Night-Only Boss

Ang Alab Sa Dilim Part II

Ang tunog ng pag-lock ng pinto ay tila isang hatol na wala nang urungan. Sa loob ng silid na ito, ang bawat anino ay tila sumasabay sa mabilis at mabigat naming paghinga. Hindi pa rin ako ibinababa ni Karius; ang kanyang mga kamay ay nananatiling nakabaon sa aking hita, ang init ng kanyang balat ay nanunuot sa manipis na silk ng aking gown.

Isinandal niya ako sa madilim na pader, at sa gitna ng malamlam na ilaw mula sa labas, nagtagpo ang aming mga mata. Ang kanyang mga mata na kanina ay puno ng pangungutya sa ballroom ay nag-aapoy na ngayon sa isang gutom na tila ako lang ang makakapagbigay ng lunas.

“I hate you, Karius,” pabulong kong sabi, bagaman ang aking mga kamay ay kusang humahawak sa kanyang mga balikat, ang aking mga kuko ay bahagyang bumaon sa tela ng kanyang suit.

“I know,” aniya, ang boses ay tila isang haplos ng pelus sa aking tenga. “But your heart is beating so fast for someone you hate, Sebrina.”

Hinalikan niya ako—isang halik na hindi humihingi ng paumanhin. Lasang whiskey at panganib ang kanyang bibig, matapang at nakalalasing. Ang kanyang dila ay mapangahas na ginalugad ang bawat sulok ng aking bibig, isang sayaw ng pag-aalsa at pagsuko. Sa bawat diin ng kanyang labi, nararamdaman ko ang pagguho ng bawat pader na itinayo ko laban sa kanya. Ang kahihiyang naramdaman ko sa harap nina Sofia ay unti-unting natutunaw, napapalitan ng isang mapanirang init na tila nanggagaling sa kailaliman ng aking tiyan.

Dahan-dahan niyang ibinaba ang zipper ng aking red backless gown. Ang tunog ng pagbaba ng metal ay tila musika sa gitna ng aming mabilis na paghinga. Naramdaman ko ang pagluwag ng tela hanggang sa tuluyan itong bumagsak sa sahig, naiwan akong suot lamang ang manipis na lace na panloob. Ang malamig na hangin mula sa silid ay humalik sa aking balat, ngunit hindi ito tumagal dahil agad akong binalot ng init ng katawan ni Karius.

Ibinaba niya ako nang dahan-dahan sa ibabaw ng dambuhalang kama. Ang bango ng kanyang sheets ay bumalot sa akin, tila isang bitag na hindi ko nais takasan. Hinubad niya ang kanyang shirt nang hindi pinuputol ang titig sa akin. Ang kanyang matitigas na muscle ay tila inukit sa bato, naglalabiyab sa ilalim ng malamlam na ilaw.

Naramdaman ko ang kanyang mga labi sa aking leeg, pababa sa aking balikat. Pero ang mas nagpadala ng kuryente sa buong pagkatao ko ay nang dahan-dahan niyang idila ang kanyang dila sa aking balat. Sinimulan niya ito sa aking panga, bumaba sa aking lalamunan, hanggang sa maramdaman ko ang init ng kanyang dila sa aking dibdib.

“Diyos ko,” ang tanging nasabi ng isip ko. Ang bawat haplos ng kanyang dila ay tila nag-iiwan ng paso. Tikman niya ako na parang ako ang pinakamahal na alak sa kanyang koleksyon—may pag-iingat pero may kasamang ganid. Ang bawat dila niya sa aking balat ay nagpapadala ng matinding panginginig sa aking kalamnan. Hindi lang ito basta pagnanasa; ito ay isang ritwal ng pag-aari.

“You taste like fire and defiance,” bulong niya sa pagitan ng paghalik sa aking pusod. “And I want to swallow it all.”

Nang muli siyang pumatong sa akin, ang bigat ng kanyang katawan ay isang pamilyar na pasanin na tila hinahanap-hanap ko. Ang bawat balat sa balat ay tila nagpapasiklab ng apoy. Hinawakan niya ang aking mga kamay at itinaas ito sa ibabaw ng aking ulo, ikinukulong ako sa kanyang ilalim.

“Look at me, Sebrina,” utos niya. “I want to see your eyes when I take you.”

