Night-Only Boss

Ang Kandado na Ginto

Ang bawat segundo ng katahimikan sa loob ng opisina ay tila isang matalim na karayom na tumutusok sa aking balat. Ramdam ko ang bigat ng kamay ni Karius sa aking bewang—isang haplos na sa paningin ng iba ay protektado at mapagmahal, pero para sa akin, isa itong mahigpit na tanikala na gawa sa ginto.

“Karius,” mariing tawag ni Don Alfonso habang nakatayo sa gitna ng silid. Ang boses ng matanda ay tila kumakalansing na kalawangin na bakal, puno ng awtoridad na hindi nakukuha sa pakiusap kundi sa pananakot. “Bakit nakasara pa rin ang mga bintana? Tirik na ang araw sa labas. Hanggang kailan mo ba pananatilihin ang kadilimang ito sa kumpanya? O baka naman nakalimutan mo na kung paano tumingin sa liwanag?”

Naramdaman ko ang pag-igting ng mga kalamnan ni Karius. Ang kanyang katawan ay nananatiling matigas sa likod ko, tila isang pader na humaharang sa akin mula sa mapanuring mata ng mga matatanda. Nanatili siyang nakatayo sa pinakamadilim na bahagi ng opisina, malayo sa kahit anong posibleng siwang ng liwanag na maaaring pumasok mula sa siwang ng mga pinto.

Bakit parang takot na takot siya? tanong ko sa sarili ko. Kung hindi siya bampira, bakit ang tindi ng depensa niya laban sa sikat ng araw? Ang bawat hibla ng utak ko ay naghahanap ng lohika, pero ang emosyon ko ay nilalamon ng presensya ng lalaking ito.

“The light bothers my eyes, Uncle. Alam niyo 'yan,” malamig na sagot ni Karius. Walang panginginig sa boses niya, pero ramdam ko ang lamig na nanggagaling sa kanyang palad na nakadikit sa manipis na tela ng aking blusa.

“At mas gusto ko ang katahimikan ng gabi para mag-isip. Mas malinaw ang vision ko sa dilim.”

Humarap siya sa kanila, pero nanatili siya sa anino. “Ngayong narito na kayo, heto ang fiancé ko. Si Sebrina Espinosa. Ang Board ay nakatanggap na ng pormal na abiso kanina. I believe that settles the issue of my... stability.”

Sinuri ako ni Don Alfonso. Ang titig niya ay tila isang scanner na bumubutas sa aking pagkatao. Tiningnan niya ang buhok ko, ang sapatos ko, hanggang sa huminto ang kanyang paningin sa dambuhalang diamond ring sa aking daliri.

“Ordinaryo,” mapait na komento ni Don Alfonso. “Isang hamak na assistant. Sigurado ka ba, Karius, na siya ang karapat-dapat na magdala ng susunod na tagapagmana ng pamilya Montero? Ang kumpanyang ito ay hindi nangangailangan ng 'substance' lang, kailangan natin ng dugong bughaw na magpapatuloy sa legacy.”

Tagapagmana? Napako ako sa kinatatayuan ko. Ang salitang iyon ay parang isang sampal na gumising sa akin mula sa trance. Hindi ito kasama sa usapan! Isang gabi lang ang binayaran niya, isang taon na pagpapanggap lang ang hiningi niya kanina. Pero anak? Isang buhay na itatali ako sa kanya habambuhay?

Gusto kong sumigaw. Gusto kong bawiin ang lahat. Pero nang lumingon ako sa gilid, nakita ko ang isang maliit na monitor sa mesa ni Karius na hindi nakikita ng Board. Naroon ang live feed mula sa ospital. Nakita ko ang mukha ng kapatid ko, si Benjie, na mahimbing na natutulog. Sa labas ng kwarto niya, may dalawang lalaking naka-suit na tila naghihintay lang ng utos.

Hawak niya ako. Hawak niya ang buhay ng tanging pamilya ko.

“Siya ang pinili ko,” maikling sagot ni Karius, ang boses ay puno ng pinalidad. “At ang desisyon ko ang masusunod. Ngayong nakita niyo na siya, maaari na kayong umalis. I have a long day ahead... and I don't like being interrupted.”

Nang makaalis ang mga matatanda, agad akong kumawala sa pagkakahawak niya. Halos itulak ko siya sa sobrang inis. “Tagapagmana? Karius, anong kalokohan 'to? Bakit may kasamang anak sa usapan?!”

“The Board is a pack of wolves, Sebrina,” sabi niya habang dahan-dahang lumalakad patungo sa kanyang mesa. Ang bawat hakbang niya ay parang sa isang maninila—swabe pero may bantang panganib. “Hindi sapat ang isang pirasong singsing para busugin sila. Gusto nila ng kasiguraduhan na ang yaman ng Montero ay hindi mapupunta sa kung sino lang kapag nawala ako. They want a bloodline. They want to know that I am... capable.”

“Pero hindi ako papayag! Hindi ako isang gamit na pwedeng mong anakan para lang sa kumpanya mo!” sigaw ko, ang mga luha ng galit ay nagbabadyang pumatak.

“Calm down, Espinosa,” asar niyang sabi, pero napansin ko ang panginginig ng kanyang mga kamay habang inaayos ang kanyang kurbata. “Hindi ko sinabing gagawin natin 'yun ngayon. But you will play the part. You will live in the mansion. You will be my shadow. Ang iisipin nila, ginagawa natin ang lahat para makabuo ng tagapagmana.”

