni Ruie.
Free was he nang mas mahigpit. Napahinga siya sa balikat nito, sabay silang napabuntong-hininga, parang pinunit ng kaluluwa ang hangin.
Tahimik.
Ngunit umaalingawngaw sa loob ang tanging tunog ng katawan sa katawan.
Nang tumigil sila, hindi agad bumitaw si Luis. Nakatukod siya sa ibabaw niya, nanginginig ang dibdib, hinahabol ang hininga.
Pinunasan ni Ruie ang pawis sa noo niya gamit ang daliri.
"Buhay pa tayo."
"At totoo tayo," answered Luis. "Hindi nila tayo kayang kunan ng ganito."
At sa gitna ng kumot, ng buwan, at ng liwanag na tahimik sa silid nagpatuloy ang gabi na parang walang ibang mundo kundi sila.
Nasa kalmado ang panganib.
Tahimik ang gabi sa condo unit nina Ruie at Luis. Sa labas, ang lungsod ay tila natutulog—pero sa bawat aninong gumagalaw sa labas ng bintana, may mata. May lente.
Sa kanyang silid na iyon, kung saan madalas silang maging totoo, may bagong bigat ang hangin.
Nakaupo si Luis sa gilid ng kama, samantalang si Ruie ay nasa bintana, hubad ang likod, nakatapis ng kumot, nakatingin sa kalye.
"Naisip mo na ba… gaano karaming beses nila tayong napanood?" tanong ni Ruie, hindi lumilingon.
Si Luis, tahimik.
Hindi dahil wala siyang sagot—kahit saan ay kundi dahil alam niyang lalo pang masaklap ang katotohanang baka wala na talagang natirang pribado sa pagitan nila.
"Ang bawat gabi na akala kong akin lang… kanila rin pala," ay paliwanag ni Ruie. "Yung mga halik. Yung pag-iyak ko habang yakap mo ko. Yung—"
"Hindi nila makukuha 'yon," sinabi ni Luis. Nagtayo. Lumapit sa kanya. "Kahit may footage. Hindi nila mararamdaman ang naramdaman natin. Walang lens ang makakahuli ng totoo."
Ruie faced him.
"Kaya mo bang ulitin?"
"Anong—?"
"Ang totoo. Ang halik. Ang pagsuko. Pero ngayon, kahit alam mong may nanonood."
Si Luis ay tumitig sa kanya. May apoy sa mga mata niya. Hindi libog. Hindi galit. Kundi pagsubok.
Pagsubok ng pag-ibig sa ilalim ng liwanag ng duda.
Lumapit siya. Tinanggal ang tapis ni Ruie. Dahan-dahan. Parang paghubad sa takot. Pinakawalan ang hubad na katawan niya, tulad ng laging ginagawa—pero ngayon, may kasamang tapang.
Walang paki kung may kamera. Walang paki kung may screen.
"Ikaw ang gusto kong makita," bulong ni Luis.
Hinawakan niya ang mukha ni Ruie. Hinalikan sa noo. Sa mata. Sa pisngi.
Pababa sa leeg.
Mabagal. Matatag. Walang pagmamadali.
Isinandal niya si Ruie sa salamin ng bintana. Ang likod nito ay nadama ang lamig ng salamin. Ngunit sa pagitan nila, may init na sumisiklab.
Ang kanyang kamay ay gumapang mula sa baywang ni Ruie, pataas, pababa, pabalik. Nililikha ng mga daliri niya ang wika ng pagnanasa.
Ang katawan ni Ruie ay sumasabay, nanginginig, pero hindi sa takot—kundi sa pagtanggap.
“Kung may nanonood,” bulong ni Luis habang binubulungan ang kanyang dibdib, “sila ang magiging testigo… ng isang bagay na hindi nila kayang wasakin.”
Sa kabilang gusali, isang screen monitor ang nagpa-flash.
Nandun sila—hubad, magkaakap, sa salamin.
Ang reflection ng katawan ni Luis while dinudunggol ang balikat ni Ruie ng mga halik.
Sa tabi ng monitor, si Sakurah.
Tahimik. Nakangiti.
"They think they're reclaiming power," aniya.
Sa likod niya, si Kadawat. Tahimik din. Ang kamay ay nasa drawing pad.
May bagong sketch.
Isang babae, nakatingin sa camera, while sinasakluban ng lalaking walang mukha.
Bumalik tayo kina Ruie at Luis.
Pumatong si Ruie kay Luis sa kama. Walang takot. Walang alinlangan.
Hinawakan niya ang pisngi ng lalaki, tinapik ito nang marahan.
"Wala na tayong maitatago."
"Pero may maipaglalaban," ay sagot ni Luis.
At muli silang nagsanib.
Ang katawan ni Luis ay bumaon sa kanya, dahan-dahan, parang pag-amin. Marahan ang bawat galaw. Puno ng paggalang. Puno ng apoy.
Ang mga kamay ni Ruie nanghumigpit sa likod niya. Ang mga hita niya'y nakapulupot. Ang kanilang mga hininga'y iisa. Ang bawat ulos ay tulang walang salita—parang tula ng dalawang kaluluwang lumalaban.
"Mas matapang ka kaysa sa'kin," bulong ni Luis.
"Hindi," sagot ni Ruie, habang pinipisil ang kanyang batok. "Pareho lang tayong hindi umatras."
Sa silid kung saan sila minanmanan, may nangyaring kakaiba.
Tumigil ang feed.
Black screen.
Static.
"What happened?" tanong ni Sakurah.
Tumayo si Jace mula sa likod.
"Nilagyan nila ng jammer ang unit. Alam na nila ang signal."
"They're learning," sabi ni Kadawat.
Ngumiti si Sakurah.
"Mas masarap ang manood kapag hindi ka sigurado kung ano'ng susunod."
Pagbalik sa kama, nakapatong pa rin si Ruie kay Luis. Basang-basa sila sa pawis, sa halik, sa damdamin.
Niyakap ni Luis ang kanyang ulo.
"This… this is ours. Walang makakaagaw."
At sa pagitan ng bulong, pawis, at halik…
Nagkaisa sila.
Hindi lang sa kama. Kundi sa paninindigan.
Na kahit may camera. Kahit may lihim.
May mga sandaling tanging puso lang ang may karapatang magtala.
- Writer
