Chapter 45: Tears
Eunece,
"Nak, hindi ka ba nagugutom?" dinig kong boses ng aking tita sa labas ng aking munting kwarto. Naka higa lamang ako at yakap-yakap ko ang litrato ng aking mga magulang. Hindi ako sumagot at mas piniling manahimik na lamang.
Mas hinigpitan ko pa ang pagyakap sa larawan ng aking mga magulang. Hanggang ngayon ay masakit parin sa aking damdamin ang pagkawala ng aking mga magulang. Napakasakit at napakahirap, napakaaga nila akong iniwan!
"Lumabas ka na lang ha kapag gutom ka na, nandito lang kami." Dinig ko maging ang pagbuntong hininga ni tita bago ko narinig ang kaniyang pag-alis.
Mas idiniin ko pa ang aking psingi sa mga picture frame na aking hawak at hindi ko na ininda ang pagtulo ng luha sa mga ito. Ramdam ko narin ang p*******t ng aking mga mata ngunit hin