“Bakit kailangang sa mansyon? At bakit kailangang laging madilim?” tanong ko, ang hinala ko tungkol sa mga sikreto niya ay muling nabubuhay. “Anong meron sa 'yo, Karius? Bakit tila takot na takot ka sa sikat ng araw? May sakit ka ba? O baka naman totoo ang mga bali-balita?”

Isang mapait at nakakalokong ngiti ang sumilay sa labi niya. “Takot? Hindi ako takot, Sebrina. I just... despise it. Ang araw ay para sa mga taong walang itinatago. Para sa mga taong 'normal'. At ako? Puno ako ng mga lihim na kayang pumatay ng tao sa isang iglap.”

Bigla siyang napahawak sa gilid ng mesa. Ang kanyang mga kamao ay pumuti sa sobrang higpit ng kapit. Ang kanyang hininga ay naging mababaw, at nakita ko ang butil ng pawis na namumuo sa kanyang noo kahit napakalamig ng aircon. Napakaputa niya—mas putla kaysa kanina—parang unti-unting nauubusan ng kulay ang kanyang buong pagkatao.

"Get... get my bag. Sa ilalim ng mesa," utos niya, ang boses ay paos na.

Mabilis akong lumapit at kinuha ang itim na leather bag. Pagbukas ko, bumungad sa akin ang mga vials ng gamot na walang label. May mga syringe din doon at isang maliit na bote ng antiseptic. Kinuha niya ang isa sa mga vial at mabilis na ininom ang laman nito nang hindi gumagamit ng baso. Isang mapaklang amoy ang kumalat sa hangin—amoy kemikal na may halong kalawang.

“Don't look at me like that,” banta niya habang hinihingal, unti-unting sumasandal sa kanyang swivel chair. “Hindi ako mamamatay. Not yet. Marami pa akong kailangang pahirapan, simula sa 'yo.”

“Karius, kailangan mo ng doktor. Hindi normal ang itsura mo,” sabi ko, ang awa ay unti-unting humahalo sa galit ko. Kahit gaano siya kasama, nakikita ko ang isang taong nagdurusa.

“I am the master of my own life, Espinosa,” pagmamatigas niya, ang cocky na ugali ay bumalik na naman kahit halatang nanginginig ang kanyang kalamnan. “Ang kailangan mo lang gawin ay sumunod. The money is already in your sister's hospital account. The specialist I promised? He’s already on a private plane from Zurich. My end of the bargain is fulfilled. Now, it's time for you to fulfill yours.”

Inabot niya ang kamay ko at hinila ako palapit nang mabilisan. Sa kabila ng panghihina niya, ang lakas ng kapit niya sa pulsuhan ko ay nakakatakot pa rin. Inilapit niya ang mukha niya sa akin, sapat na para maamoy ko muli ang mint at ang kakaibang amoy ng bakal na tila nanunuot sa kanyang balat.

“Starting tomorrow, the mansion will be your prison... and our room will be your paradise,” bulong niya, ang kanyang mga mata ay nananatiling nakatitig sa akin na parang isang predator na nakahuli ng biktima. “May isang rule lang ako sa loob ng bahay na 'yun, Sebrina. Never, ever open the windows. Do you understand?”

“Kwarto natin?” nanlaki ang mata ko. “Akala ko ba—”

“You're my fiancé, aren't you?” asar niya, may kasamang mapanganib na kislap sa mata. “The staff needs to believe we can't keep our hands off each other. Hindi pwedeng magkahiwalay tayo ng kwarto. So yes, Espinosa. You'll be sleeping right next to me. Doon sa dilim, kung saan walang sinumang makakakita sa totoo nating ginagawa.”

Naramdaman ko ang pag-akyat ng dugo sa aking pisngi. Ang ideya ng pagtulog sa tabi niya, sa gitna ng kadilimang iyon, ay nagbibigay sa akin ng magkahalong kilabot at isang pakiramdam na hindi ko maipaliwanag. Isang taon. Isang taon akong magiging bihag ng lalaking ito.

Isang mensahe ang pumasok sa phone ko. Mula sa hospital.

Sebrina, hindi ako makapaniwala! The specialist from Switzerland is here. Sabi niya, may anonymous donor daw na nag-cover ng lahat ng future expenses.

Is it true? Magiging okay na ba ang kapatid ko?

Napatingin ako kay Karius. Nakapikit na siya ngayon, sumasandal sa kanyang upuan habang unti-unting bumabalik ang kulay sa kanyang mukha dahil sa ininom na gamot. Sino ba talaga siya? Isang spoiled billionaire na may kakaibang fetish sa dilim? O isang nilalang na may malalim na sugat na pilit niyang itinatago sa buong mundo?

“Go home, Sebrina. Mag-impake ka na ng mga gamit mo,” utos niya nang hindi nagmumulat ng mata. “I'll have my driver pick you up at exactly 8:00 PM. Don't be late. I don't like waiting for my dinner... or for my fiancé.”

Naglakad ako palabas ng opisina, ramdam ang bigat ng diamond ring sa aking daliri na parang isang tunay na posas. Paglabas ko ng gusali, sinalubong ako ng sikat ng araw. Nakakasilaw. Napakasakit sa mata. Napatingin ako sa itaas, sa pinakatuktok ng Montero Tower kung nasaan ang penthouse niya. Selyado. Madilim. Tahimik.

Para siyang isang haring nakakulong sa sarili niyang kastilyo, naghihintay na lamunin ang sinumang papasok sa kanyang mundo.

Habang naglalakad ako pauwi, hindi ko mapigilang isipin: kakayanin ko bang makasama sa iisang kama ang isang halimaw na sa bawat haplos ay tila ninanakaw ang aking katinuan?