Nang dahan-dahan na siyang pumasok, naramdaman ko ang isang matinding bugso ng emosyon at sensasyon. Ang pakiramdam ng pagiging puno ng pagsakop niya sa bawat hibla ng aking pagkatao ay nagpadala ng isang mahabang ungol mula sa aking lalamunan. Hindi ito sakit; ito ay isang uri ng kaganapan na tila matagal nang hinahanap ng katawan ko.

“Karius...” ang pangalan niya ay tila naging isang panalangin.

Sa bawat paggalaw niya sa loob ko, nararamdaman ko ang kanyang pagiging dominant at cocky. Ang bawat pagdiin niya ay tila isang paalala kung sino ang may hawak sa akin. Pero sa likod ng kanyang lupit, naramdaman ko rin ang kanyang panginginig—isang panginginig na hindi lang dahil sa climax, kundi dahil sa isang desperasyon na tila natatakot siyang pakawalan ako.

“Bakit sa gitna ng lahat ng galit ko sa kanya, dito ko lang nararamdaman na buhay ako? Bakit ang lason niya ang tanging bagay na gusto kong lasapin?”

Naramdaman ko ang kanyang mga daliri na bumabaon sa aking baywang, na tila nais niyang mag-iwan ng permanenteng marka sa aking balat. Ang init na nanggagaling sa kanya ay lalong tumitindi, tila isang apoy na handang tumupok sa aming dalawa. Ang bawat pagdaing at mabilis na paghinga namin ay pumuno sa silid, sumasabay sa ritmo ng aming mga puso.

Ang bawat paggalaw ay naging mas mabilis, mas marahas, at mas puno ng emosyon. Hindi ko na alam kung saan nagtatapos ang aking balat at saan nagsisimula ang sa kanya. Nalulunod ako sa sensasyon—ang lasa niya sa aking mga labi, ang bigat niya sa ibabaw ko, ang init na tila kayang tumunaw sa kahit anong pader na itinayo ko.

“Stay with me,” bulong niya, ang kanyang boses ay puno ng pait at pagnanasa. “Don't you dare look away.”

Sa huling sandali ng aming pagsasama, naramdaman ko ang pagsabog ng puting liwanag sa aking isipan. Ang buong katawan ko ay nanginig sa rurok ng sensasyon, habang naramdaman ko ang kanyang paghigpit ng yakap sa akin. Isinubsob niya ang kanyang mukha sa aking leeg, ang kanyang mabilis na hininga ay humahaplos sa aking tenga.

Nanatili kaming ganoon nang ilang sandali, ang mga puso namin ay tila nag-uunahan sa bilis. Ang tanging naririnig ay ang mahinang tunog ng aircon at ang aming mga hininga. Sa gitna ng kadiliman, naramdaman ko ang isang uri ng kapayapaan na kailanman ay hindi ko naramdaman sa labas ng silid na ito.

“Kailangan mo ako,” naisip ko habang hinahaplos ko ang kanyang buhok. “Kahit gaano ka pa kayabang, dito sa bisig ko, ikaw ay isang sugatang lalaki lang na naghahanap ng pahinga.”

Dahan-dahan siyang bumangon at umupo sa gilid ng kama. Hindi niya ako tiningnan. Kinuha niya ang kanyang silk robe at isinuot ito, ang kanyang likod ay nakatalikod sa akin. Doon, sa ilalim ng malamlam na ilaw, napansin ko ang isang bagay na hindi ko nakita kanina sa gitna ng aming init.

May mga pulang marka sa kanyang likod—mga pantal na tila maliliit na paso na nagsisimulang bumukol.

“Don't stare,” malamig niyang sabi, tila naramdaman niya ang aking tingin. Ibinalik niya ang kanyang pagiging arrogant sa isang kurap lang. “Go to sleep, Sebrina. Pinatunayan mo na ang dapat mong patunayan ngayong gabi.”

Humiga ako at tumalikod, pilit na ipinikit ang aking mga mata habang ang aking katawan ay nananatiling mainit mula sa kanyang haplos. Pero sa likod ng aking mga talukap, nananatili ang imahe ng kanyang mga sugat. At sa gitna ng pagod, isang bagong katanungan ang nabuo sa puso ko.