Chapter 47

1436 Words

*signed* Napabuntong hininga ako at isinanfal sa puno ang ulo ko at pumikit. natapos kuna ang mga paper works na tambak  at naipasa na din halos ilang buwan ako hindi nakapasok   buti nalang at napagnigyan akong makahabol nalang. Kamusta na kaya ang mga babies ko umiiyak kaya sila wala ang mimi sa tabi nila. Bigla nahawi ang isip ko kay ian. Ilang araw kuna syang halos hindi makita sa mansyon. Ganon ba sya ka busy wala na syang oras maski sa baby namin. Nakikita ko nalang parati ang likod nya na papasok ng kotse gusto ko man sya habulin pero mukang busy talaga sya sa trabaho. Nagtetext naman sya pero hindi na tulad dati na laging  tatawag pag may oras sa trabaho.  Nagigising nalang ako palagi na nasa kwarto na namin ako. tinanong ko  si manang pero ang sabi nya ay madaling araw na nga

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD